Manowar - Gods of War (2007)

Manowar, Gods of War.

Na het naar mijn mening wat mindere Warriors of the World album, nu weer een echt Manowar album. De overgangen van de rustigere (klassieke) nummers naar de echte Metal nummers weer als vanouds. Zoals aan namen van de verschillende nummers goed te zien is, hebben de Kings of Metal weer veel inspiratie opgedaan aan de Noorse mythen en sagen.

Voor de mensen die een puur Metal album willen hebben, die kunnen de rustigere nummers wat minder vinden. Persoonlijk vind ik het zeer goed de afwisseling. Manowar bewijst maar weer eens dat de Heavy Metal spring levend is.

naja inspiratie, zeg maar gerust, overloos voortbordurend op hetzelfde thema als ik de titels zo eens bekijk

magoed, een goed recept behoeft geen aanpassing:)

waar lijkt het op?

battle hyms?
into glory ride?

in dat geval ga ik het kazen

Geen van beide. Battle Hymns en Into Glory Ride liggen al eeuwen in het verleden. Gates Of Valhalla, Dark Avenger en Bridge Of Death hoef je niet meer te verwachten van Manowar. (maar met name Gods Of War, Odin of Sons Of Odin komen qua feeling/sfeer wel dichter in de buurt dan wat ze in de afgelopen 15 jaar hebben uitgebracht).

Verder nog altijd een matig drum- en gitaargeluid (veel te klinisch), wat wel prima opgevangen word door Adams' zang die hier zowat zijn beste prestatie sinds Kings Of Metal weggeeft. Ook veel te veel interludes en spoken words gedeeltes waar nog enigzins mee te leven valt aangezien het een conceptcd betreft. (maar waar er gerust een paar hadden van afgelaten kunnen worden - en dan zeker Army Of The Dead - dat er zomaar even 2 keer op staat in bijna identieke vorm). Ook vreemd dat net Manowar voor al die orchestrale interludes blijkbaar geen echt orkest gebruikt maar gewoon keyboards....

Maar verder bevalt het ook mij toch weer erg. Sleipnir, Gods Of War,Sons Of Odin, Odin en Loki God Of Fire zijn de beste songs die de band in jaren heeft geschreven. En ook het volledige concept is erg aardig en sfeervol. Dus tussen een 3.5 en een 4 in. Gelukkig geen zooi als An American Trilogy of The Fight For Freedom.

ik heb het inmiddels grotendeels beluisterd en mijn conclusie:

meer van hetzelfde, na fighting the world, en dan minder goed, de originaliteit is ver te zoeken nog, maar wat wil je ook na zoveel jaar

ik begrijp wel waarom ik na fighting the world ben afgehaakt en sta daar nog steeds achter

vanaf battle hymns, into glory ride, sign of the hammer tot fighting the world zat er behoorlijk progressie in, manowar verraste me steeds weer, daarna niet meer

Ben het ten dele met Joy eens
Maar vind Eric Aams toch erg goed zingen op deze
cd
Maar de eerste Battle Hymns blijft de beste een klassieker
in zijn soort

Ik vind het nogal een teleurstellend album, soms zelfs irritant. Als je met een band als Manowar te maken krijgt moet je al niet rekenen op veel originaliteit, zeker de laatste jaren niet meer, dus dat het concept niet bijster origineel is, daar is mee te leven.
Maar het album is al redelijk traag - beginnend met een intro, die net zo goed een halve minuut had kunnen duren zonder het openingseffect te verwaarlozen -, en door na elk nummer minutenlange gesproken teksten en interludes te zetten wordt de plaat er niet echt vlotter op. Een conceptalbum moet je van begin tot einde - meer dan een gewoon album - in het verhaal en de muziek kunnen houden, en dat deed het bij mij totaal niet. Door de herhalende interludes werd ik juist verveeld. Dat het leukste nummer op dit album de bonustrack 'Die For Metal' is, zegt volgens mij al genoeg.

Ik kan mij hier voledig bij aansluiten teveel gesproken teksten en Die For Metal was ook het enige wat mij kon boeien.

