Au Revoir Simone - The Bird of Music (2007)

Hopelijk kan ik morgen na The Decemberists nog even door naar de kleine zaal van Paradiso om Au Revoir Simone te zien

Het debuut Verses of Comfort, Assurance & Salvation is vorig jaar volledig aan me voorbij gegaan. Voor mij is er dus (nog) geen sprake van au revoir maar van bonjour Simone.
En zal dat bonjour vaker voor gaan komen? Wie weet. Leest u maar even mee (en niet stiekem naar het einde scrollen nu).

Drie lieflijke dames ontmoeten op luchtige tonen in een alleraardigst popliedje zorgt er misschien voor sommigen voor zich The Lucky One te noemen. Ik voel me dat nog niet direct. Het nummer zorgt er wel voor dat ik nieuwsgierig ben naar het vervolg, maar de dames imponeren vooralsnog niet echt.
Sad Song klinkt opgewekter dan je op grond van de titel zou vermoeden. Het heeft iets 'amateuristisch' wat het aan de ene kant charme meegeeft, maar aan de andere kant wekt het bij mij ook enige irritatie op. Echt spannend wil het voor mij ook niet worden, terwijl het nummer die ruimte wel biedt.
Fallen Snow heeft een hoog schattige meisjes gehalte. Zeker, het is een leuk popliedje, maar de zang klinkt dermate vlak en flauw in mijn oren dat ik nog steeds niet heel erg onder de indruk ben. Toch is er genoeg dat het boeiend weet te houden waardoor ik bij de les blijf en niet afhaak.
I Couldn't Sleep straalt weer dat amateuristische uit. Ik krijg telkens beelden van de film Me and You and Everyone We Know op mijn netvlies. Nu vond ik dat een uitstekende film, maar vind ik dit ook uitstekende muziek? Ik weet het gewoon niet echt. Ook meerdere draaibeurten helpen me niet echt op weg om dat te bepalen.
A Violent Yet Flammable World vaart dezelfde koers. Ietwat simpel aandoende synths geven het nummer wel zijn charme, maar zijn wel een beetje op het randje.
De dromerige meisjeszang maakt het geheel verder af.
Don't See The Sorrow weet het ook redelijk simpel te houden. Hierdoor blijft het een klein liedje dat nergens echt spannend wil worden maar wat wel een 'ah wat lief' opmerking weet te ontlokken.
Dark Halls gooit het tempo wat omhoog en zorgt voor een wat springerig sfeertje. Ook al lijkt het er niet op; ik moest onwillekeurig aan Magnapop denken, die droegen ook dat ietwat naïeve in zich. Verder niet een opzienbarend nummer, ondanks de tempoverhoging.
Night Majestic gaat nog even door in het wat hogere tempo. Het zorgt ervoor dat we niet langzaam gapend onder zeil raken. Vrolijk, geinig, grappig, maar verder doet het me nog steeds niet erg veel.
Op Stars begint het een beetje te jeuken bij mij. De zang gaat me wat tegenstaan en ook de instrumentatie vind ik nu wel mooi geweest zo. Next!
Lark is er ook eentje van 'ach wel aardig maar laat me koud'.
The Way To There doet me dan afvragen: the way to where? Het einde van deze cd dus. Opmerkelijk dat de afsluiter me dan toch nog even lichtelijk doet opveren omdat dit me dan weer een beetje beter weet aan te spreken. Het is net even avontuurlijker (tussen grote aanhalingstekens dat dan weer wel).
Dit album is typisch zo'n geval van: we kunnen het wel en hopen dat in de toekomst ooit te laten horen.
In dat geval zal er in die toekomst dus wederom bonjour Simone gezegd moeten worden. Laat ik het anders zeggen: ik bonjour dit album waarschijnlijk vrij snel in een hoekje en zal het zeer waarschijnlijk niet snel meer terug weten te vinden.

Au Revoir Simone.... het gaat jullie goed, jullie redden het verder wel zonder mij.

Gezien je conclusie en lichtjes geirriteerde kritieken/schrijfstijl tegen de laatste 5 liedjes had ik misschien toch beter kunnen scrollen . Op de hoes lijken ze wat op Lais, lijkt het daar iets op (qua stemmen)?

ontspannen, dromerig, rustgevend, op een frisse manier

Erg fraai album. Ik houd wel van simpele melodietjes met een paar helder klinkende zangeressen. Ik kan er heerlijk bij ontspannen.
Favo's zijn Fallen Snow, Dark Halls, Lark en The Way to There. Vooral Dark Halls werkt erg aanstekelijk bij mij.