Lee Hazlewood - Requiem for an Almost Lady (1971)
mijn stem
30 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Folk
Label: Smells Like
-
I'm Glad I Never... (1:04)
-
If It's Monday Morning (3:54)
-
L.A. Lady (2:20)
-
Won't You Tell Your Dreams (3:52)
-
I'll Live Yesterdays (2:50)
-
Little Miss Sunshine (Little Miss Rain) (2:33)
-
Stone Lost Child (2:02)
-
Come On Home to Me (2:58)
-
Must Have Been Something I Loved (1:40)
-
I'd Rather Be Your Enemy (2:12)
Links
Last.fm
0
tondeman
geplaatst: 9 januari 2008, 02:52 uur
In the beginning there was nothing, but it was kinda fun to watch nothing grow...
Ik ben nu al een half uur aan het denken wat ik hier eens kan zetten en verder dan de Hazlewood® steekwoorden ''melancholisch'','' cynisch'' ''oprecht'' en ''honky-tonk'' kom ik dusver (2.21) niet.
Ik zal aldus pogen nog iets te laten groeien uit mijn eigen gedachten - om toch vooral iets te typen bij dit mooie album - maar ik kan niets garanderen.
Op de een of andere manier is dit een erg boeiend, aanhankelijk album. Elke keer dat ik het speel (toch wel niet vaak genoeg) weet het me van begin tot eind te raken. Terwijl de muziek niet eens zo goed is. Nu is de discussie of iets goede muziek is natuurlijk zo oud als 2004 ofzo maar wat ik bedoel is dat, zoals bij Hazlewood wel vaker gebeurt, er hier een paar liedjes bijstaan die muzikaal gezien niet fantastisch zijn.
Lee wandelt hier, mede doordat een paar liedjes nogal folksy zijn, een alternatief veldje in. Het is niet experimenteel (
) of iets dergelijks, maar soms denk ik ''Cowboy, blijf bij je whiskey'' (en laat die joint maar effe liggen).
Nee, onzin natuurlijk. Dit is weldegelijk een goeie plaat. Muzikaal gezien niet zo bevredigend als de voorganger, maar dat maakt hij meer dan goed met zijn teksten. Het is de oprechtheid en de openheid van die teksten die dit voor mij zelfs heel wat meer maakt dan een ''goeie plaat'''. Omgeven door gevoelens van frustratie en verlangen zegt Lee wat hij zeggen moet. Soms cynisch, soms melancholisch of lichtjes spottend, maar altijd echt.
Ik ben nu al een half uur aan het denken wat ik hier eens kan zetten en verder dan de Hazlewood® steekwoorden ''melancholisch'','' cynisch'' ''oprecht'' en ''honky-tonk'' kom ik dusver (2.21) niet.
Ik zal aldus pogen nog iets te laten groeien uit mijn eigen gedachten - om toch vooral iets te typen bij dit mooie album - maar ik kan niets garanderen.
Op de een of andere manier is dit een erg boeiend, aanhankelijk album. Elke keer dat ik het speel (toch wel niet vaak genoeg) weet het me van begin tot eind te raken. Terwijl de muziek niet eens zo goed is. Nu is de discussie of iets goede muziek is natuurlijk zo oud als 2004 ofzo maar wat ik bedoel is dat, zoals bij Hazlewood wel vaker gebeurt, er hier een paar liedjes bijstaan die muzikaal gezien niet fantastisch zijn.
Lee wandelt hier, mede doordat een paar liedjes nogal folksy zijn, een alternatief veldje in. Het is niet experimenteel (
) of iets dergelijks, maar soms denk ik ''Cowboy, blijf bij je whiskey'' (en laat die joint maar effe liggen). Nee, onzin natuurlijk. Dit is weldegelijk een goeie plaat. Muzikaal gezien niet zo bevredigend als de voorganger, maar dat maakt hij meer dan goed met zijn teksten. Het is de oprechtheid en de openheid van die teksten die dit voor mij zelfs heel wat meer maakt dan een ''goeie plaat'''. Omgeven door gevoelens van frustratie en verlangen zegt Lee wat hij zeggen moet. Soms cynisch, soms melancholisch of lichtjes spottend, maar altijd echt.
0
geplaatst: 6 januari 2013, 17:18 uur
Compact plaatje, waarbij Lee de acoustiche nummers aan mekaar praat tot een heel sfeervolle plaat. Geen vuurwerk, maar kleine liedjes, en dat klinkt hier best wel fijn.
* denotes required fields.
* denotes required fields.