The Weather Station - The Weather Station (2017)

Heel toevallig ontdekte ik Tamara Lindeman (aka The Weather Station en aka Tamara Hope), doordat ze meezong op het fraaie titelnummer van Will Strattons Grey Lodge Wisdom.

De tweeëndertigjarige singer-songwriter uit Toronto brengt sinds 2008 muziek uit, The Weather Station is haar vierde album. Dat lijkt een bescheiden aantal, maar ze acteert ook nog naast haar muziekcarrière. Sinds haar veertiende speelt ze in films en daarnaast ook veel in tv-films en tv-series.

Haar vorige album Loyalty werd geproduceerd door Afie Jurvanen (aka Bahamas), een van de beste singer-songwriters, die er in Canada rondlopen. Deze keer hield ze zelf de touwtjes in handen, met nog wel een adviserende rol voor Jurvanen.

Ze schreef alle nummers en strijkers arrangementen. Dat laatste deed ze meer dan verdienstelijk voor het buitengewoon aanstekelijke Kept it all to myself. Dezelfde aanstekelijkheid bezit Thirty, waarin op subtiele wijze een fluit te horen is.

Haar stem heeft af en toe wat weg van die van Aimee Mann. Haar frasering en stembuigingen zijn vaak opmerkelijk. De intelligente en gedetailleerde teksten hebben veelal op haar eigen gevoelens en gedachtes betrekking.

Naast uptempo songs ook een aantal meer ingetogen nummers. De songs worden zonder uitzondering fraai ingekleurd, vaak ook met strijkers. Lindeman is duidelijk gegroeid als songschrijver en The Weather Station is absoluut haar fraaiste en meest ambitieuze werkstuk tot nu toe.

Het album is onder anderen verkrijgbaar tegen een zeer schappelijke prijs en zonder verzendkosten bij de webschop van De Konkurrent, die overigens veelal onbekende, maar zeer interessante releases aanbieden.

The Weather Station live (samen met Will Stratton):

20-10 GENT: Trefpunt
21-10 UTRECHT: Ramblin Roots Festival
26-10 AMSTERDAM: Tolhuistuin

The Weather Station - Kept It All to Myself (Official Video) - YouTube

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Deze week weer een hele lading aan releases... en vele uit Canada die door NPR in het zonnetje worden gezet.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Weather Station - The Weather Station - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Loyalty was al weer bijna tweeënhalf jaar geleden mijn eerste kennismaking met de muziek van The Weather Station.

Het alter ego van de Canadese singer-songwriter Tamara Lindeman verraste op haar derde plaat met intieme songs vol echo’s uit het verleden, maar ook volop eigentijdse invloeden.

Loyalty deed me meer dan eens denken aan de platen van Joni Mitchell en dat zijn platen die ook bij beluistering van de titelloze vierde plaat van The Weather Station weer met enige regelmaat opduiken als referentiemateriaal.

De nieuwe plaat van The Weather Station borduurt voort op het materiaal van Loyalty, maar slaat ook zeker nieuwe wegen in. Tamara Lindeman laat zich nog steeds flink beïnvloeden door de Laurel Canyon folk van Joni Mitchell, maar voegt ook een aantal wat meer uptempo songs aan haar repertoire.

De titelloze nieuwe plaat van The Weather Station staat vol met aangenaam klinkende luisterliedjes, maar je hoort onmiddellijk dat Tamara Lindeman wat dieper graaft dan de meeste van haar soortgenoten.

Dat hoor je allereerst in de bijzonder fraaie arrangementen op de plaat. De vierde plaat van The Weather Station valt op door een warm en stemmig geluid waarin strijkers een belangrijke rol spelen, af en toe voorzichtig gruizige of vervormde gitaren opduiken, maar waarin ook veel ruimte bewust wordt leeg gelaten.

