The Brandos - Los Brandos (2017)

Tja je kunt aan mijn pseudoniem al aflezen dat ik niet de meest betrouwbare recensent zal zijn voor dit nieuwe album van The Brandos -een fan immers. Maar de trouw van een fan is zeker niet onvoorwaardelijk; ik ben in de 80s al eens 'weggelopen' bij Bowie en in de 90s bij R.E.M.; voor die tijd onaantastbare goden. Onaantastbaar zijn de Brandos of eigenlijk Dave Kincaid -want the Brandos zijn hier, na het afscheid van getrouwe bassist van het eerste uur Ernie Mendillo bijna een 'one man show' geworden, al huurde hij hier wel oude Brandos Tom Goss op drums en Frank Giordiano op gitaar en achtergrondzang in- al lang niet meer. Kincaid werkte ruim 10 jaar aan dit album -geplaagd door allerlei ongerief waaronder van financiele aard, waardoor deze trotse Irishman (nou ja qua roots dan) nog via Kickstarter moest collecteren bij zijn fans die vooral in het Oosten van ons land en bij onze Oosterburen nog ruim voorradig zijn. Als je de cd opzet begrijp je ook wel een beetje waarom het zoveel tijd moest kosten. Los Brandos is voor de helft Spaanstalig! Daar kun je verschillende gedachten over hebben. Hier in Nederland slooft iedereen zich (niet altijd met evenveel succes) uit om zich in het Engels te manifesteren en native speaker Kincaid kiest doodleuk voor het Spaans. Ik geef hem het voordeel van de twijfel. Ik zie er wel een soort statement in; in de tijd waarin Trump de 'Spanjolen' het liefst zijn land uit zou vegen kiest Kincaid voor de taal van de underdog. Perfectionistisch als hij is geloof ik ook niet dat hij daarbij over 1 nacht ijs is gegaan, geholpen door wat Spaanstalige familie. Daarmee is 'Los Brandos' een coherentere plaat dan zijn voorganger, waar ook al wat Spaanse invloeden waren te horen o.a. in de vorm van de wat opportunistische cover 'Guantanamera'. Je hoort ook dat Kincaid met de jaren milder wordt, bezingt zijn zoon in 'what kind of a world', prijst zijn helden (& speelt gitaar als Stephen Stills) in 'Woodstock guitars' -iets waar ik hem vroeger als te trots voor inschatte- en lijkt zich te verzoenen met zijn miskenning in 'suffer in silence'. Want miskend is hij; schrijft nog steeds steekhoudende songs, op zijn machtige stem zit nog geen sleet en ik beschouw hem als 1 van de beste gitaristen die momenteel op deze aardkloot rondloopt; rauw en ongepolijst, technisch vaardig maar altijd in dienst van de melodie. Hij heeft het hem toch maar weer geflikt!

Tja ik zit toch wel wat te twijfelen; het niveau van 'The light of day' halen ze hier toch echt niet meer. Dus eerlijkheidshalve moet ik hem toch iets downgraden (3,5 ster) en wil ik ieder van harte doorverwijzen naar dat album (zou in geen enkele serieuze collectie mogen ontbreken) en/of achtereenvolgens 'Pass the hat', 'Gunfire at midnight' of 'Honor amongst thieves'.

Wat zijn er weinig berichten terug te lezen bij de gehele discografie van deze band, en dat is jammer en onterecht in mijn ogen. De hoogtijdagen van The Brandos (op kwalitatief gebied) lagen eind jaren 80, eerste helft van de jaren 90. Dan deze schijf, het Spaanstalige vind ik niet echt een meerwaarde vormen - hoe sympathiek ook- voor deze schijf, ik hoor Kincaid veel liever in het Engels zingen. De in het Engels gezongen nummers vormen voor mij ook de hoogtepunten van dit album; het stemmige maar mooie Suffer in Silence vormt voor mij het beste wat The Brandos te bieden hebben. What Kind of a World is een andere prijspakker. Kincaid kan als de beste Rhythm & Blues, Folk en Americana verwerken in nummers van 4 minuten, je kunt prima een boodschap overbrengen zonder overbodige franje. Deze songs maken wat mij betreft de plaat maar om nou te zeggen dat deze schijf een essentiële release is die door elke Brandos liefhebber aangeschaft moet worden, luister en oordeel zelf.

Toch voelt 3,5 ster ook niet goed. Het album heeft bv geen echte door-skip-momenten. En ook kwamen de Spaanstalige nummers laatst tijdens hun concert in Alkmaar prima voor het voetlicht. Apart om ze zo vlak na U2 te bewonderen. U2 een collectief en een muzikale grootmacht versus the Brandos, gecentreerd rond het brein Dave Kincaid, keihard werkend voor een niet eens geheel gevulde zaal van een paar honderd man. Maar als ik moet kiezen voor een oeuvre zou ik die van The Brandos kiezen. U2 vertrok als positieve variant van de New wave, waar The Brandos feitelijk dieper wortelen in de tradities. Waar Bono zich opwerpt als een mentale wereldleider, droomt Dave Kincaid met minder pretentie van een beter bestaan in "the light of day". Al vind ik deze worp op zich niet zo goed als de laatste van U2 (Songs of experience) ligt mijn affiniteit toch hier.
Eigenlijk vind ik het album 3,75 sterren en ga ik hem hierbij toch naar boven afronden.