Bruce Cockburn - Bone on Bone (2017)
mijn stem
9 stemmen
Canada
Folk / Rock
Label: True North
-
States I'm In (5:42)
-
Stab at Matter (3:44)
-
40 Years in the Wilderness (4:17)
-
Café Society (4:37)
-
3 Al Purdy's (6:05)
-
Looking & Waiting (3:49)
-
Bone on Bone (3:35)
-
Mon Chemin (5:28)
-
False River (7:03)
-
Jesus Train (3:08)
-
Twelve Gates to the City (4:08)
1
geplaatst: 15 september 2017, 13:13 uur
Zijn 33ste album, maar nog steeds urgent. Trump inspireert artiesten. Fantastisch album!
0
geplaatst: 28 oktober 2019, 19:33 uur
Album 33 van deze rasartiest. Het heeft wel een aantal jaren geduurd voordat dit nieuwe album uit kwam. Er gebeurde veel in het privé leven van Bruce, hij trouwde opnieuw, verhuisde naar Amerika en werd terwijl hij toch al in de 70 is opnieuw vader. En in Amerika vond hij een kerk waar hij zich thuis voelde.
Bruce Cockburn is de meest succesvolle levende singer-songwriter waar de meeste Amerikanen nog nooit van hebben gehoord. En in plaats van Amerikanen kun je ook een heleboel andere nationaliteiten plaatsen waaronder ons eigen kikkerlandje. En wat mist men daardoor veel.
Bruce Cockburn is altijd met zijn tijd meegegaan, zonder zichzelf te verloochenen. Startend als een folkie in de jaren 70, de jaren 80 experimenterend met new wave, later weer steviger en nu weer langzaam terugkerend maar zijn roots. Pop,rock , blues, soms wat jazz, Bruce Cockburn kan overal mee uit de voeten. Op al zijn platen is hij een scherp observator van de tijd en er is ook altijd een wat spiritueel karakter. Bruce Cockburn heeft nooit verloochend geïnspireerd te zijn door het christelijk progressieve gedachte goed, maar hij kon nooit in het hokje gospelmuziek gestopt worden. De inspiratie gebruikte hij om maatschappelijke misstanden aan te kaarten en zeker niet om te bekeren.
De platen van de jaren 70 blijf ik werkelijk prachtig vinden. Meer natuurgericht met prachtige beeldende teksten. En vaak werden citaten aangehaald. Bijvoorbeeld van de in de jaren 70 zeer populaire Amerikaanse theoloog Harvey Cox. Dat zegt ook wel iets van het niveau van Bruce Cockburn.
Plaat nummer 33, zoals al zijn platen uitgegeven op True North laat een 73 jarige muzikant horen die absoluut niet sleets klinkt. Zijn stem is nog prima in orde en zijn gitaarspel zoals altijd betoverend. Bruce Cockburn wonend in het land van Trump, dat kan niet anders dan scherpe teksten opleveren. En dat gebeurt dan ook. Maar het album heeft ook veel spirituele teksten en mede door het kerkkoor klinkt het soms op een goede manier gospel achtig. De titels verraden het ook 'Stab at Matte" ( het Stabat Mater uit de klassieke muziek, waar Maria weent bij de dode Jezus) 40 jaar in de wildernis (tocht van het volk in de woestijn) 'Jesus train" en de traditional 'twelve gates to the city' zeggen wat dat betreft genoeg gegoten in Blues, folk, jazz, gospel, alles komt langs. En hij heeft werkelijk prima muzikanten rond zich heen verzameld. Bruce Cockburn een zeer scherp observator van de huidige tijdgeest, haalt zijn inspiratie uit een spiritueel sociaal christendom met respect voor andere religies (in de eerste song komen nog boeddhistische gebeds belletjes voor).
Wie weet zorgt het nieuwe vaderschap ervoor dat Bruce Cockburn steeds nieuwe wegen vindt, want op al zijn albums blijft hij zoekende. En ik volg hem daarin bijzonder graag.
Bruce Cockburn is de meest succesvolle levende singer-songwriter waar de meeste Amerikanen nog nooit van hebben gehoord. En in plaats van Amerikanen kun je ook een heleboel andere nationaliteiten plaatsen waaronder ons eigen kikkerlandje. En wat mist men daardoor veel.
Bruce Cockburn is altijd met zijn tijd meegegaan, zonder zichzelf te verloochenen. Startend als een folkie in de jaren 70, de jaren 80 experimenterend met new wave, later weer steviger en nu weer langzaam terugkerend maar zijn roots. Pop,rock , blues, soms wat jazz, Bruce Cockburn kan overal mee uit de voeten. Op al zijn platen is hij een scherp observator van de tijd en er is ook altijd een wat spiritueel karakter. Bruce Cockburn heeft nooit verloochend geïnspireerd te zijn door het christelijk progressieve gedachte goed, maar hij kon nooit in het hokje gospelmuziek gestopt worden. De inspiratie gebruikte hij om maatschappelijke misstanden aan te kaarten en zeker niet om te bekeren.
De platen van de jaren 70 blijf ik werkelijk prachtig vinden. Meer natuurgericht met prachtige beeldende teksten. En vaak werden citaten aangehaald. Bijvoorbeeld van de in de jaren 70 zeer populaire Amerikaanse theoloog Harvey Cox. Dat zegt ook wel iets van het niveau van Bruce Cockburn.
Plaat nummer 33, zoals al zijn platen uitgegeven op True North laat een 73 jarige muzikant horen die absoluut niet sleets klinkt. Zijn stem is nog prima in orde en zijn gitaarspel zoals altijd betoverend. Bruce Cockburn wonend in het land van Trump, dat kan niet anders dan scherpe teksten opleveren. En dat gebeurt dan ook. Maar het album heeft ook veel spirituele teksten en mede door het kerkkoor klinkt het soms op een goede manier gospel achtig. De titels verraden het ook 'Stab at Matte" ( het Stabat Mater uit de klassieke muziek, waar Maria weent bij de dode Jezus) 40 jaar in de wildernis (tocht van het volk in de woestijn) 'Jesus train" en de traditional 'twelve gates to the city' zeggen wat dat betreft genoeg gegoten in Blues, folk, jazz, gospel, alles komt langs. En hij heeft werkelijk prima muzikanten rond zich heen verzameld. Bruce Cockburn een zeer scherp observator van de huidige tijdgeest, haalt zijn inspiratie uit een spiritueel sociaal christendom met respect voor andere religies (in de eerste song komen nog boeddhistische gebeds belletjes voor).
Wie weet zorgt het nieuwe vaderschap ervoor dat Bruce Cockburn steeds nieuwe wegen vindt, want op al zijn albums blijft hij zoekende. En ik volg hem daarin bijzonder graag.
* denotes required fields.
* denotes required fields.