The Roseline - Blood (2017)

Leider van de band The Roseline is de uit Lawrence, Kansas afkomstige Colin Halliburton. Het heilige vuur voor de muziek begon pas op zijn negentiende te branden op het moment dat hij kunstgeschiedenis studeerde in Santa Fé, New Mexico.

Na het horen van de klassieker van Lucinda Williams, Car Wheels on a Gravel Town, wilde hij nog maar een ding, muzikant worden. Hij kocht een gitaar en zijn buurman leerde hem zijn eerste akkoorden.

Hij formeerde spoedig daarna de groep The Roseline en bracht al snel twee albums uit. Helaas kregen ze niet de erkenning waarop hij gehoopt had en stond op het punt er de brui aan te geven. Echter op dat moment kwam er een einde aan een vijf jaar durende relatie. Het verslag over de ups en downs ervan legde hij vast op het album Vast as Sky.

Intussen is Blood het vijfde werkstuk van The Roseline, waarvan de groepsnaam verzonnen werd door de toenmalige bassist vlak voor aanvang van hun eerste optreden. De liedjes werden allemaal geschreven door Colin.

De titel Blood is een verwijzing naar het feit, dat Colin onbedoeld regelmatig verwijst naar het menselijke hart in de teksten. De liedjes gaan over relaties, op waardige wijze oud worden en over zijn leven als artiest en diens creativiteit.

Muzikaal gezien beweegt men zich tussen alt country, americana en folk-rock. Een aantal van de liedjes word gedomineerd door een twangy gitaar, maar worden ook regelmatig smaakvol ingevuld door piano, saxofoon en viool.

Erg prettig is de rustige, melancholische stem van Colin. Met name in Tennis Tan en Work & Love hoor ik een opvallende gelijkenis met Paul Simon. Tennis Tan is trouwens mijn favoriete track op dit fraaie album. Ter promotie van Blood zal The Roseline naar Europa komen voor optredens.