Ik vind dat eigenlijk wel vreemd dat Die For Metal zo hoog wordt aangeschreven. Beginnen met een gepikte Led Zeppelin-riff en daarna nog niet eens in de buurt komende van een Warriors Of The World vind ik dit net het dieptepunt van de cd. Voor al die stukken gesproken tekst en intro's kan je makkelijk de programmeer knop gebruiken, of ze op je mp3-speler pleuren - en dan blijven er best een aantal aardige songs op staan vind ik.

zo kun je op wel meer platen simpelweg de skiptoets gebruiken, maar zo is het niet bedoeld

als je wat op plaat zet dan wil je dat er naar geluisterd wordt, en dat is bij deze plaat niet echt schokkend

persoonlijk schiet ik in de lach als ik er aan denk dat deze heren inmiddels - wat zal het zijn, dik 50 plus zijn en nog steeds in bonte onderbroeken op het podium staan

Ze zijn geen 50+. Ergens in de 40 zijn ze.

Ik vind het persoonlijk een goed album. Als je alle intro's, interludes en spoken words nummers weglaat blijven er een stuk of 7 ijzersterke nummers over, zoals Sons of Odin, Gods of War, Loki God of Fire, Sleipnir en King of Kings. Ook de klassieke stukken storen me niet, ze geven wel een mooie sfeer mee. Voor het eerst heeft Manowar een conceptalbum afgeleverd, wat dan voor hun doen toch wel origineel is. Op de bonus dvd is trouwens een deel van het orkest te zien, echt geen keyboard.

Manowar? Die mannen zijn toch verantwoordelijk voor een subgenre:
was het nu TrueMetal, Real Metal of Cliché Metal?

Battle Hymns, Into Glory Ride en Hail to England volstaan voor mij als kennismaking met deze groep.

fighting the world er achteraan en het is kompleet

Soms verbaas ik mezelf erover dat ik hier nog naar luister. Het imago van de band overheerst de inhoud en muziek al jaren. Het is dat ik de eerste vijf CD's nog steeds erg waardeer, waardoor ik ook het recente materiaal blijf volgen. Het is wel tegen beter weten in. Het wordt namelijk steeds voorspelbaarder. Deze CD blinkt vooral uit in langdradigheid. Met 40 minuten speelduur had ik deze CD beter gewaardeerd. Nu is het ieder keer weer tig minuten wachten op een leuk nummer. Er staan er best een paar op. Toch lijkt de energie er langzaam uit te lopen en moeten ze oppassen dat niet teveel fans zich belazerd gaan voelen.

en ze zijn toch echt over de 50

eirc adams heeft mij ook altijd aangesproken, de man heeft een zeer goeie strot,en de muziek was vanaf plaat 1 bijzonder origineel

je moet wel weten wanneer je moet stoppen

gezien de titels van deze plaat is het totaal niet meer serieus te nemen, als dat al zo was, de cliches dropen er 15 jaar geleden al vanaf en dat is geen meter veranderd

zonde, op je hoogtepunt stoppen is toch altijd mooier

Die was ik vergeten, maar dan is het ook kompleet: wat daarna kwam, is best te vergeten. Eigenlijk maak je het best zelf thuis op de computer een compilatie van de eerste vier albums en dan heb je het zowat.

Manowar....
deze band is al lang niet meer bezig met platen maken maar met geld incasseren.
voor dat feit is het dan eigelijk nog niet eens een slechte plaat.

maar sinds het succes gaande weg steeds meer aan hun voeten lag, zijn het net als Kiss pure zakenlui geworden.
met allerhande bezigheden en items trekt de band geld uit waar het maar mogelijk is.
Festivals, Chocolade, Motoren, Mousepads, noem maar op, maar CD,s?

de band heeft in een tijdsbestek van enkele jaren nu al bijna meer DVD,s uitgebracht dan dat ze ooit aan platen hebben gemaakt.
en het erge is...
die DVD,s staan (enkele uitgezonderd) bomvol met duizende knipsels aan vluchtig beedlmatriaal en vaak nog meerdere malen hetzelfde ook.

