Camp Claude - Swimming Lessons (2016)

Ja! Ja! Ja! Dit weergaloos sympathieke bommetje zit inmiddels al zo'n zes jaar in m'n vaste rotatie. In geen enkele periode hiervan hands down mijn meest gedraaide plaatje geweest maar wel gewoon altijd aanwezig, maar dan ook echt al-tijd. Zes jaar op rij. Het is het soort constante verslaving dat ik echt nooit eerder heb gehad, bij welk album dan ook. Supercompact en gefocust met enorm catchy hooks, dromerig achteloze vocalen en een heerlijk melancholische washed out vibe over het geheel heen. Laat je trouwens niet foppen door de genretags, dit is pop. Maar wel echt verrekkes goeie. En de opvolger is al bijna net zo boem d'r op.

Een nummer in kwestie noemen heeft hier weinig zin, favorieten wisselen om de haverklap, maar hoe opener Hurricanes opbouwt met zijn scheve ritme en wobbelende baslijn is magnifique. In The Middle en Golden Prize zijn daarnaast heerlijke energiebops met knallende refreinen, bij Don't Hold Back zie ik langzaam maar gestaag veranderende landschappen aan me voorbij flitsen, het titelnummer leent zich voor eenieder welke coming of agefilm en Blow stuurt steeds een vijftrapsraket aan punches op je af, waar Disconnected juist leunt op een continu aanwezige staccato drive. En zo noem ik toch al zowaar al meer dan de helft van dit album, maar da's unfair tegenover de rest die bijna net zo goed is. Dus laat ik die ook nog maar noemen. New York City heeft voornamelijk een geniaal baslijntje, All This Space is een prachtige ballad in kwestie die perfect past in het sfeertje van het album overall, Trap met z'n steeds veranderende synthlijntjes is lekker opgewekt en met Lost and Found levert Camp Claude een snedige en waardige afsluiter. Toen waren we er. Althans, voor deze keer dan want binnenkort draai ik ze ongetwijfeld allemaal weer. Camp Claude gaat nog wel even mee in m'n baggage tijdens mijn reis door het leven, hierbij steun biedend gedurende zowel de hoogte- als dieptepunten. Het past altijd. Manmanman hou van deze plaat.