Malcolm Middleton - A Brighter Beat (2007)

Er is een duidelijke lijn te zien in het werk van Malcolm Middleton. De eerste plaat was in en in triest. Op de tweede plaat staat al wat meer uptempo werk en op deze nieuwe staan opnieuw meer uptempo liedjes. De teksten blijven natuurlijk als vanouds wel in het depressieve hangen. Vooralsnog krijgt deze 4*

Dat hoezen wel degelijk belangrijke uithangborden voor een cd kunnen zijn blijkt wel weer uit deze van Malcolm Middleton.
Ik zag hem, vond hem opvallend en zonder dat ik wist waar ik naar ging luisteren kwam ik uit bij dit A Brighter Beat. Wist ik veel dat Middleton de helft was van Arab Strap (die ik ook maar half ken).
Myspace blijkt dan al snel een goed begin. Daar staat o.a. de opener We're All Going To Die.
Waar ik of ander singer-songwriter stuk verwachtte kreeg ik een heerlijk poppy up-tempo nummer. Vrolijk tot en met, swingend als een tierelier, maar als je dan verder luistert hoor je een tekst die dan weer heel anders aangeeft. Heerlijk dit soort tegenstellingen. Mijn belangstelling was geboren.
Fight Like The Night leek even een rustig gitaarnummer te worden, maar ook hier komt er al snel up-tempo bij kijken en zingt er een dame mee om het verhaal nog eens extra aantrekkelijk te maken. Een beetje zoals bij Damien Rice of Belle & Sebastian, alleen dan iets minder lieflijk of zacht op de een of andere manier.
Dan volgt misschien wel het leukste nummer van het album (zie ook de video-clip): A Brighter Beat. Ook hier weer een uitstekend up-tempo ritme waar ik heel blij van kan worden. Het is toch echt een solo-project van de man, maar het klinkt allemaal heel vet en vol alsof je toch luistert naar een complete band (natuurlijk: hij krijgt hulp). Mevrouw (Jenny Reeve) mag overigens ook weer meezingen. Doet me een beetje aan Badly Drawn Boy denken bij tijd en wijle maar dan eigenlijk net even leuker.
De titel van Death Love Depression Love Death is er niet eentje waar je nu echt blij van kunt worden. Voor het eerst neemt Middleton ook gas terug, maar schijn bedriegt want dat blijft maar even zo. Al snel hakken de drums, raggen de gitaren en draait de bas overuren. Toch maakt dit nummer niet vrolijk ondanks het tempo. Het heeft iets zwartgalligs over zich. Een ruige meneer Middleton dus (met overigens lekker Schots accent hier en daar).
En als we dan toch krachtig bezig zijn zeggen we gewoon Fuck It, I Love You. Op dit nummer komt de invloed van producer Tony Doogan wel naar voren. Hij was ooit ook verantwoordelijk voor het geluid van Belle & Sebastian. In dit nummer komt dit goed naar voren, mede door de zangpartijen.
Stay Close Sit Tight is gewoon een mooi liedje met prachtige begeleiding. Heerlijk om dit als afwisseling te horen en daarmee maakt het dit album net ook even leuker en spannender.
Het op piano openende Four Cigarettes gaat nog even door in de categorie mooie liedjes. Het heeft een melancholische touch en het lijkt hier wel alsof we lente en zomer overslaan om regelrecht door te gaan naar de herfst.
Somebody Loves You heeft dan weer dat lossere wat ik ook bij een Badly Drawn Boy terughoor. Ook Elliott Smith klinkt hier in door. Niet de minsten om mee vergeleken te worden, want beiden zijn ook messters in het maken van dit soort gitaarliedjes. Middleton mag er van mij aan toegevoegd worden.
Het lijkt alsof de koek met up-tempo songs een beetje op is want Up Late At Night Again start rustig om even later wat meer in het midtempo segment te belanden. Ook hier vind ik de muzikale ondersteuning van zeer hoog niveau. Misschien ietwat pompeus hier en daar maar dat is geen storende factor.
Superhero Songwriters opent vrij opvallend en lijkt een apart nummer te gaan worden, maar al snel slaat de triestigheid toe waar de stem van Middleton wel verantwoordelijk voor is overigens. Strijkers kleuren dit nummer mooi in en uiteindelijk zorgt het voor een prachtig slot van dit album.

Heerlijk om puur afgaande op een hoes een sterk album te ontdekken (het is nu al de tweede keer dat me dit in korte tijd overkomt).
Wederom een goed album waar ik zeer mee in mijn nopjes ben en dat nodigt zeker uit om de twee voorgangers eens op te zoeken en me beter te verdiepen in Arab Strap.

ik ga dit album zeker mijn aandacht schenken. Ik heb onlangs Arab Strap leren kennen (zie: ten years of tears, het album die bijna geruisloos uitgebracht werd in oktober), en ik ben er behoorlijk weg van.

Dit album trekt eigenlijk prima de lijn door van één van mijn top10 albums over 2005: 'Into the woods'. Droogkomisch, bitter, maar toch zeer aanstekelijk. 4*

Net één keer beluisterd en het is inderdaad zeer aanstekelijk. Er zullen dus zeker nog wel een aantal luisterbeurten volgen

1 luisterbeurd en ik vind het een goede plaat, kan denk ik nog groeien ook.

Ik vind eigenlijk alleen de eerste helft van hetzelfde nivo als Into The Woods, de tweede helft sleept mij te onopvallend voort. Lichte tegenvaller, 3*

Met de eerste track We're All Going to Die mikt Middleton op een eerste plaats tijdens de kerst in de UK-charts.
Het is weer eens wat anders dan Cliff Richard of andere zoetgevooisde kerst-melodietjes.

