Climie Fisher - Everything (1988)

Gaan heel veel MuMe-ers lachen als ik zeg dat ik dit niet eens zulke verkeerde muziek vind? Volgens mij waren ze voornamelijk bij onze Oosterburen succesvol. Rise to the Occasion en This is me vind ik prima nummers.

ach wat maakt het uit als ze dat al zouden vinden, ik geef toe erg rock 'n roll is het niet maar op sommige momenten wel lekker.

Love Changes (Everything) en vooral Rise to the Occasion (beide versies) vond ik prima hits, de rest ken ik niet (nadien ook niets meer van Climie Fisher gehoord).

Mooie cd, jammer van die hip-hop-mix op het einde weliswaar. Het is geen stoere rock & roll maar het zijn stuk voor stuk pakkende melodietjes en het is echt niet voor niets dat er twee of drie hitjes van af zijn gehaald. Het lage gemiddelde dat hier op mume gescoord wordt is voor mij dan ook onbegrijpelijk en ik hoop dat ik met mijn 4,5 ster de aanzet geef tot wat eerherstel.
Dit is overigens de enige cd van de heren die ik kan waarderen, heb de fout gemaakt om ook de opvolger aan te schaffen en da's echt een drama.

Climie van Fisher had na een megahit te schrijven voor Aretha Franklin en George Michael met I Knew you we're waiting for me, de smaak te pakken en dacht dat kan ik ook. Samen met Fisher was dat met Love Changes en voornamelijk Rise to the Occasion met die Pump Up the Volume mix van MARRS goed gelukt. Daarna was de koek toch op.
Beide nummers vind ik ook meteen het beste wat deze redelijke frisse popplaat met die typische jaren tachtig productie te bieden heeft. De rest klinkt wel leuk voor een keertje, maar echt beklijven doet het bij mij niet.
Edoch, het zonnetje schijnt en ik heb goede zin, daar hebben ze dankzij de eerder genoemde liedjes wel een beetje aan bijgedragen.
Fisher is trouwens in het begin van de jaren negentig overleden.

25 augustus 1999 om precies te zijn.

This is Me en Love Changes zojuist weer gedraaid. Vind het nog steeds erg toffe tracks. Rise to the Occasion ben ook nooit echt kapot van geweest. De rest van het album ken ik niet.

Poeha, dat was dus eind jaren 90. Hij [Rob Climie] heeft ook in de band Naked Eyes gespeelt als toetsenist. Met als hits o,a Promises, Promises en Always something to there to remind me. Love changes [everything] vind ik een prachtige pop nummer. Maar de nummers van Naked Eyes vind ik mooier, word ook als New Wave band beschouwd. En daar hou ik wel van.

Zo is het maar net. Climie Fisher is heel aardige 80s pop maar Naked Eyes, de eerdere band van Rob Fisher dus, heeft met Burning Bridges een van de mooiste synthesizeralbums van alle tijden gemaakt. Mis dat geweldige album niet, 80s fans!

Een hilarische CD.
Waarom zo hilarisch dat leg ik uit.
Het is eigenlijk de verstandhouding tussen Simon Climie en Roger Taylor.
De twee schijnen mekaar niet te mogen, en het is tot hilarische botsingen gekomen.
Zeker zit er een groot gat tussen de muziek van beide heren, en is Roger veel beroemder.
Everything heeft dat jaren 80 gevoel, is niet helemaal van A tot Z goed, maar kent zijn toppers.
Rob Fisher is helaas niet meer onder ons, en dat is een groot gemis. Op Everything wordt duidelijk hoe goed hij is met het geluid van de jaren 80 te gieten in een jas van nostalgie.

Een hilarische maar ook een mooie CD om terug te denken hoe het was om op te groeien in de jaren 80, waar Prince en Madonna het voor het zeggen hadden.
Een CD die voor het uitbreken van de Stock Aiken and Waterman periode voor de nodige afwisseling zorgde. Al moet het ongeveer in de zelfde periode geweest zijn.
Love Changes zal ik altijd een mooie single blijven vinden, net zoals Ultravox hun Viena, Simple Minds hun Glittering Price.
Kortom, waag je eens aan Everything, al is het om Rob te herdenken.