0
geplaatst: 5 november 2017, 15:45 uur
Alan Vega is de frontman van Suicide, wiens debuut uit ‘77 geldt als behoorlijk klassieke cultklassieker. Voor wie Suicide niet kent: mensen noemen het protopunk of no-wave. Dus dan weet je nog niks. Het is zijn elektronische loops waar Vega himself overheen wauwelt, zingt of, zoals in het geval van Frankie Teardrop, gilt over allerhande gezellige zaken.
Alan Vega, vorig jaar jammer genoeg overleden, wilde zijn carrière knallend afsluiten en nam tussen 2010 en 2016, als zeventigplusser, IT op, samen met zijn vrouw. Nu weten we allemaal: als je een dagje ouder wordt, ga je het als artiest wat rustiger aan doen, dus voor Vega geldt dat echt totaal niet.
Ik zou deze plaat als volgt beschrijven: een soort kruising tussen Mark E. Smith en de latere Lou Reed die zijn gal spuwt over nietsontziende, industriële loops die doordrammen en doordrammen tot je er ramgek van wordt of, zoals in mijn geval, opgeslokt wordt door de repetitieve, stampende woede.
Want man, Alan Vega was ook in de jaren voor zijn dood geen vrolijke. Het album trapt al lekker af met ‘DTM’ – wat staat voor Dead To Me – en Vega brengt daarna weinig meer dan misère, verderf en oorlog. Gelukkig passen zulke teksten perfect bij de furieuze spoken-word voordracht (nou ja, grommen, tieren, roepen). Want deze man klinkt boos. Maar echt, pislink. De geldingsdrang en overtuiging spatten van deze plaat af.
Mocht je je trouwens afvragen waar de albumtitel vandaan komt: Vega was ook fotograaf en maakte een foto van een EXIT-bord, waarvan de eerste twee letters op de achterkant en de laatste twee op de voorkant van de hoes terecht kwamen. Zodoende.
Maar goed, ik ben dus positief. Alleen de afsluiter Stars vind ik iets minder door de wel erg lege instrumentatie, al is de man zelf daar meer dan prima in vorm. Prijsnummer is naar mijn mening ‘Screamin Jesus’, afgetrapt met een fijne gorgelschreeuw, waarin Vega dingen roept als ‘The red, white and blue, it’s destroyed! Destroyed! There’s no more! Just war! American war!’ over razend geratel en iets dat klinkt als een manische sample van een elektrische gitaar.
Alan Vega, vorig jaar jammer genoeg overleden, wilde zijn carrière knallend afsluiten en nam tussen 2010 en 2016, als zeventigplusser, IT op, samen met zijn vrouw. Nu weten we allemaal: als je een dagje ouder wordt, ga je het als artiest wat rustiger aan doen, dus voor Vega geldt dat echt totaal niet.
Ik zou deze plaat als volgt beschrijven: een soort kruising tussen Mark E. Smith en de latere Lou Reed die zijn gal spuwt over nietsontziende, industriële loops die doordrammen en doordrammen tot je er ramgek van wordt of, zoals in mijn geval, opgeslokt wordt door de repetitieve, stampende woede.
Want man, Alan Vega was ook in de jaren voor zijn dood geen vrolijke. Het album trapt al lekker af met ‘DTM’ – wat staat voor Dead To Me – en Vega brengt daarna weinig meer dan misère, verderf en oorlog. Gelukkig passen zulke teksten perfect bij de furieuze spoken-word voordracht (nou ja, grommen, tieren, roepen). Want deze man klinkt boos. Maar echt, pislink. De geldingsdrang en overtuiging spatten van deze plaat af.
Mocht je je trouwens afvragen waar de albumtitel vandaan komt: Vega was ook fotograaf en maakte een foto van een EXIT-bord, waarvan de eerste twee letters op de achterkant en de laatste twee op de voorkant van de hoes terecht kwamen. Zodoende.
Maar goed, ik ben dus positief. Alleen de afsluiter Stars vind ik iets minder door de wel erg lege instrumentatie, al is de man zelf daar meer dan prima in vorm. Prijsnummer is naar mijn mening ‘Screamin Jesus’, afgetrapt met een fijne gorgelschreeuw, waarin Vega dingen roept als ‘The red, white and blue, it’s destroyed! Destroyed! There’s no more! Just war! American war!’ over razend geratel en iets dat klinkt als een manische sample van een elektrische gitaar.
* denotes required fields.
* denotes required fields.