MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Lee Hazlewood - Requiem for an Almost Lady (1971)

mijn stem
3,98 (30)
30 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Folk
Label: Smells Like

  1. I'm Glad I Never... (1:04)
  2. If It's Monday Morning (3:54)
  3. L.A. Lady (2:20)
  4. Won't You Tell Your Dreams (3:52)
  5. I'll Live Yesterdays (2:50)
  6. Little Miss Sunshine (Little Miss Rain) (2:33)
  7. Stone Lost Child (2:02)
  8. Come On Home to Me (2:58)
  9. Must Have Been Something I Loved (1:40)
  10. I'd Rather Be Your Enemy (2:12)
totale tijdsduur: 25:25
zoeken in:
avatar
tondeman
In the beginning there was nothing, but it was kinda fun to watch nothing grow...

Ik ben nu al een half uur aan het denken wat ik hier eens kan zetten en verder dan de Hazlewood® steekwoorden ''melancholisch'','' cynisch'' ''oprecht'' en ''honky-tonk'' kom ik dusver (2.21) niet.
Ik zal aldus pogen nog iets te laten groeien uit mijn eigen gedachten - om toch vooral iets te typen bij dit mooie album - maar ik kan niets garanderen.

Op de een of andere manier is dit een erg boeiend, aanhankelijk album. Elke keer dat ik het speel (toch wel niet vaak genoeg) weet het me van begin tot eind te raken. Terwijl de muziek niet eens zo goed is. Nu is de discussie of iets goede muziek is natuurlijk zo oud als 2004 ofzo maar wat ik bedoel is dat, zoals bij Hazlewood wel vaker gebeurt, er hier een paar liedjes bijstaan die muzikaal gezien niet fantastisch zijn.
Lee wandelt hier, mede doordat een paar liedjes nogal folksy zijn, een alternatief veldje in. Het is niet experimenteel ( ) of iets dergelijks, maar soms denk ik ''Cowboy, blijf bij je whiskey'' (en laat die joint maar effe liggen).
Nee, onzin natuurlijk. Dit is weldegelijk een goeie plaat. Muzikaal gezien niet zo bevredigend als de voorganger, maar dat maakt hij meer dan goed met zijn teksten. Het is de oprechtheid en de openheid van die teksten die dit voor mij zelfs heel wat meer maakt dan een ''goeie plaat'''. Omgeven door gevoelens van frustratie en verlangen zegt Lee wat hij zeggen moet. Soms cynisch, soms melancholisch of lichtjes spottend, maar altijd echt.

avatar van Tupelo
3,5
Compact plaatje, waarbij Lee de acoustiche nummers aan mekaar praat tot een heel sfeervolle plaat. Geen vuurwerk, maar kleine liedjes, en dat klinkt hier best wel fijn.


avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 18:52 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 18:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.