Barry White - Stone Gon' (1973)

Met het geweldige sensuele Never, Never Gonna Give You Up bewees White al wàt een klassebak hij was. Ook Honey Please, Can't Ya See is een schot in de roos. Heerlijk vroeg album van de zwaarste soulstem allertijden (denk ik toch?).

Zwoel album met de klassieker Never, Never Gonna Give You Up. Voor de rest klinkt het wel aardig, nummers met precies de goede lengte om eens te gaan vozen. Voor de getrouwde mensen met kinderen, is een nummer ws. al lang genoeg.

hahaha nou Madjack, dat is wel een beeld wat je van de "getrouwde mensen" schetst . Ik vind het wel gaaf en lekker voor het gehoor, als hij nummers altijd zo weet te rekken. Sja en het is niet voor niets de man die het meest in de slaapkamers wordt gedraaid .

Dit Stone Gon' van Barry White uit zijn debuutjaar 1973 is gelijk één van zijn beste albums. Hierop hoor je een aantal zware soulnummers met de diepe stem van Barry White, maar ook twee songs met een versnelling erin: het sterke Honey Please, Can't Ya See en het fantastische en bekende Never, Never Gonna Give You Up. En die laatste ook nog eens in die heerlijke lange versie waar ik geen genoeg van kan krijgen. Het kortste nummer hierop is trouwens al ruim 5 minuten. De instrumentale begeleiding is al top op deze plaat, net als de productie van Barry White himself. De hoes mag er trouwens ook wezen!

Ik word altijd een beetje lacherig van Barry´s super over de top sensuele toespelingen maar eerlijk is eerlijk, een album als dit zit echt goed in elkaar