The Waistcoats - All the Rage (2002)

The Waistcoats is een Groningse beatgroep onstaan in 1981 toen drie vrienden en een hond begonnen met het maken van muziek. Het geluid van de groep is sterk beïnvloedt door het geluid van Amerikaanse punkrock/garagerock uit de periode 1965-1966, en met name de groep The Sonics.
Gitaren, drums, bas en af en toe een (farfisa?) orgeltje. Aftellen en spelen. In de loop van de jaren heeft de groep een behoorlijke (vinyl)discografie opgebouwd The Waistcoats Discography. Voor het Wildebeest label heeft de groep ook een tweetal CD's opgenomen. The Waistcoats - Stark Raving Mod! (2000) leunt nog zwaar op het geluid van The Sonics, maar ook Britse invloeden van The Who, The Kinks en The Creation doen zich hier gelden.
Op All The Rage doet de groep af en toe een stapje terug. Het klinkt af en toe wat subtieler dan op de voorgaande CD. De eerste twee nummers zouden zomaar outtakes van The Who of The Kinks anno 1965 kunnen zijn, maar Until I Find Her klinkt als The Beatles anno 1965 en wordt gevolgd door het wat smoelloze Jack Day's Off. Met Girl Of Mine hoor je de echo's van Them. Een Gloria-achtig gitaar riffje, een orgeltje en een snerende zang. Judy klinkt weer als een Kinks track uit 1964. Het instrumentale spacy Entering The Black Hole klinkt alsof Joe Meel achter de knoppen zat. Met Be My Doll kruipt de groep in de huid van The Rolling Stones anno 1964. Ze klinken vuil, lelijk, gemeen en gevaarlijk! What You See klinkt als een nummer dat door elk merseybeat groepje had kunnen worden opgenomen. Erg catchy. Je zou niet zeggen dat dit in 2001-2002 is opgenomen. Met Hard Cash lijkt het alsof je naar Link Wray zit te luisteren. Een groovende (Hammond?) orgel en snerpende gitaar op een monotone basloop. Met I'll Come Back zit de groep weer duidelijk in de Beatle-modus. Lekker up tempo nummer. Had zo op A Hard Day's Night uit 1964 kunnen staan. Into My Eyes behoorlijk op een merseybeat nummer, maar dan een corny versie van Billy J. Kramer & The Dakotas. Als een soort antidote knalt meteen het aggressieve Death Car uit de startblokken waar de groep op z'n agressiefste klinkt. Het één na laatste nummer klinkt weer alsof de groep een compositie uit de map van opperKink Ray Davies hebben gejat. Als afsluiter grijpt de groep terug naar I'll Come Back dat hier in reprise vorm word gebracht. Het arrangement is compleet over de kop gegooid en de groep klink ineens als Manfred Mann in de Mark II periode die een hit omtoveren tot een jazz-instrumental. Als je zoiets kunt ben je in mijn ogen een hele grote. Prachtig album, en als ik me niet vergis heeft drummer Jack Outhuis er nog een paar in voorraad. Come to speak of it, de groep heeft ook nog een leuk voorraadje vinyl albums, EP's en singles in voorraad.