Son Little - New Magic (2017)

Son Little is zijn bluesy, spaarzaam geïnstrumenteerde inslag van het debuut helaas verloren. Gelukkig is zijn prettige stem behouden gebleven. Het levert veelal niets-aan-de-hand soul/pop op wat ongetwijfeld aardig gebracht wordt maar niet echt wil beklijven. The Middle (#7) is minder vederlicht en tegelijkertijd ook de sterkste track.

Na de naamloze plaat uit 2015 ben ik wel redelijk een fan van Son Little te noemen. Daarna heb ik zo ongeveer alles van ze bijgehouden en kwam single na single ook deze plaat ook steeds dichterbij. Hopelijk is het weer een zeer interessant geheel geworden.

Het begint met Kimerbley's Mine. Daar blijkt maar weer hoe fijn de stem is. Dat doet meteen al heel veel goed moet ik zeggen. Het hangt er als het ware lekker in bij dit nummer. Een nummer dat vrij rustig is, maar waar ik zelfs een sneeuwklok in terug hoor (of bel). Dan is er met Blue Magic de ijzersterke single te horen. Een aanstekelijk nummer die qua zanglijnen wel wat weg heeft van Nutini's New Shoes.
O Me O My is iets meer funky, heeft wat meer groove. Daarbij is het refrein een gegarandeerde meezinger en stampt de drum onverstoord door. Om met Charging Bull de groove vast te houden. Er is hulp ingeroepen van de stoere Xenia Rubinos. Charging Bull is tevens het economische symbool op Wall Street, dus het mag zich een beetje raden waar het nummer over gaat. Door Xenia's stem krijgt het nummer iets vuigs mee, waar het ritme lekker is.
Mad About You is een vrij rustig nummer dat wat wegvalt tussen de rest. Best prima hoor, maar echt beklijven doet het ook niet helemaal. Hangt ook wat teveel op die sterke stem. Dan ben ik een stuk meer te spreken over The Middle. Misschien wel het beste nummer van de plaat met die bluesy vibe. Lekker loom gezongen en ingespeeld. Als luisteraar hang je daar lekker in mee.
Bread & Butter is een prima nummer dat verder niet al te vee opvalt. De marcherende drums kennen we. Blijft verder weinig hangen. Of wat te denken van ASAP. Vocaal sterk, maar muzikaal wordt daar eigenlijk net wat te weinig aan toegevoegd. Net als op Letter Bound de stem al het werk moet doen. Gelukkig is dan ook erg fijn om naar te luisteren. Met afsluiter Demon to the Dark als een gedegen afsluiter. Rustig, maar ook niet het beste van de plaat.

Met een sterk begin en midden, maar een wat terugvallend einde redt Son Little het niet bij hun eerste plaat. Desalniettemin weer erg fijne muziek.