The Contortionist - Clairvoyant (2017)

Ik sloot mijn recensie van Language op Zware Metalen af met ''Nu nog het metalwerk volledig weg en dan staat er over een aantal jaar een prachtplaat klaar.''. Nou, aan de twee previewtracks te horen lijkt The Contortionist de metal inderdaad vaarwel te zeggen op Clairvoyant.

Reimagined en Absolve zijn allebei ingetogen prachttracks. De band maakt nu meer warme moderne progrock à la Cynic, A Perfect Circle en Karnivool. Alles is een stuk meer ''to the point'', maar muzikale hoogstandjes zijn nog volop te horen.

Return to Earth

Wat mooi!

Ik ben hier toch ook benieuwd naar. De uitgebrachte singles bevallen tot nu toe prima.

Dit is een prachtplaat geworden. Een meesterlijke subtiel stemmige en dromerige progrockplaat met scherpe randjes. The Contortionist zet een dynamische en zeer goed vloeiende plaat neer met Clairvoyant waarop je kunt horen dat alle muzikanten complexe zaken spelen, maar het geheel helemaal voorop staat. Michael Lessard brengt geen capriolen met zijn vocalen, maar legt veel diepte in zijn zanglijnen à la Maynard James Keenan bij Tool en A Perfect Circle. Er zijn geen zwakke schakels en de band sluit af met het mooiste nummer van de plaat: Monochrome (Pensive). Heerlijk zoals de band deze negen minuten durende track laagje voor laagje opbouwt, steeds hoger zwevend.

Enige diepte in de zanglijnen hoor ik dan weer niet, maar juist door de enigszins monotone, maar verder prima zang van Michael Lessard laat de band daarentegen de muziek prachtig zingen. Ik word in elk geval niet gehinderd door een allesoverheersend arsenaal aan gillende keukenmeiden, vage stofzuigergeluiden of angstaanjagende brompotzangers en kan ik al mijn aandacht schenken aan de liedjes plus de sfeervolle instrumentatie. Clairvoyant is wel een album dat enige tijd vergt om goed te kunnen doorgronden. De prachtige afsluiter Monochrome (Pensive) is - wat mij betreft - ook het mooiste juweel in de kroon.

Ik draai 'm nog een keer...

Wat een prachtige plaat is dit toch. Deze passeert, met name op het werk, al een aantal maanden geregeld de revu. De heerlijke mix van stevige gitaren en calmerende zanglijnen maakt dit een behoorlijk unieke plaat. Niet voor niks stond deze tweede in mijn jaarlijst van 2017

Ik weet het zo nog niet. Elke keer als ik het album draai, denk ik 'prachtig, waarom draai ik dat niet vaker?'. Maar als ik voor mijn cd-kast sta en zoek naar een cd, denk ik bij het zien van dit album veelal 'nah, een andere keer'. Het kwartje zal nog niet volledig gevallen zijn, zeker?

Ik herken dit wel, buso. Het is een fantastische plaat, maar zodra de plaat afgelopen is ,kan ik niet zo snel de vinger erop leggen wat het zo goed maakt. Misschien geeft dat juist dit album wel een lange houdbaarheidsdatum, het zou niet het eerste "taaie" album zijn dat op deze manier mijn toplijstje bereikt.