maargoed... de CD Gods of War.
de band dacht er schijnbaar goed aan te doen om zijn fans een lange CD te geven, maar vonden het zelf schijnbaar ook wat veel werk om alles meerdere malen op te nemen.
dus gemaks halve komen er op deze CD,s wel eens nummers voorbij die welliswaar een andere Titel hebben en net even anders klinken, maar er zijn bij deze nummers gewoon een paar partijen in de mix wegelaten of toegevoegd.
de band heeft er van de 16nummers dus maar zo een 12 werkelijk opgenomen. (true metal)

zonde, ook geluids technisch kan ik niet zeggen dat ik het geweldig vind, volgens anderen hier schijnt de orkestratie echt te zijn?
mogelijk... maar als dat zo is hebben ze die wel goed laten verdrinken in het bad van digitale apparatuur.

gelukkig zijn er nog wel een paar nummers ook echt gaaf.
maar tussen alle intro,s en overtures moet je er soms wel goed naar zoeken.
ik ga ze niet opnoemen, want dat is waarschijnlijk een kwestie van smaak.

dat geldt ook voor de bonustrack.
ik vind het niks, en zeker niet om er na Hymn Of The Immortal Warriors nog op getracteert te worden.
maargoed, er is vast wel iemand die het helemaal te gek vind.

zag um gisteren liggen bij bullit voor 4 euro, heb um laten liggen, terecht zon blijkt nu

ik ging wel naar huis met een prettig schijfje van Reef, goeie keus dus

wnr stopt manowar nu eens met hun cd's vol te stampen met zever. ze zijn the kings of metal, maak dan full metal cd's! ben over de laatste cd's van manowar echt niet meer te spreken. mis de louder than hell dagen

Wat een bagger album. Ben het helemaal met Speedfreak eens, dat men eens op moet houden met de cd's vol te stampen met al dat gezever. Zit daar echt iemand op te wachten?

Manowar. De enige verdedigers van de ware heavy metal. Daarnaast lopen ze hard Kiss achterna met hun zakelijke killer-instinct mentaliteit verhuld in de liefde voor de fans.
Deze houding levert de band buiten de Manowar adepten, liefkozend Army Of The Immortals genoemd, wel eens wat hoongelach op. Terecht overigens. Want met nummers op het repertoire als The Gods Made Heavy Metal of Blow Your Speakers of met fans tongende bandleden op het podium krijg je ook een beetje het schaamrood op de kaken.
Op dat zelfde repertoire staan echter ook epische klassiekers als Battle Hymns, Mountains, March For Revenge en The Power Of thy Sword.

Voor dergelijke nummers kan ik best warm draaien. Manowar wijkt van dit recept doorheen de jaren eigenlijk nooit af. Je weet wat je krijgt. Dus is het bij elk album hopen dat de balans niet te ver naar de true metal banaliteit doorslaat. Bij Louder Than Hell ging dat helemaal verkeerd. Bij voorganger Warriors Of The World ging het vrij aardig. En in 2007 is er Gods Of War. Eén nummer slechts over de bezetenheid van heavy metal: Die For Metal. En het is nog enkel een bonustrack ook. De rest van de nummers zijn allemaal epische nummers boordevol verwijzingen naar de Noorse mythologie.

U begrijpt, met Gods Of War kon ik niet anders dan in mijn nopjes zijn. En met de nummers op het album is ook eigenlijk helemaal niets mis. Bij wie best naar Manowar kan luisteren, zal de adrenaline best sneller gaan stromen tijdens beluistering van het rappe King Of Kings, het briljante Sleipnir of Sons Of Odin. Vooral Sleipnir is een sterk staaltje van onderhuidse spanning. Het bevat sinistere vocalen van een goed in vorm zijnde Eric Adams en sterke gitaarpartijen.