Mijn stem heeft hij alvast, heerlijke tekst. Herrinert me wat aan de zoetgevooisde film Love actually ben een erg cynische Bill Nighy

Geweldige plaat!!! Into The Woods blijft mijn favoriet, maar deze is erg sterk. Ik weet nog dat ik hem in 2007 niet in mijn eindlijst had, maar toen ik hem in januari vorig jaar weer eens opzette dacht ik: dat album had gewoon WEL in mijn eindlijst gemoeten. Heb de man ook twee keer live gezien. Prachtig!!!

Dit begint langzaam maar zeker mijn favo Middleton album te worden...

Zelden stuit men op een muzikaal werk dat zowel introspectief als onverschrokken eerlijk is. Malcolm Middleton's album "A Brighter Beat" uit 2007 is precies dat – een krachtige expressie van menselijke emoties, verpakt in melodieuze arrangementen.

De teksten zijn doordrenkt van een diepe zelfreflectie en een rauwe eerlijkheid die zelden wordt waargenomen in hedendaagse muziek. Neem bijvoorbeeld het nummer "Fight Like the Night". Hier schildert Middleton een beeld van innerlijke strijd en vastberadenheid met woorden die snijden door de ziel. Het is niet alleen de inhoud, maar ook de wijze waarop zijn stem fluctueert tussen hoop en wanhoop die de luisteraar diep raakt.

Een ander opmerkelijk nummer, "We're All Going to Die", balanceert op het scherp van de snede tussen cynisme en speelsheid. Het is een paradoxale mix die kenmerkend is voor Middleton's stijl. Het nummer confronteert de onvermijdelijkheid van de dood met een bijna vrolijke melodie, waardoor een surrealistisch maar ontroerend effect ontstaat.

Naast de teksten is de instrumentatie op "A Brighter Beat" lovenswaardig. Elk nummer draagt een duidelijke handtekening van doordachte arrangementen zoals de minimalistische piano in "Stay Close Sit Tight". Deze muzikale lagen verrijken elk nummer en voegen een diepte toe die de emotionele lading van de teksten versterkt.

Dit album, kenmerkend door zijn eclectische stijl en diepgaande lyriek, verdient een meer gedetailleerde beschouwing.

We're All Going to Die opent het album met een paradoxale mengeling van morbiditeit en vrolijkheid. De titel suggereert duisternis, maar de melodie en uitvoering bieden een verrassend opgewekte toon. Het is alsof Middleton ons wil herinneren aan de eindigheid van het leven, terwijl hij tegelijkertijd het belang van het genieten van elk moment benadrukt.

Fight Like the Night is een nummer dat zich onderscheidt door zijn diepe, bezwerende klanken. Middleton's stem, gecombineerd met de sfeervolle instrumentatie, creëert een bijna hypnotische ervaring. De tekst spreekt over strijd en doorzettingsvermogen, thema’s die resoneert met de luisteraar die zoekt naar kracht in tijden van onzekerheid.

Met A Brighter Beat krijgen we het titelnummer dat zowel qua tekst als muziek een optimistische draai geeft aan het album. De opbeurende akkoorden en de opgewekte zang leveren een sterk contrast met de eerdere, sombere tonen van het album.

Death Love Depression Love Death verdiept zich in de cycli van emoties die iedereen ervaart. Middleton's vaardigheid om diepgewortelde gevoelens te vertalen in muziek maakt dit nummer zowel hartverscheurend als prachtig. Het is een muzikale rollercoaster die zowel troost als ontroert.

Fuck It, I Love You is opvallend intiem. Dit nummer lijkt een persoonlijke bekentenis te zijn, gezongen met een rauwe emotionaliteit die direct het hart raakt. De eenvoudige, doch effectieve instrumentatie ondersteunt de oprechtheid van de tekst perfect.

Stay Close Sit Tight roept een gevoel van urgentie en nabijheid op. Het is een oproep om dicht bij degenen te blijven die ons dierbaar zijn, vooral in tijden waarin de wereld ons uit elkaar lijkt te drijven.

Four Cigarettes vertelt een verhaal van reflectie en eenzaamheid, ondersteund door een melancholische melodie die de sombere sfeer van het nummer versterkt. De eenvoudige setting waarin slechts een paar sigaretten de tijd markeren, illustreert de verstrijkende momenten van contemplatie.

Somebody Loves You is verrassend opbeurend na de introspectieve toon van het vorige nummer. Het biedt een warme herinnering aan de aanwezigheid van liefde, zelfs wanneer we ons het meest geïsoleerd voelen.

Up Late at Night Again is een nummer dat veel luisteraars zullen herkennen als zij reflecteren op slapeloze nachten gevuld met piekeren en plannen. Middleton's vermogen om alledaagse ervaringen te verheffen tot kunst is duidelijk zichtbaar in dit doordachte nummer.

Superhero Songwriters brengt een ode aan de muzikale helden van Middleton, met een speelse knipoog naar de invloed die andere artiesten op zijn werk hebben gehad. Het is een licht, bijna speels nummer dat de luisteraar even laat glimlachen.

Black Marks sluit het album af met een reflectieve noot, een passend einde aan een reis door het complexe emotionele landschap van "A Brighter Beat". Dit nummer laat een blijvende indruk achter van bezinning en hoop.

"A Brighter Beat" is een album dat niet alleen een muzikale ervaring biedt, maar ook een emotionele odyssee die de luisteraar uitnodigt tot introspectie en begrip. Malcolm Middleton heeft met dit album een opmerkelijke balans gevonden tussen melodie en betekenis, wat het tot een essentiële luisterervaring maakt voor degenen die diepte in hun muziek waarderen. En wat een prachtige hoes!

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl