Rupert Hine - The Wildest Wish to Fly (1983)

Wat meer pop dan de voorgangers en minder experiment.
Verde een degelijke synthpop-plaat.

Deze moet echt omhoog, kom op zeg! Rupert Hine: een lichtpunt in een van de minst boeiende periodes van de populaire muziek (oftewel the eighties). Kristalheldere productie, aparte sounds, de karakteristieke stem van Hine en de soms wat obscure teksten van Obstoj. Van zijn eerste 3, 4 soloplaten is dit mijn favoriet. Ik heb ook hier een eerste generatie persing van en die klinkt nog steeds als een klok. Synthpop van de bovenste plank.

Deze per ongeluk al die tijd een 3,5* gegeven. Ik heb dit bijgesteld.

Deze en Waving not Drowning zijn toch wel hoogtepunten in de synthpop. Heerlijk dat vreemde en dreigende. Soms wat achterhaalde teksten van Obstoj (Picturephone), maar dat drukt de pret niet.

Heb Hine ook altijd een erg gave stem vinden hebben.

Hé Ozric, ook dit album spreekt nog heerlijk tot de verbeelding. Een half puntje omhoog!

Muzikaal vind ik de plaat ook niet gedateerd.

Door de rauwe drumsound klinkt de plaat nergens té plastic.
Hine wist precies hoe hij de kille synths moest aanvullen met vocalen, gitaar en drums.

Videorat is zo'n mooi voorbeeld, maar Victim of Wanderlust.

Blijft ook een top album. Het eerste nummer is direct raak en....gewoon Rupert Hine zoals je hem wilt horen!!

Deze plaat gekocht bij verschijnen, toen ik 18 was.
Geen idee waarom, ik liet mij toen namelijk vooral inspireren door de recensies in Humo, en ik ben vrij zeker, áls deze LP al werd besproken, dat die niet echt een motivering was geweest. Humo was into rock-pop-wave-soul, al wat een synth kon vermoeden werd weggehoond.
Misschien was het de intrigerende hoes, geen idee.
Maar nu ik, bijna 40 jaar later, deze LP herbeluister besef ik dat ik dit heel goed vond. Ik ken namelijk alle nummers nog heel goed, en ook vandaag vind ik dit een zeer sterke plaat.
Hoogtepunten voor mij zijn Yellow Heart, Firefly, Golden Age en Picture Phone.
Zó leuk ook om de teksten mee te volgen op de achterzijde van de hoes. Een geheel andere beleving dan Spotify of andere Deezers.

Kocht er daarna nog twee (Pick up a Bone en Immunity), ga die snel ook eens aan een herbeluistering onderwerpen.

Ik ben niet heel erg op de hoogte wat nu echt goede new-wave platen zijn, maar met name The Fixx en de soloplaten (inclusief Thinkman) van Rupert Hine luister ik echt heel graag.

Het is voor die tijd nog best analoog te noemen. Ik weet niet hoe Hine het doet, maar als hij iets produceert (Saga, Rush, etc.) dan klinkt het allemaal heerlijk analoog en down-to-earth. Een onderschatte producer in een periode waar wel heel veel door de synthesizers, sequencers en computers werd gemusiceerd (wat op zich geen probleem is, maar men moet niet overdrijven).

Ik denk dat het komt omdat Hine een toetsenist en drummer is. Zodoende is er altijd veel aan de hand op het gebied van percussie en drums op zijn platen en producties.