Laibach - Also Sprach Zarathustra (2017)

Een nieuw album van Laibach en de eerste single Das Nachtlied I is hierbij uitgebracht en klinkt donker en duister. Op de website van hun label Mute staat te lezen dat deze nummers herbewerkingen zijn van nummers die eerder werden gebruikt voor een theaterproductie van Thus Spoke Zarathustra (Also Sprach Zarathustra) in 2016.

Ben wel benieuwd ook als ik denk dat deze mogelijk zwaar op de muzikale maag valt. Het vorige album Spectre uit 2014 was erg toegankelijk en zeer dansbaar, die lijn lijken ze hier niet door te trekken.

Als Laibach zich met theater bemoeit, dan is het resultaat nooit licht verteerbaar. Zie Krst Pod.

Dit is mijn leer; wie eenmaal vliegen wil leren, die moet eerst leren staan en gaan en lopen en klauteren en dansen; vliegend leert men het vliegen niet!

Zal het boek beter zijn?

Heb dit album nu 5x beluisterd en ik vergelijk het met een score: veel tekst en zang zit er niet in, plus veel muziek heeft een orkestraal karakter al dan niet uit synthesizers. Ik kan geen Rock herkennen in de nummers op dit album, dus mag Rock als genre hier vervangen worden met het beter passende NeoKlassiek.

'Also sprach Zarathustra' is een boek van Friedrich Nietzsche die ik niet gelezen heb maar Wikipedia biedt uitkomst. Zware kost die Richard Strauss inspireerde tot een muzikaal stuk die uiteindelijk z'n weg vond naar Stanley Kubric's 2001: A Space Odyssey en dat was mijn eerste kennismaking daarmee. De muziek van die wereldberoemde bombastische openingsscène komt hier niet terug. Dat zou dan track 11 moeten zijn op dit album, terwijl track 12 dan vergelijkbaar zou moeten zijn met de zgn Star Gate scene uit de film. Daar hoor ik dan wel de overeenkomsten in.

Ik ken het stuk van Strauss niet dus weet niet of er nog ander overeenkomsten zijn met dat stuk en dit werk van Laibach. Ik vermoed dat ze zelf een interpretatie hebben gemaakt op het werk van Nietzsche en Strauss links hebben laten liggen.

Het klinkt allemaal prima en zelfs prachtig, het combineert Experiment en elektronische muziek met de grootsheid en bombast van een orkest. In Von Gipfel zu Gipfel hoor ik ook wel iets terug van het filmische M83 op één van hun eerste albums, maar wel donkerder. Maar ik kan het gemakkelijker vergelijken met de scores die Matt johnson (The The) maakte voor oa Hyena (2015) die ook een duistere sfeer heeft.

Ik luister liever naar een dansbare versie van Laibach en zal dit album dus waarschijnlijk niet meer dan 10x beluisteren maar deze kan je zowel opzetten als achtergrond op een regenachtige avond met een donker boek maar ook als een album waar je voor kunt gaan zitten om aandachtig te beluisteren. Laibach stelt niet teleur.

Naast Von Gipfel zu Gipfel vind ik Die Unschuld I en 2 het meest toegankelijk, door dat er ook zang aanwezig is.

Zware kost indeed. Ook ik ben niet zo bekend met Friedrich Nietzsche en mijn Duits is niet alles. Toch heb ik het idee dat Laibach hier een vorm aanbiedt waar de dualiteit tussen bombast en nihilistisch minimalisme, goed en kwaad – goed overkomt. Dan gebruik makend van genres als dark ambient, neoklassiek en industrial/martial en misschien zelfs vleugjes dubmuziek. Heftig.

Interessant experiment, maar toch wat te kaal om écht lang houdbaar te zijn..