David Ramirez - We're Not Going Anywhere (2017)

Ik had nog nooit van de goede man gehoord, maar de nieuwe singles Watching From A Distance en vooral Twins (!) klinken erg fijn!

..en Time niet vergeten. Wat klinkt dit mooi zeg! Gelijk op vinyl bestellen dan maar!

Prachtige ontdekking. 'k Ga eens wat dieper en 'terug' graven.

Hij speelt binnenkort in Nederland. In ieder geval in Q-Bus Leiden op vrijdag 2-2-18. Ik ben voor het eerst naar het album aan het luisteren. Heel duistere en taaie muziek, maar een memorabel concert kan dit zeker opleveren. Op dit moment nog niet een echt oordeel geveld over het album.

Na een aantal luisterbeurten ben ik er nog steeds niet uit. Dit album is zo duister dat ik het eigenlijk iedereen afraadt om te luisteren op een perron waar de trein binnen komt rijden. Alleen al het begin zet een toon die het album nauwelijks meer verlaat. Als de man dit echt heeft meegemaakt, is het te erg voor woorden. In het andere geval is zijn fantasie zo morbide dat het ook weer vragen oproept. Horen is geloven. 'Twins' zet de toon voor een plaat waar licht niet eens meer een herinnering is, maar iets uit een afgesloten verleden, waar zelfs denken eraan verboden is.

David Ramirez kent zijn klassiekers. In zijn muziek is de referentie aan Ryan Adams het meest opvallend zodra het gas er ook maar een klein beetje op mag. Dylan wordt vaak genoemd in recensies, maar die hoor ik minder. Springsteen wel, maar dan zonder die enorm zware bombast om de mans muziek heen, waar ik slecht tegen kan. Dit element zorgt voor de variatie in het album die het dragelijk maken om naar te luisteren. Maar voor mijn plezier, nee.

Ik ken meer albums die heel moeilijk of zelfs pijnlijk zijn om naar te luisteren. Misschien met 'Berlin' van Lou Reed voorop of anders 'On The Beach' van Neil Young. Daar kan 'We're Not Going Anywhere' niet aan tippen. Ik ben hier gewoon nog niet uit. Vandaar dat ik in het midden ga zitten qua beoordeling.

Wel blijf ik heel benieuwd naar de live show. Als David Ramirez deze intensiteit live ook kan brengen, kan zijn show uiterst memorabel zijn en wellicht de sleutel geven naar de echte waardering van zijn album. Zo niet, dan blijft deze deur gesloten en is het de inspanning niet waard om de schoonheid in deze vrijwel complete duisternis te ontdekken.

Het hele verhaal staat hier op WoNoblog,

'We're Not Going Anywhere' schijnt een stuk minder rootsy te zijn dan zijn eerste albums. Minder bombastisch en ook minder rauw. Na zijn optreden gisteren in Metropool kocht ik zijn cd en hoewel totaal anders dan zijn akoestische optreden bevalt het mij uitstekend.
Deze singer-songwriter, die ook nog eens prachtig en emotievol kan zingen, blijf ik van nu af aan volgen.

Mijn score even opgehoogd. Het album heeft mij inmiddels volledig overtuigd. De donkerte waar ik tegenaan liep, heeft inmiddels zijn schoonheid volledig prijs gegeven. De schok van de openingszin is overgegaan in bewondering. Inmiddels is mij ook duidelijk dat het de Twin Towers betreft. Ook letterlijk, maar anders dan een persoonlijk verlies in het geval van Ramirez.

De prachtige show in de Q-Bus in Leiden (2/2) heeft zeker bijgedragen aan mijn herwaardering. Die 1 1/2 * er bij is volkomen verdiend.