Steve Winwood - Winwood (2017)

Nog geen berichten bij die album; toch is het de moeite waard. Steve Winwood is goed bij stem en weet zijn geweldige euvere live knap neer te zetten. Toetsen en gitaarpartijen zijn top natuurlijk en het is een goede (live) band. Alleen bij een nummer zoals had to cry today mis ik Ginger Baker; hoe gek die ook was. Zou leuk zijn als het op vinyl uitkomt.

Mooi overzicht. Maar vind het niet spannend genoeg dat het blijft hangen. Wel 4 sterren, er staat alleen maar goede muziek op.

Inmiddels de vinyl versie binnen. Uitklapbare hoes in drie delen waar 4 lp's inzitten. Dat wordt proppen. Jammer dat het niet in een box zit. Verder weinig info over de concerten ed. Beetje karig dus. Klinkt wel top en daar gaat het ten slotte om.

Voor het eerst bijna het hele album beluisterd. Niet alles komt even goed uit de verf maar wat dat wel doet is erg mooi. Het zwaartepunt ligt in de Traffictijd, voor mij is dat een gelukje, want dat zijn de nummers die ik altijd al boven de rest vond uitsteken.

Enkele minpuntjes: I'm a man kan me niet boeien, het klinkt te gewoontjes, de gitaarsolo in Low Spark is niet slecht maar blijft aan het eind wat in de lucht hangen. Ik had liever een fluit of sax gehoord. In higher love klinkt zijn stem wat dun en lijkt het alsof hij de hoge noten net niet helemaal haalt. En de productie klinkt niet fris. Het lijkt alsof de recorder rechtstreeks in het mengpaneel is geplugd.

Maar verder een prima plaat, met recht een best of compilatie die door de liveversies net iets anders klinkt dan de versies die al zo lang kennen. Mijn (voorlopige) favorieten: Can't Find My Way Home, Empty Pages, 40.000 headmen, Medicated Goo, John Barleycorn, While You See a Chance.

Over My way home, deze live versie (zie link) loopt net iets soepeler, vooral als na het intro het nummer echt begint, luister naar die prachtige gitaarharmonieën: Steve Winwood, Eric Clapton - Can't Find My Way Home - YouTube

ondanks mijn grote bewondering voor winwood ben ik niet helemaal overtuigd door deze live versies. zijn selectie uit het voor mij duidelijk mindere solowerk staat me ook hier tegen. verder bevalt de drummer in deze band me voor geen meter. tenslotte vind ik het geheel met weinig diepte en dynamiek geregistreerd. live samen met clapton en topband vond/vind ik winwood veel meer indruk maken: 1+1=3