Thinking Fellers Union Local 282 - Admonishing the Bishops (1993)
mijn stem
9 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Avant-Garde
Label: Matador
-
Hurricane (6:14)
-
Undertaker (3:23)
-
Million Dollars (4:14)
-
Father (5:24)
1
geplaatst: 2 augustus 2017, 15:56 uur
Review #11:
TFUL282 staat er om bekend redelijk veel filler te hebben in hun albums. Het is daardoor een verademing wanneer ze met deze EP eindelijk een zeer consistente plaat uitbrengen. Niet alleen de consistentie zegeviert hier, maar ook het gitaarspel van maarliefst drie gitaristen behoort tot de beste binnen de geschiedenis van de band. Hurricane laat dit direct duidelijk blijken met geweldig samenspel tussen de bandleden tussen de dromerige zang door. Het nummer toont aan dat TFUL282 erin slaagt om bepaalde bekende geluiden (shoegaze in dit geval) een duidelijk eigen geluid te geven, waardoor de band zich onderscheidt van andere indie rock bands uit de 90s die hetzelfde probeerden maar in enorm veel gevallen faalden.
De overige nummers zijn niet zo goed als Hurricane, maar tonen wel het consistente geluid van de EP aan, met elk een bepaalde eigenschap waardoor het toch niet je gemiddelde indie rock nummer is. In Undertaker zijn dit wederom het samenspel van de gitaristen en de hypnotiserende drums, in Million Dollars zijn dit de instrumentele delen tussen de refreinen in (bv. 1:20 tot 2:00), die prima weten te zorgen voor een spanningsopbouw. TFUL282 slaagt er echter niet in deze opbouw om te bouwen in een goed, passend slot. Het slot van Father is een van de beste momenten in de discografie van de band, maar de opbouw is deze keer niet zo interessant als een boel andere TFUL282 nummers.
Dat de laatste drie nummers allen er niet volledig er in slagen zich te ontplooien, zoals wel lukte in veel andere experimentelere, meer punkgerichte nummers van TFUL282 zoals Socket, Cup of Dreams, Gentleman's Lament en Lizard's Dream, heeft mijns inziens voornamelijk te maken met het feit dat, buiten de gitaristen, de instrumentatie minder meeslepend is dan in andere TFUL282 albums. De vreemde, eigenzinnige vocals van Strangers from the Universe zien we hier minder terug, de drums komen in enkele nummers minder goed naar voren (zeker in vergelijking met Mother of All Saints) en het gebruik van minder alledaagse instrumenten zoals de banjo doet het ook al minder goed dan op de 1992-1996 EPs.
Op dat moment ben ik toch geneigd te voorkeur te geven aan een ietwat inconsitente plaat met een aantal hoogtepunten over een consistente plaat die, met uitzondering van het geweldige Hurricane, toch een gevoel van 'is dit alles?' weet achter te laten. Consistent is het zeker, maar misschien is incompleet een beter woord om dit album te beschrijven.
7,5 / 10
Beste Nummers: Hurricane (!!), Father
TFUL282 staat er om bekend redelijk veel filler te hebben in hun albums. Het is daardoor een verademing wanneer ze met deze EP eindelijk een zeer consistente plaat uitbrengen. Niet alleen de consistentie zegeviert hier, maar ook het gitaarspel van maarliefst drie gitaristen behoort tot de beste binnen de geschiedenis van de band. Hurricane laat dit direct duidelijk blijken met geweldig samenspel tussen de bandleden tussen de dromerige zang door. Het nummer toont aan dat TFUL282 erin slaagt om bepaalde bekende geluiden (shoegaze in dit geval) een duidelijk eigen geluid te geven, waardoor de band zich onderscheidt van andere indie rock bands uit de 90s die hetzelfde probeerden maar in enorm veel gevallen faalden.
De overige nummers zijn niet zo goed als Hurricane, maar tonen wel het consistente geluid van de EP aan, met elk een bepaalde eigenschap waardoor het toch niet je gemiddelde indie rock nummer is. In Undertaker zijn dit wederom het samenspel van de gitaristen en de hypnotiserende drums, in Million Dollars zijn dit de instrumentele delen tussen de refreinen in (bv. 1:20 tot 2:00), die prima weten te zorgen voor een spanningsopbouw. TFUL282 slaagt er echter niet in deze opbouw om te bouwen in een goed, passend slot. Het slot van Father is een van de beste momenten in de discografie van de band, maar de opbouw is deze keer niet zo interessant als een boel andere TFUL282 nummers.
Dat de laatste drie nummers allen er niet volledig er in slagen zich te ontplooien, zoals wel lukte in veel andere experimentelere, meer punkgerichte nummers van TFUL282 zoals Socket, Cup of Dreams, Gentleman's Lament en Lizard's Dream, heeft mijns inziens voornamelijk te maken met het feit dat, buiten de gitaristen, de instrumentatie minder meeslepend is dan in andere TFUL282 albums. De vreemde, eigenzinnige vocals van Strangers from the Universe zien we hier minder terug, de drums komen in enkele nummers minder goed naar voren (zeker in vergelijking met Mother of All Saints) en het gebruik van minder alledaagse instrumenten zoals de banjo doet het ook al minder goed dan op de 1992-1996 EPs.
Op dat moment ben ik toch geneigd te voorkeur te geven aan een ietwat inconsitente plaat met een aantal hoogtepunten over een consistente plaat die, met uitzondering van het geweldige Hurricane, toch een gevoel van 'is dit alles?' weet achter te laten. Consistent is het zeker, maar misschien is incompleet een beter woord om dit album te beschrijven.
7,5 / 10
Beste Nummers: Hurricane (!!), Father
* denotes required fields.
* denotes required fields.