De grootste kritiek op het album schuilt hem vooral in de vele intro’s die de vaart uit het album halen. Gods Of War lijkt wel een hoorspel. Bij dergelijke kritiek kan ik mij wel iets voorstellen. Maar mij stoort het eigenlijk niet. Zo is er het met plechtige koorgezangen aangeklede Army Of The Dead dat bij mij kippenvel opwekt. Daarnaast zijn er de gesproken teksten van een Orson Welles imiterende Joey DeMaio die acuut een glimlach op mijn gezicht toveren. Het vult in elk geval de muziek op uitstekende wijze aan.
Verder is het in allemaal op en top Manowar. Dat is uiteraard synoniem aan kitsch, maar op zijn tijd is het eigenlijk best geweldig om naar te luisteren.

Gods of War duurt langer dan Hail to England en Fighting the World samen, waar ik mijn tijd dan ook liever aan besteed ipv de vele interludes en gesproken teksten op Gods of War. Het is allemaal wat teveel van het goede, het trekt de lijn door van The Crown and the Ring en The Warriors Prayer van Kings of Metal, het laatste album met Ross the Boss. Ben bezig dat oude werk op CD te verzamelen, zo ook Gods of War. De goede nummers zijn King of Kings, Sleipnir, Loki God of Fire, Sons of Odin en Odin.

Nja, een lange zit vanwege alle intermezzo's, ouvertures, instrumentals en ingesproken stukken. Als het om songs gaat, houdt je maar weinig over. Een paar nummers zijn best wel ok hier. King Of Kings en Sleipnir behoren wat mij betreft tot de beste nummers sinds Kings Of Metal uitkwam. Het blijft echter door een berg van geneuzel worstelen tot je bij die nummers komt. Manowar probeert het allemaal episch aan te pakken. Tot op het zweverige af. Tot nu toe heb ik wel veel viking metal gehoord en Eric Adams komt eigenlijk niet verder dan het opdreunen van een wikipedia pagina. Jammer van die paar toffe nummers, maar het is verpakt in zoveel poep.

Tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Battle Hymns
6. Warriors Of The World
7. Gods Of War
8. Louder Than Hell
9. Fighting The World
10. Triumph Of Steel

Ik herinner me die belachelijke verkooppraatjes van Joey DeMaio toentertijd nog over hoe stoer Manowar was dat ze als enige metalband orkestraties in de muziek deden. Of dit ten tijde van Warriors Of The World of Gods Of War was weet ik niet meer, maar dat men gemakshalve bands als Nightwish en Rhapsody maar vergat blijft belachelijk. Maar goed, Manowar heeft op dit album inderdaad wat toetsenbordstrijkers en tracht een grootse opera neer te zetten met vele intermezzo's, samples en spoken word stukjes. Virgin Steele deed dit op House Of Atreus Act I en II toch echt beter.

Ja, er staan met King Of Kings, Sleipnir, The Sons Of Odin en Gods Of War een viertal prima nummers op. De rest? Saaaaaaaaai. Het afsluitende Die For Metal met Kashmir-riff is eveneens een dieptepunt met obligate lyrics over iemand die in een kroeg bier krijgt van stoere gasten die heel erg metal zijn. Met 72 minuten een van de meest gefaalde epic metal opera's die ik me herinner. Virgin Steele en Rhapsody poepen op je Joey DeMaio. Tevens een baggerproductie, maar dat waren we nu al enkele albums gewend.

Voorlopige tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Warriors Of The World
6. Battle Hymns
7. Fighting The World
8. The Triumph Of Steel
9. Gods Of War
10. Louder Than Hell

Manowar....dat is wapengekletter, heildronken, runetekens, Odin. Ik hou daar wel van. Met de instrumentale opener van dit album weet de band de bedoelde sfeer sterk over te brengen en dat smaakt vervolgens naar meer. Nummers als Sons of Odin, Gods of War en Hymn of the Immortal warrior kunnen er absoluut mee door, maar de schijf als geheel wordt naar de gallemiezen geholpen door veel te veel gesproken tekst. Dat gesproken gedeelte van Orson Wells op Dark Avenger van de allereerste plaat bezorgt me nog altijd kippevel, naar de kletspraatjes op dit album doen me niets. Je kunt het ook overdrijven.
De bombast die de band in eerder genoemde nummers weet te leggen raakt me dan weer wel. Redelijke plaat, maar geen klassieker wat mij betreft.