PVRIS - All We Know of Heaven, All We Need of Hell (2017)

Kijk er naar uit, al klinken de 4 tracks die al te beluisteren zijn nogal hetzelfde.

Klinkt niet verkeerd. De productie klinkt hetzelfde als op There Is A Hell.... van BMTH.

PVRIS maakt aanstekelijke en vrij stevige alternatieve rock, opgesierd met de krachtige en rauwe vocalen van zangeres Lynn Gunn. Voor briljante composities ben je hier duidelijk aan het verkeerde adres, maar de meeste liedjes halen niettemin een degelijk niveau. De vele herhaling in de nummers (met name de refreinen worden flink uitgemolken) laat de aandacht echter verslappen en gaat op den duur zelfs een beetje irriteren.

Heaven is verreweg het meest aanstekelijke liedje en What's Wrong steekt boven het maaiveld uit door de rauwe sound en de relatief interessante compositie. Verder valt Same Soul op door de prominent aanwezige elektronica en het downtempo Separate vormt een welkome afwisseling tussen het geweld van de andere songs. Afsluiter Nola 1 tenslotte komt eigenlijk te laat om de aandacht nog op te kunnen eisen, maar is zonder meer een van de meest solide en interessante liedjes.

Memorabel zou ik All We Know of Heaven, All We Need of Hell zeker niet willen noemen, maar het is een fijn rockalbum om zo af en toe eens op te zetten als achtergrondmuziek. Of misschien moeten we PVRIS gewoon live gaan bekijken, want daar komt dit soort muziek waarschijnlijk veel beter tot haar recht.

Vind dit erg lekker klinken, fijne synths en elektronische drumpartijtjes, en wat dat betreft is mijn 3,5 wellicht nog wat voorzichtig. Maar ik voorspel dat ik hier toch binnen afzienbare tijd op uitgekeken raak, zoals het bijvoorbeeld ook met het laatste CHVRCHES-album gebeurde; ik was er vrij lyrisch over, maar een krappe twee jaar later is mijn enthousiasme aardig getemperd en twijfel ik of het de vier sterren die ik ze aanvankelijk met gemak gaf nog wel waard is.