Steelheart - Through Worlds of Stardust (2017)

Nog geen berichten bij de laatste van Steelheart of met name van vocalist Miljenko Matijevic want daar draait alles om bij deze band. Niet dat de overige muzikanten hun steentje niet bijdragen maar als je de stem van Miljenko hoort dan weet je genoeg. Veel power, een hoog en laag bereik maar bijna altijd zuiver. Ik heb altijd een zwak voor dit bandje gehouden. De muziek is het best te omschrijven als bluesy hardrock met grootse gebaren, maar de nummers waren en zijn altijd pakkend te noemen, ook nu weer. De opener Stream Little Savings heeft een 'Zeppelin' achtige sfeer, My Dirty Girl kent een lekker tempo en Come Inside doet mij ook opveren van mijn stoel. De tweede helft van de schijf bevat een aantal ballads en kent de nodige rustpunten, dat klinkt vrij zoet maar Matijevic geeft er toch een eigen draai aan waardoor ook deze nummers zeer genietbaar zijn. Heb je een voorkeur voor stevige variant van bluesy hardrock, kunnen acts als Europe en Whitesnake je goedkeuring wegdragen dan zal deze schijf je ook weleens kunnen bevallen.

Kan me bij bovenstaande aansluiten. Prima schijf! Ik kom alleen uit op 3* want vergeleken met de eerste 2 klasse albums van de band komt deze niet echt in de buurt vind ik. Daarvoor komt het allemaal net even te geforceerd over krijg ik de indruk. Behalve in de ballads eigenlijk. Want ballads daar was Matijevic altijd al een meester in. Ook nu krijgen we weer een paar heerlijke voorgeschoteld. Waarvan Lips of rain op dit moment mijn favoriet is.

Steelheart weet zich te revancheren met dit album na het toch wel ontluisterende Steelheart - Good 2B Alive (2008).

Ze keren terug naar hun roots en klinken weer wat meer als in hun hoogtijdagen. Zo goed als hun eerste twee albums is deze 2017 plaat niet, maar het is wel weer een fijne Steelheart plaat waarbij Matijevic zijn strot weer heerlijk open kan gooien. Ook in de ballads kan Matijevic meer dan overtuigen en dat maakt het ook zo'n fijne zanger voor dit genre.

Ik ben gewoon blij dat ze hun experiment van 2008 niet hebben doorgezet en weer terugkeren naar de hardrock met enige bluesrock invloeden.

Ik zit nu naar een (opnieuw opgenomen?) 2023 versie van Everybody loves Eileen te luisteren. Er is in ieder geval aan gesleuteld. Dat is goed te horen. Maar het blijft een klasse song. Gelukkig! Ik weet niet of er een heel album met dit soort dingen aan zit te komen maar dit nummer klinkt alvast prima.