Morrissey and Marshall - We Rise (2017)

Twee Ieren die naar Londen emigreren om een muziekcarrière op te starten. Tot zover redelijk succesvol, want met We Rise produceren de twee hun tweede album. Een plaat waar een stevige dosis entousiasme van af druipt. Dat start meteen met het eerste en veruit het beste nummer, 'Cold November Sunrise'. Het knalt en spettert aan alle kanten, waarbij het nummer af en toe totaal de bocht uit dreigt te vliegen. Dat gebeurt maar net niet.

Zelfs noemt het duo The Beatles, The Byrds en The Kinks als hun grote voorbeelden. Zelf hoor ik toch meer, de meest harde kant van Crowded House ('Chocolate Cake' bijvoorbeeld), dan The Beatles. Morrissey en Marshall zingen tegen de klippen op zoals de Finn broeders, die niet voor elkaar onder willen doen. Of Tom Petty in plaats van The Byrds. Laat ik het er op houden dat het duo ook graag veel harmonieën verzint en veelal melodieuze muziek maakt.

We Rise is een album voor mensen die houden van duo's die bijna alles samen zingen, zoals in Nederland tot voor kort Acda & De Munnik. Als in de eerste twee nummers ook nog een zangeres mee doet die tot in de stratosfeer tracht te zingen zo hoog, wordt het bijna te veel van het goede.

We Rise kent niet alleen maar goede nummers. Er zitten een paar zwakkere broeders tussen en vooral als een echte ballad wordt ingezet, is het voor mij duidelijk waar de kracht van Morrissey en Marshall niet ligt.

Het enthousiasme van het duo vergoedt veel. We Rise is een plaat die is zoals de zon op een dag in het najaar zoals op de dag dat ik dit schrijf. De sfeer is zo positief dat alle grijze wolken zo uit je brein verdwijnen. Een echte nazomerplaat dus,

Je kunt het hele verhaal hier lezen op WoNoBlog.