Deze leegte vult Tamara Lindeman met haar bijzondere stem. De singer-songwriter uit het Canadese Toronto beschikt over een stem die me afwisselend doet denken aan Joni Mitchell, Chrissie Hynde, Aimee Mann en de vergeten eendagsvlieg Mary Margaret O'Hara. Ik ben meestal allergisch voor een teveel aan stembuigingen, maar de stembuigingen van Tamara Lindeman vind ik zonder uitzondering prachtig, net als het gevoel dat de Canadese in haar stem legt.

De bijzondere manier van zingen voorziet de nieuwe plaat van The Weather Station van energie, onderhuidse spanning en urgentie, waardoor de plaat zich makkelijk opdringt en ook makkelijk blijft hangen. Tamara Lindeman moet met The Weather Station concurreren met een heel leger aan jonge vrouwelijke singer-songwriters, maar kan de concurrentie aan.

In muzikaal en vocaal opzicht is de plaat van The Weather Station net wat spannender en aansprekender en ook de songs op de plaat laten een kwaliteit horen die in het genre niet altijd vanzelfsprekend is. De nieuwe plaat van The Weather Station is hierdoor, nog net wat meer dan zijn voorganger, een plaat die makkelijk indruk maakt, maar vervolgens ook nog lang door blijft groeien.

Die groei wordt door een deel veroorzaakt door de steeds fraaier klinkende instrumentatie op de plaat en de trefzekere productie, maar het is de stem van Tamara Lindeman die van de vierde van The Weather Station zo’n bijzondere plaat maakt. Het is een stem waar ik naar moet luisteren en die langzaam maar zeker steeds onmisbaarder wordt, net als songs op de ijzersterke titelloze plaat van The Weather Station. Erwin Zijleman

Wat een pareltje deze cd.
Wat een ontdekking.
Schitterend!

Inderdaad een pareltje. En doordat dit album net ietsje meer uptempo nummers bevat trek ik dit ook een heel album lang, waar ik met eerdere albums nog wel eens moeite mee had. Niet dat die niet mooi zijn, integendeel, maar de ingetogenheid van die albums zorgt er ook voor dat het op een gegeven moment too much werd. Gisteren heb ik The Weather Station (samen met Will Straton) mogen aanschouwen bij de Dutch Design Week en daar loste ze de verwachting volledig in! Tamara met band speelde zo'n beetje het volledige nieuwe album en de kwaliteit spatte er vanaf! Prijsnummers wat mij betreft zijn Thirty, Kept It All To My Self, Impossible en absoluut hoogtepunt Complicit. Maar eigenlijk staat er geen zwakke song op. Haar manier van zingen is echt wat dit album onderscheidt van vele andere albums. De stem van Lindeman heeft weliswaar een Joni Mitchell inslag maar de manier waarop ze die stem gebruikt (erwinz verwijst er al terecht naar) maakt dit album van bovengemiddelde kwaliteit. Luister maar eens naar het werkelijk schitterende Complicit...

Live is het ook werkelijk prachtig. Gisteren speelde ze ongeveer het hele album met d'r band, waar de stem er nog mooier uitkomt. Ze zei dat ze normaal veel 'quiet' songs maakte, maar ontdekte dat ze ook best wat luide liedjes in haar had, en het resultaat daarvan is dit album.

Gisteren is deze plaat ook genomineerd voor de Juno Awards (de belangrijkste Canadese muziekprijs). Ik sprak de drummer (blijkbaar inwisselbaar, deze drummer deed de Europese 'leg' van de tour) die zei dat ze middels dit album toch langzaam aan populariteit aan't winnen is en dat de plaat het goed doet in de media, en dat gun ik haar ook wel. Nog veel te ondergewaardeerd naar mijn mening!

Thirty en Kept it all to myself zijn twee toch wel heel sterke nummmers!

Na "Robber" en "Atlantic" van opvolger Ignorance kom ik op deze plaat al weer zo'n pareltje met hypnotiserende schoonheid tegen; "Power".
Blijkbaar moet ik toch ook de rest van hun werk maar gaan beluisteren.