Angharad Drake - Ghost (2017)

Eind vorig jaar trok de video van Baby op de website van Folkradio UK al mijn grote aandacht. Helaas kwam ik de release van haar debuutalbum Ghost pas onlangs op het spoor. De vierentwintigjarige Angharad komt uit Brisbane, Australië, maar de wortels van haar grootouders liggen echter in Ierland en Wales.

Het is dan niet zo vreemd dat ze haar bijzondere voornaam Angharad dankt aan een persoon uit de beroemde Welshe novelle How Green Was My Valley van Richard Llewellyn. Haar naam betekent in het Engels “free from shame” of “most beloved”.

Het zal U wellicht niet verbazen dat met haar achternaam haar favoriete artiest Nick Drake is. Vorig jaar werd zelfs op weg naar het altaar door haar kersverse echtgenoot Alexander het toepasselijke Place to Be voor haar gezongen. Overigens hoor je niks van haar voorliefde voor Nick Drake terug in haar muziek.

Regelmatig wordt ze vergeleken met Bon Iver, maar vooral met Laura Marling en met de vroege periode van Joni Mitchell. Persoonlijk hoor ik toch vooral een eigen geluid. De bedoeling was om het gehele album op te nemen met haar goede vriend en uitstekende geluidstechnicus Samuel Joseph. Slechts Baby en Bullet werden onder zijn leiding opgenomen, omdat hij daarna plotseling op tournee moest.

De rest van de songs werden in alle rust thuis opgenomen, geproduceerd door echtgenoot Alexander, die trouwens de achternaam van zijn vrouw aannam. Als je goed luistert kun je op de achtergrond vogels en een kattenbelletje horen. Het zijn liedjes die zonder uitzondering een inkijkje geven in haar ziel.

Opvallend is haar liefelijke, redelijk hoge stem. Naast eerder genoemde invloeden, in het bijzonder fraaie Carpet waart de geest van The Beatles ten tijde van Revolver rond. Het zou er zelfs niet op misstaan hebben.

De geweldige slide- en elektrische gitaarpartijen worden gespeeld door hun vriend Declan, die ook nog de saxofoon ter hand neemt. Haar man Alexander zingt wat achtergrondvocalen en bespeelt de bas en synthesizer en hun vriend Alister de drums. De overige instrumenten, waaronder de dulcimer, zijn voor rekening van Angharad zelf.

Haar muziek heeft voor mij dezelfde puurheid en authenticiteit als die van iemand als Courtney Marie Andrews. Op dit moment is Angharad op tournee in Canada, maar kijkt ze alweer gretig vooruit om weer de studio in te duiken. Door het gegroeide zelfvertrouwen wil ze dan vooral gaan experimenten met de sound.

Dat dát zelfvertrouwen terecht is, bewijst Ghost voor de volle honderd procent. Sterker nog, Ghost behoort tot de meest fraaie releases in het folk en singer-songwriter genre van dit lopende jaar.

Binnenkort is dit prachtige album ook op cd te koop via haar Bandcamppagina : Angharad Drake - angharaddrake.bandcamp.com

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Angharad Drake - Ghost - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Zo af en toe verhuis ik de stapel met redelijk recente platen die nog een kleine kans maken op een plekje op deze BLOG naar de zolder. Voordat ik dit doe controleer ik nog één keer of ik echt geen plaat heb gemist die ik zeker niet wil missen.

Bijna onder op deze stapel vond ik een paar dagen geleden Ghost van Angharad Drake en dit is zo’n plaat die ik niet wil missen.

Angharad Drake (voor zover bekend geen familie van Nick) is een vrouwelijke singer-songwriter uit het Australische Brisbane, die al een aantal platen op haar naam heeft staan, maar buiten haar vaderland nog betrekkelijk onbekend is. Ghost zou dat moeten veranderen, want wat is het een mooie plaat.

Angharad Drake laat zich op Ghost voornamelijk beïnvloeden door Britse en Amerikaanse folk uit de late jaren 60 en vroege jaren 70 en maakt muziek die meer dan eens doet denken aan die van Sandy Denny en Joni Mitchell, maar ook raakvlakken heeft met die van hedendaagse folkies als Laura Marling en Lisa Hannigan, om maar een beperkt aantal namen te noemen.

