Dwight Trible with Matthew Halsall - Inspirations (2017)

Op zich een prima album, maar een heel album lang is toch wat vermoeiend. De zang gaat me dan tegenstaan, want die vind ik soms wel erg geforceerd overkomen. Zo erg dat ik me er een beetje aan begin te ergeren.

Een beetje een nep Gregory Porter, die al niet bijser interessant is.. laat staan deze zouteloze, slaapverwekkende kloon. Dood vermoeiend, vanaf de eerste noot.

Stem lijkt inderdaad wel wat op Gregory Porter. Daarom was ik in eerste instantie juist wel enthousiast hierover. Ik vind Porter namelijk een geweldenaar. Maar hoe langer ik hier naar luister, hoe meer ik toch ook hoor dat we bij Dwight Trible toch met een minder kaliber te maken hebben

Eens met de vorige sprekers. Stem is op zich niet onaangenaam (maar erg geforceerd) doch weinig gevarieerd. De muziek is meer voor de achtergrond dan om echt aandachtig naar te luisteren, want elke vorm van energie is erg zorgvuldig uitgeperst. Het kabbelt en het kabbelt...