When 'Airy Met Fairy - Glow (2017)

Een album dat enige maanden terug op mijn deurmat viel en dat een aantal maal tijdens het eten opstond en heel goed beviel op dat moment van de dag. Later ging ik serieuzer naar de plaat luisteren en viel me op hoe When 'Airy Met Fairy speelt met het mystieke in haar muziek. Ik moest heel vaak denken aan Kate Bush en welke indruk haar eerste plaat op mij maakte, binnenkort 40 jaar geleden.

Die impact heeft Glow niet. Dat kan ook niet. Daarvoor is er teveel water onder de brug doorgevloeid en mijn oren teveel verwend geraakt. Als ik mij daar eenmaal overheen heb gezet, is er ruimte voor de kracht van Glow zelf.

Het begint met de intrigerende achtergrond van de band zelf. Een IJslandse zangeres die in Luxemburg terecht komt na vele Europese omzwervingen. Zij loopt twee Luxemburgers tegen het lijf met wie zij muziek gaat maken. De ritmesectie speelt op de voor- en achtergrond mee. Het feeërieke element onderstrepen de twee heren volkomen. De band weet het niveau te benaderen waarop het Nederlandse Elenne May de spanning tussen het echte leven en het mystieke vangt in haar muziek.

When 'Airy Met Fairy weet met een minimum aan effect veel neer te zetten. Zowel met behulp van elektronica als met organische instrumenten, veelal bespeeld door de zangeres, komen songs tot hun recht. Een combinatie die ik niet altijd geslaagd vindt. Glow komt echter een heel eind. De stem van Thorun Egilsdottir heeft een paar kanten in de klankkleur. Die worden niet allemaal even prettig in mijn oren ontvangen. Kate Bush, Elenne Klok en de zussen Gainsbourg-Doillon, maar ook zij van Asteroid Galaxy Tour zitten er in gevangen. Dat is een precair evenwicht dat Egilsdottir probeert te houden.

Kortom, Glow is een plaat die onder een aantal omstandigheden goed werkt, met, in al zijn braafheid, gevaarlijke randjes. Als Glow in de komende maanden nog groeit gaat het aantal sterren, nu ***, zeker nog stijgen.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.