Kelly Jones - Only the Names Have Been Changed (2007)

Ik wist niet dat meneer Stereophonics solo ging. Plaat is na een drietal luisterbeurten nog altijd wat saai en eentonig. Ben er nog niet helemaal kapot van.

Op zich wel een aardig cdtje en heel wat anders dan het werk van Stereophonics. Kelly laat zich vooral begeleiden door een gitaar. Drums heb ik nog niet weten te ontdekken. Mis ik wat? Op zich zitten er wel een paar mooie nummers tussen zoals "Emily" en "Suzy". Wel een grappig idee om alleen maar nummers over vrouwen te schrijven. Wat is dat toch een bron van inspiratie he? Moet de cd zeker nog vaker luisteren, maar voorlopig een voorzichtige 3.

Niet erg bijzondere cd met wat eentonige nummers, Maar ondanks dat is het wel lekker om te beluisteren onderweg. Lekkere rock stem heeft die kerel. een 3.5

Vind het een puike plaat. Beter dan de laatste Stereophonics. Suzy is inderdaad heeeel mooi. Ik ga hem nog even doorspitten. Maar de opening vloog me toch even naar de strot. 3,5 ook van mij.

Inderdaad een goed en verrassend idee om zo snel een soloplaat af te leveren van Kelly Jones. Gezien de productiviteit van de man en de band (iedere 2 jaar een album, vaste prik) juich ik het ook heel erg toe. Daarnaast is het concept erg origineel en goed; korte solonummers over vrouwen in Jones' leven, met emotie gezongen alleen begeleid door een electrische gitaar en wat violen. Echter, qua inhoud en niveau valt Only the Names Have Been Changed iets tegen. Vooral door de wat saaie letterlijke eenmansbezetting, het lage tempo en steeds dezelfde sfeer is het een beetje een eentonige plaat geworden. Echter staan sommige nummers fier overeind: met name Rosie, Violet en Jayne zijn de beste composities, waarbij die eerste twee ook nog vanuit een prachtig/indrukwekkend verhaal tot leven komen. Toch bevalt mij de rockversie van Jayne op het livealbum Live From Dakota veel en veel meer. Kelly Jones is in zijn eentje prachtig melancholiek en bij tijden erg breekbaar mooi, toch ik hoor hem het liefst in een rockband. 3*

Deze plaat was voor mij een verademing, omdat het laat zien dat de zanger van Stereophonics toch nog breekbare nummers neer kan zetten. Inderdaad, het is wat eentonig en muzikaal wat saai, maar tekstueel gezien vaak erg goed neergezet. Prachtige liedjes, maar met een volle bezetting zou het beter klinken.