Chris Hillman - Bidin' My Time (2017)

Als het hele album net zo prettig wegluistert als het nummer "Wildflowers" (staat op SoundCloud) dan ben ik dik tevreden met dit nieuwe album, dat zo'n 12 jaar verschijnt na The Other Side.

Na lange tijd weer een nieuw album van Chris Hillman. Kijk er naar uit alleen jammer dat het album zo kort duurt. Hadden wel wat meer nummers mogen hebben.

Maar liefst drie nummees die ook al onder de vlag van The Byrds waren opgenomen. She Don't Care About Time zal wel opgedragen zijn aan z'n oude bandmaat Gene Clark.
Mogelijk is Walk Right Back ook nog eens een cover van The Everly Brothers. Weinig echt nieuw materiaal na een stilte van twaalf jaar.

Walk Right Back is idd van de Everly Brothers. Verder is Wildflowers van Tom Petty die het album mede produceerde.

Dat Tom Petty het album produceerde maakt het toch wel extra speciaal; kun je deze week helaas niet omheen. Eerste indruk is degelijk, stem is natuurlijk wat veranderd in de loop der jaren; maar wat mij betreft meer dan prima. En dat o.a. zijn oude Birds-makkers Crosby en Mcguinn ook nog bijdrages leveren is een mooie bonus.

Roger McGuinn heeft op afstand zijn bijdragen geleverd. David Crosby heeft wel de moeite gedaan om in de studio aan de opnamesessies deel te nemen. Hillman had gehoopt om de overgebleven Byrdsleden nog een keer bij elkaar te krijgen in de studio maar is daar dus maar voor een deel in geslaagd. Ik zag de CD deze week al liggen bij de plaatselijke platenboer en de prijs viel me alleszins mee. Ik zal 'm op zijn minst een keer beluisteren.

Na het luisteren van 'Walk Right Back" weet je ook meteen waar Neil Young de inspiratie voor Harvest Moon vandaan heeft . Nooit bewust van geweest.

Begin is erg lekker en ook heel goed, maar na de ontzettend suffe uitvoering van Walk Right Back is de magie weg. Gelukkig is de plaat snel afgelopen, zodat een voldoende niet in gevaar komt. Daarvoor zijn de eerste 5 nummers ook te goed.

Een enigszins nostalgisch album, gezien de overduidelijke verwijzingen naar het geluid van The Byrds. Helaas vind ik zowel New Old John Robertson als Bells of Rhymney verre onderdoen voor de Byrds-originelen. Ook de meeste andere nummers vind ik niet meer dan aardig. Wel ben ik erg gecharmeerd van het geluid van dit album dat hoorbaar ademt en transparant is. Mooiste nummer vind ik evenwel het relatief stevig klinkende Here She Comes Again, dat Hillman samen met Roger McGuinn schreef en bij mij de oude Byrds weer in herinnering bracht. Was het hele album maar zo goed.