The Darkness - Pinewood Smile (2017)

Ik kijk er weer naar uit. Last Of Our Kind vond ik een schitterend album en hun beste sinds het debuut. All The Pretty Girls is de eerste single en dat vind ik een vreemde keuze. Het is een nummer dat je meerdere keren moet horen om er in te komen (wat dodelijk is in deze tijden van luisteraars die hun vinger al op de skip knop klaar hebben). Zelf vind ik het nummer wel ok, maar verre van de beste single die ze ooit uitgebracht hebben. Maar ik lijk er per luisterbeurt meer van te gaan houden.

De gitaren klinken in ieder geval wel lekker, rauw en luid. En Rufus doet me in dit nummer qua drumstijl echt wel aan zijn vader denken, zoals die drumde op de snellere Queen nummers van de jaren 80.

Zelfs als dit album een absolute topper wordt vrees ik dat The Darkness nooit nog het succes ten tijde van hun debuut zal evenaren. Maar dat is misschien niet eens zo'n slechte zaak.

De hoesfoto komt alvast goed binnen!

Hier alvast meer uitleg, komende van hun website, want - u raadt het al - er zijn weer meerdere versies te verwachten: It’s time to smile !!! – “Pinewood Smile” our fifth album – The Darkness - thedarknesslive.com. Standaard versie duurt net over 36 minuten, uitgebreide versie met vier nummers erbij duurt 51 minuten, waarom dan twee versies uitbrengen qua lengte? Bij het toevoegen hiervan vond ik dit al raar, maar goed, let the music do the talking.

The music ligt het meestal niet aan bij deze gasten. Die zanger verpest het alleen altijd wat mij betreft. Gingen ze maar (weer) verder zonder hem als The Stone Gods. Daarmee hebben ze één fantastisch album gemaakt namelijk. Het tweede was klaar maar (nog) nooit uitgebracht omdat ze zo nodig weer met The Darkness aan de gang moesten

Ik hou er wel van. Hij is alvast uniek. Maar twee van dit kaliber was wellicht toch ook wel van het goede teveel ?

Bij mijn eerste luisterbeurt hoor ik een heerlijk album met de gebruikelijke hysterische uithalen (waar je van moet houden) en catchy nummers. Ook een aantal behoorlijk dikke riffs waar mijn oren erg blij van worden. Sowieso pakt dit album me al sneller dan voorganger Last of Our Kind (waarmee het overigens uiteindelijk wel helemaal goed kwam).

Favoriet is absoluut: JAPANESE PRISONER OF LOVE!

'Fan' van het eerste uur. Qua gevoel en sentiment wordt het debuut nooit meer overtroffen; maar dit komt toch ontzettend dicht in de buurt. Een overdaad aan Riffs en falsetto, precies zoals het moet zijn.