Randy Newman - Lonely at the Top (1987)

Het is een verzamelaar, dat maakt het misschien geen 'echt' album.. Concerten van Randy Newman zijn echt een aanrader. Vooral als hij zonder band speelt slechts met zijn eigen piano. De meeste van de nummers van deze cd zal je horen langskomen...
Randy Newman is vooral een geweldige tekstschrijver.
5 sterren.

Mijn eerste kennismaking met Randy Newman. Voorlopig heeft zijn liedjesverzameling bij mijn geen potten gebroken; het verwondert mij dan ook niet dat pepe schrijft dat het een geweldige tekstschrijver is, ik heb het namelijk nog niet inhoudelijk beluisterd.
Muzikaal kan het mij alvast moeilijk langer dan 5 nummers boeien.
Ik laat hem vooralsnog op de helft bengelen en hoop dat hij in mijn rotatielijst toch nog een extra ster kan verzilveren.
Maar vooralsnog dus: 2,5*

1 van de eerste CD's die ik heb aangeschaft en draai 'm nog steeds met groot plezier. 1 van de betere tekstschrijvers uit de jaren '70 en '80 met groot gevoel voor humor (luister maar naar zijn teksten). Sail Away, Birmingham, Short People, Lonely At The Top komen regelmatig als begeleidende muziek in bijv. TV-programma's voorbij. Geeft wat mij betreft dus ook wel de 'tijdloosheid' van deze "grote kleine man' aan. Deze verzamelaar is een mooie bloemlezing en voor mij voldoende. Met een 2,5 waardering doe je deze artiest m.i. te kort; vooralsnog 3,5 van mij (en als ik over 5 jaar nog geheel achter het hierboven geschrevene sta hoog ik op naar 4).

Hi Leroi, Ken je ook Bad Love, een van de nieuwere? Steen en steengoed

Gewoon een prima dwarsdoorsnede van deze gigantisch sterke singer-songwriter, en ideaal als instapper voor wie de man wil leren kennen.

****1/2

Goh, wist niet dat Mama Told Me (Not To Come) het origineel was, want ik ken het alleen van Three Dog Night..?

Newman heeft dit nummer geschreven voor Eric Burdon. Prima nummer, ik heb een lichte voorkeur voor de Three Dog Night versie.

Three Dog Night was een prima rockband met helaas teveel covers.

Deze sterke compilatie uit 1987 klinkt nog zoals een CD moet klinken. Warm en zonder dynamische compressie. En dat betekent: rust aan je oren. Nu is Newman al geen grote druktemaker en hij moet het meer hebben van de subtiliteiten in tekst en compositie. Regelmatig moet ik de volumeknop flink omhoog draaien.

We gaan hier prachtig door zijn repertoire vanaf zijn debuut in 1968 tot Trouble in Paradise uit 1983. De meeste tracks vinden we van het album Little Criminals (1977) en terecht naar mijn mening. Met nummers als Baltimore, Jolly Coppers on Parade en In Germay before the War kom ik een paar hoogtepunten tegen. Een onnavolgbare artiest. Op eenzame hoogte inderdaad.

Inderdaad, een 'ouderwetse' CD uit 1987, die niettemin heel lang in print is gebleven. Ik hem 'm zelf pas eind jaren negentig gekocht, in de veronderstelling dat ik hiermee wel genoeg Newman in mijn CD-collectie had. Ik had al een paar albums van hem op LP en ben later alsnog overstag gegaan voor zo'n voordelig 'Original Album Classics'- boxje, waarin zijn tweede tot en met zesde album verzameld waren.

Deze verzamelaar is een CD van Reprise, een sublabel van Warner Brothers, en mijn ervaring is dat die doorgaans een goede geluidskwaliteit hebben zonder dat ze geremasterd hoeven te worden. Al zijn er natuurlijk ook zat uitzonderingen op die regel. Warner/Rhino en de aangesloten labels hebben van alle grote platenmaatschappijen relatief weinig remasters uitgebracht; Universal en Sony Music zijn en waren daar veel actiever mee. De enige voorwaarde om van goed geluid te genieten van een oude Warner/Elektra/Asylum-CD is dat je het volume (soms flink) wat hoger moet draaien.

Over de samenstelling van dit album: een genereuze 22 tracks, al mis ik er nog wel een aantal: Guilty bijvoorbeeld, of You can leave your hat on. Veel gecoverde nummers die in de versies van anderen bekend zijn geworden.
Zelf had ik, als ELO-liefhebber, ook de pastiche The story of a rock 'n' roll band er nog wel op willen hebben. Sowieso opvallend dat het album Born Again met geen enkele track op deze CD vertegenwoordigd is. Het was zeker niet zijn beste, maar afgaand op deze selectie zou je denken dat Newman er zelfs een hekel aan heeft gekregen.

Deze collectie laat zich voor een groot deel als een regulier album beluisteren. Alleen de laatste paar nummers (het slotnummer annex titeltrack uitgezonderd) klinken als het werk van een rockband. Die komen van albums waarop Randy Newman zich liet begeleiden door de crème de la crème van de L.A. sessiemuzikanten. Onder wie een flink aantal leden van Toto, wat in een nummer als I love L.A. goed te horen is. Op de meeste nummers van dit album is het vooral Randy's piano die letterlijk toonaangevend is in het totaalgeluid.
Terecht, want 'nobody sinds Newman like Newman': zijn ongeëvenaarde gevoel voor spot en ironie gedijen het beste als ze worden vertolkt door de man met die ietwat knauwende stem en natuurlijk zijn pianospel: niet virtuoos, maar altijd doeltreffend.