Manfred Mann - The Ascent of Mann (1997)

The Ascent Of Mann is voor zover ik kan nagaan het meest complete overzicht van de Mark II periode van Manfred Mann (1966-1969). De muzikale koers verschoof van rythm & blues richting pop, enigszins vergelijkbaar met The Kinks. Paul Jones had de groep verlaten en werd vervangen door Mike D'Abo. Bekende hits uit deze periode zijn Just Like A Woman, Semi-Detached Suburban Mr. James, Ha! Ha! Said The Clown, The Mighty Quinn en Fox On The Run. De meest 'weirde' tracks van het Mighty Garvey album uit 1968 zijn gelukkig weggelaten, alsmede niet door de complete groep ingespeelde tracks van de Up The Junction film soundtrack, ook uit 1968.
Daarvoor in de plaats is er een greep gedaan in de stapels banden met onuitgebracht materiaal. Dat materiaal laat aan de ene kant een groep horen op zoek naar geschikte single kandidaten. Liedjes als Brown And Porters (Meat Exporters) en I Love You werden opgenomen en volledig afgemixed voor single release, maar uiteindelijk trok de groep ze terug als single-kandidaat. Ingeval van Brown And Porters was de oorzaak misschien het feit dat Herman & The Hermits het nummer ook hadden opgenomen. Maar dat is speculatief. Interessanter is een nooit uitgebrachte versie van Dylan's Please Mrs. Henry, bekend van Basement Tapes. Ook fraai is Big Betty, waarop de groep ineens klinkt als de Spencer Davis Group. Het blijkt dat dit een vroege versie is van een nummer dat bij u misschien bekend is als Black Betty. Daarnaast klinkt de groep bij Up The Junction als The Beach Boys. Naast de pogingen om hits te vinden wist Manfred Mann ook tijd te vinden om een aantal jazz-achtige instrumentals op te nemen. Als je er een heel album van zou moeten aanhoren zou het op de langere duur misschien gaan vervelen, maar op dit deze compilatie zorgt het voor afwisseling. Uit al dit fraaie materiaal blijkt wel dat dit veelzijdige muzikanten waren. Uiteindelijk zou het hit keurslijf dan ook te knellend worden. De druk om hits op te nemen werd groter en de groep kreeg minder tijd om maar wat aan te klooien, wat voorheen nooit een punt was. Nota bene in Nederland werd volgens Mike D'Abo na een televisieoptreden uiteindelijk democratisch besloten om na terugkomst in Engeland aan te kondigen dat de groep er in april 1969 mee ophield. Op dat moment stond Raggamuffin' Man net in de top tien. Niet lang na de breuk richtten Manfred Mann en Mike Hugg Chapter III op, een formatie die bedoeld was om hun jazz achtergrond meer uit te diepen.