Manilla Road - To Kill a King (2017)

Net zoals het geval is bij Iced Earth, heeft Manilla Road na onze laatste marathon (redelijk onverwachts, de nieuwe kwam voor mij in ieder geval zonder enige aankondiging aan) een nieuw album uitgebracht dat voor de compleetheid wel nog gerecenseerd dient te worden. To Kill A King mag er namelijk ook weer prima zijn, al hoop ik niet dat de band ooit nog zo'n ongeïnspireerd gezongen track als Conqueror opneemt. Dit is heel frustrerend, temeer omdat opener To Kill A King en Never Again prachtig progressieve/psychedelische pareltjes zijn, waarbij de zang van Shelton toch weer beter blijkt te zijn dan de zang van Patrick.

Met de nieuwe bassist Phil Ross heeft drummer Neudi wel eindelijk een bassist gevonden die hem op perfecte wijze ondersteunt. De mix is erg goed, waardoor de ritmesectie echt flink spettert en eigenlijk altijd wel voor wat interessants zorgt. Buiten Conqueror is al het materiaal ook op zijn minst redelijk en soms zelfs erg goed, al ontbreekt het wel aan iets dat er echt bovenuit springt. Gewoon een lekker album zonder veel verrassingen, meer hoef je bij deze band ook niet echt meer om te vragen.

Eindstand
1. Mystification 5*
2. The Deluge 4.5*
3. Open The Gates 4.5*
4. Mark Of The Beast 4.5*
5. The Courts Of Chaos 4.5*
6. Voyager 4.5*
7. The Blessed Curse 4*
8. Atlantis Rising 4*
9. Crystal Logic 4*
10. Playground Of The Damned 4*
11. Gates Of Fire 4*
12. Spiral Castle 4*
13. To Kill A King 4*
14. Invasion 3.5*
15. Mysterium 3.5*
16. Out Of The Abyss 3.5*
17. The Circus Maximus 3*
18. Metal 3*

Dit album wil ik wel graag goed vinden, maar het lukt me niet. Op To Kill A King, gaat de band weer wat terug naar de psychedelische roots. Een goede ontwikkeling wat mij betreft, maar toch pakt het niet zo uit als ik gehoopt had. Dat ligt deels aan de vlakke productie. Ruizig geluid heeft wel wat bij dit soort muziek, maar hier klinkt het gewoon niet echt goed. De muziek wil gewoon niet spetteren.

En dat laatste heeft wel meer oorzaken dan alleen de productie. Echt goede songs staan er niet op dit album. De opener is nog het best, maar daarna zakt het aardig naar de middelmaat (voor Manilla Roadbegrippen). De songs met Bryan gaan helaas meestal echt nergens over. Conqueror klinkt zelfs afschuwelijk. Gelukkig is daar Mark die vaker de zang voor zijn rekening neemt en een veel prettigere stem heeft om naar te luisteren. Zo is dit album in principe goed uit te zitten, maar mist het wel het een en ander om vaker de weg naar de cd-speler te vinden.


eindstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. Voyager
6. Atlantis Rising
7. Mysterium
8. Playground of the Damned
9. Courts of Chaos
10. The Deluge
11. Invasion
12. The Blessed Curse
13. Gates Of Fire
14. Spiral Castle
15. To Kill A King
16. Metal
17. Out Of The Abyss
18. The Circus Maximus

Niet het beste album, om mee af te sluiten. Toch staan ook hier weer voldoende goede nummers op.
Conqueror vind ik helemaal niet zo'n slecht nummer. The Other Side vind ik het beste nummer.

Eindstand:
1. Mystification 1987
2. The Blessed Curse 2015
3. Open the Gates 1985/ Mark of the Beast(Dreams of Eschaton) 1981/ Mysterium 2013
6. Metal 1982
7. The Deluge 1986
8. Atlantis Rising 2001
9. The Courts of Chaos 1990/Gates of Fire 2005
11. Invasion 1980/Crystal Logic 1983/ Spiral Castle 2002
14. The Circus Maximus 1992
15. Voyager 2008
16. To Kill a King 2017
17. Out of the Abyss 1988
18. Playground of the Damned 2011