Armored Saint - Revelation (2000)

Ik heb het altijd enorm jammer gevonden dat Armored Saint nooit meer heeft weten te bereiken dan cult-status. Bij Revelation had ik destijds zelfs het idee dat het allemaal (eindelijk) voor elkaar ging komen - een lekker energiek en fris aandoende rock/metal cd - die erin slaagde om modern te klinken zonder echt heel veel van de (ook erg goede) voorganger af te wijken. Met name de eerste helft is erg sterk met Pay Dirt, After Me, The Flood en Tension als mijn favorieten. No Me Diggas is dan weer de verassing (en het buitenbeentje) van de cd en is volledig in het Spaans gezongen. Zondermeer een erg sterke comeback waar helaas nooit iets mee gebeurt is.

Armored Saint staat niet bekend vanwege het grote oeuvre, het merendeel van de platen stamt uit de jaren 80 en sinds Symbol of Salvation zitten er steeds flinke periodes tussen de releases. Dit komt onder andere vanwege het overlijden van gitarist Pritchard in 1990 en Bush toetreden tot Anthrax. Revelation is een degelijke opvolger van SOS maar weet dat niveau niet te benaderen, de sound is nog wat zwaarder en meer toegespitst op de jaren 00, hoewel de songs stilistisch gezien weinig verschillen met het oudere materiaal. Revelation ligt mij echter wel wat zwaarder op de maag, de nummers duren stuk voor stuk vrij lang en worden soms te lang uitgesmeerd, de plaat duurt simpelweg te lang. Hoewel de band bij mij niet snel stuk kan - Bush mag wat mij betreft ook de handleiding voor een Ikea kast zingen - is het werk mager, zeker i.v.m. de voorgaande platen. Uiteraard wordt het nergens slecht en bevat de worp met The Pillar en Creepy Feelings enkele uitstekende toppers maar dat ik de plaat nooit meer uit de kast geeft mijn oordeel al aan.

Een comeback, zo kun je een terugkeer na 9 jaar wel noemen. Bush had al enkele platen met Anthrax uitgebracht en hoewel zeker Sound of White Noise geen slecht album was paste Bush toch beter bij zijn voormalige broodheer. Hoewel dat uit Revelation niet direct blijkt. Alle voorgaande titels van de heren waren pakkend, bij vlagen catchy, kort en krachtig en coherent. Revelation is dat niet echt. Je krijgt 62 minuten voor je kiezen waarbij het songmateriaal wat meer toegespitst is op de jaren 00. Veel tracks duren naar mijn mening te lang, bevatten te weinig spitsvondigheden en daarnaast mis ik veel van de verslavende melodieën waar men soms patent op leek te hebben.
De schijf bevat wel degelijk enkele goede songs (Creepy Feelings ) maar als geheel duurt het mij veel te lang en mis ik de elementen die de voorgaande worpen zo sterk maakten.

Tussenstand:

1. Raising Fear
2. Symbol of Salvation
3. Delirious Nomad
4. March of the Saint
5. Revelation

De terugkeer van de Saint was nog geen terugkeer naar oude tijden inderdaad. Het was 2000 en 80s metal was nog altijd not done in de ogen en oren van de modepolitie. Songs als Pay Dirt en Tension zijn op zich wel redelijk opzwepend zoals het de band betaamt, maar hebben ook dat meeslepende grungegevoel. Revelation sluit ook wel redelijk aan op het Anthrax van Stomp 442, zij het wat minder hoekig en iets speelser. Al met al vind ik het toch wel een leuke plaat. 62 minuten is wat al te gortig maar anders heen met je materiaal? Nog maar weer een verzamelaar zeker?

Wat ook leuk is, is dat bij mij exemplaar een extra schijf zit met daarop de oude VHS Live Thru Red Times. In mpeg formaat. Dat was heel hip toen. Die oude video-opnamen zijn wel goud. Briljante uitvoeringen van Book Of Blood en Human Vulture enzo. Dat is toch de ware Armored Saint.