P.P. Arnold - The Turning Tide (2017)

P.P. Arnold ("Pat" voor intimi en vrienden) scoorde in 1967 een hit met The First Cut Is the Deepest, een nummer dat op allerlei sixties-compilaties opduikt, en dat voor mij nog niets van haar charme verloren heeft. Haar label, Immediate raakte echter in zwaar weer en moest de activiteiten staken. Gelukkig nam ze nog wel een prachtig album op voor het label, The First Lady of Immediate.

Ik wist echter tot voor kort niet dat ze in de jaren 1969 - 1971 aan een nieuw album werkte, dat echter tot haar verdriet op de plank bleef liggen, en zelfs niet werd gemixt. Dat het album alsnog is verschenen, zo'n 45 jaar later (!), is te danken aan allerlei behulpzame lieden, zoals bijvoorbeeld Bill Levenson die op zoek ging naar de opnames. Gelukkig maar, want het is een erg mooi album, ook wat het geluid betreft.
Een deel van de nummers is opgenomen met behulp van o.a. Eric Clapton en andere musici met wie Clapton in die tijd musiceerde. Ook Caleb Quaye is op een paar nummers te horen. Maar de mooiste nummers vind ik eigenlijk die stukken die ze samen met Barry Gibb realiseerde. Gibb schreef die nummers en produceerde, en Bill Shepherd zorgde voor de (mooie) arrangementen.
Het is jammer dat dit album relatief weinig aandacht heeft gekregen tot nu toe, vandaar mijn eerste berichtje.