Ghost werd voor het overgrote deel bij Angharad Drake thuis opgenomen, wat de plaat voorziet van een aangename, ontspannen en intieme sfeer. Ghost is hiernaast een persoonlijke plaat met songs die de gemoedstoestand van Angharad Drake proberen te vangen en teksten die de persoonlijke thema’s zeker niet schuwen.

De openingstrack en de derde track van Ghost kunnen je makkelijk op het verkeerde been zetten met een betrekkelijk vol gitaargeluid en ook flink wat andere instrumenten. Het zijn de enige twee tracks op Ghost die in de studio werden opgenomen, waarna de uitverkoren producer andere verplichtingen had en Angharad Drake de plaat thuis af maakte.

De twee wat voller klinkende tracks contrasteren met de andere songs op de plaat, maar laten ook horen dat Angharad Drake goed uit de voeten kan in een wat voller en geproduceerder klinkend geluid. Het belooft wat voor een volgende plaat, maar persoonlijk kan ik ook uitstekend overweg met het sobere en ingetogen geluid op de rest van de plaat. Het is een geluid waarin Angharad Drake wat dichter tegen de traditionele folk van lang geleden aan schuurt en over het algemeen genoeg heeft aan een akoestische gitaar en een stem.

Met name met haar stem maakt de Australische singer-songwriter flink wat indruk. De stem van Angharad Drake heeft het heldere en pastorale van de folkies van weleer, maar is ook warm en veelkleurig. De muzikante uit Brisbane slaagt er bovendien in om haar songs te voorzien van emotie en dat is in de folk een groot goed. De songs op Ghost zijn bovendien prachtig melodieuze songs, waardoor de plaat zich makkelijk opdringt.

Bij dit soort sobere akoestische folk platen slaat bij mij eerlijk gezegd vaak de verveling toe na een aantal luisterbeurten, maar ook na heel vaak horen blijf ik bij de conclusie dat Angharad Drake met Ghost een prachtplaat heeft gemaakt, die ik steeds steviger tegen me aandruk.

Het is een plaat die al vele maanden uit is, maar volgens mij doet de muziek van de Australische singer-songwriter het in de donkere dagen van het moment nog veel beter dan in de zonnige maanden van de release. Liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters in het folk segment moeten hier absoluut eens naar luisteren. Erwin Zijleman

Dit is weer zo'n album dat op mij als een magneet werkt. Je kunt niet ophouden met het beluisteren ervan. Wat een pracht. In een opwelling had ik direct ***** sterren gegeven, maar inmiddels vele luisterbeurten verder wint het album alleen maar aan kracht. Volkomen terecht dus.

Mijn nummer 1 album van 2017. Helaas wordt het album niet opgemerkt op Musicmeter. Prachtig debuut.

Mijn nummer 8 van 2017, maar zoals wel vaker worden sommige prachtplaten compleet genegeerd op MusicMeter.

Angharad Drake - Dogs (2017, Self-Released) - YouTube

hoezo compleet genegeerd?

Beter laat dan nooit, maar door een gouden tip van Lura ben ik dit album eindelijk eens gaan beluisteren. Zeer intrigerende, bloedmooie folkplaat, die inderdaad wel wat meer aandacht verdient! Combinatie van prachtige stem, sterke liedjes en verzorgde arrangementen (weinig opsmuk). De cd heb ik inmiddels ook in huis en die is gestoken in een ambachtelijk kartonnetje, met een héél andere hoes dan hierboven staat (inclusief een persoonlijk dankwoord van Angharad). Laten we hopen dat beetje bij beetje meer mensen dit album zullen leren kennen en waarderen!

Nieuw werk komt er in de loop van het jaar aan, Choconas

Dat is alvast verheugend nieuws! Wellicht dat ze dan ook eens komt touren?

Ze heeft een nieuwe EP uit: Better Grow Up, maar vind ik persoonlijk niet zo indrukwekkend als dit album.

Draai deze nu alweer, erg verslavend album dit!

Oh, nou ben ik toch wel benieuwd! Binnenkort maar eens luisteren.

Geweldige ontdekking deze Angharad Drake, pastorale folk uit Australië. Stuk voor stuk sterke songs gezongen met die heerlijk zweverige, dunne stem waardoor het fragieler maar ook geloofwaardiger klinkt.