Amen Corner - Round Amen Corner (1968)

I Know, Satisnek en World Of Broken Hearts staan niet op de ozzinele release, dat zijn resp. 2 B kantjes en een A kantje van singles. Om de verwarring nog wat groter te maken is er een 70s NL budget release die zowel op hoes als label World Of Broken Hearts vermeld, maar op die plek gewoon Nema heeft staan.

Ik heb "The Amen Corner Collection" maar gekocht, daar staan gewoon alle tracks van "Round" en alle non-album singles kantjes op die ze voor het Deram label opnamen.

Ik moet zegen dat de band op CD een stuk beter uit de verf komt dan op vinyl. Ik heb altijd gedacht dat ze een enorme sprong voorwaarts gemaakt hadden na hun overstap op Immediate maar dat blijkt dus niet het geval te zijn. Als je de schmalzy nummers als Love Me Tender, Judge Rumpel Crassila en Can't Get Used To Losing You er tussenuit filtert knetteren de Magnificent Seven ook in deze periode van hun bestaan behoorlijk overtuigend uit de speakers. Hun zwakke punt blijft dat ze een echte live band waren die, ondanks dat ze in de studio hun mannetje stonden, hun werk daar weinig of geen meerwaarde mee konden geven.

Dit is het eerste album dat van Amen Corner verscheen, en wel op Deram, een sublabel van Decca. Andy Fairweather-Low was de zanger van de groep, en hij had een aantal goede musici om zich heen verzameld, waaronder twee saxofonisten (Alan Jones en Malcolm David) en Derek 'Blue' Weaver op hammond. Oorspronkelijk speelde de groep voornamelijk rhythm and blues-repertoire, maar onder druk van de platenmaatschappij werden er meer popnummers aan het repertoire toegevoegd, wat Andy Fairweather-Low betreurde. Ik vind overigens Bend Me, Shape nog steeds het aanhoren zeer waard. De meeste nummers op het oorspronkelijke album lijden naar mijn smaak onder de hoge stem van de zanger, althans ik kan er op den duur slecht tegen (maar dat zal wel een persoonlijke gevoeligheid zijn).

In 2012 bracht RPM het oorspronkelijke album uit op cd, met de toevoeging van de overige voor Deram opgenomen nummers. Gin House (een oud bluesnummer), The World of Broken Hearts en Bend Me, Shape Me vind ik daarop de uitschieters; de andere nummers vind ik, door de hoge stem van Andy, moeilijk om doorheen te komen.

Gin House was een hitje in NL. Zekers is het een oud bluesnummer ( zie ook Desolation van Cuby ) maar in de handen van Amen Corner heeft het weinig meer met blues te doen.
De stereo-miks van de LP/CD haalt het helaas van geen kant tegen de MONO singles miks, die bij mijn weten nooit meer boven water gekomen is .........

Wat Gin House betreft, het allereerste begin van dat nummer werd gezongen door Bessie Smith, en toen was de titel Me and My Gin, wat overigens niet verward moet worden met het nummer van Fletcher Henderson. Er bestaan dus twee nummers die (ook door mij) wel eens door elkaar worden gehaald. Gelukkig heb ik wat referentie-boeken in de kast staan. De interpretatie van Amen Corner vind ik wel mooi, maar het klinkt inderdaad niet erg bluesy, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de cover van de Animals.
En verder: Inderdaad jammer van die verloren geraakte mono-mix, sommige nummers op dit album zouden daarvan zijn opgeknapt, denk ik.