Bully - Losing (2017)

Een nieuwe Bully

Tijd voor nieuwe typische US-garagerock.

Meer een soort noiserock/Grunge, ergens tussen Hole, Breeders en Sonic Youth. Prima productiegeluid ook. De zangeres (tevens producer, in Steve zijn studio) heeft stage gelopen bij Steve Albini en dat is te horen. Verder met veel emotie en hart gespeeld, maar een beetje te rechtdoor om echt bijzonder te zijn. Wel heel fijn. Klinkt een beetje als hetgeen Speedy Ortiz nu ook laat horen, maar dan bozer...

Vandaag weer een hele rits releases.. dit is de eerst van vandaag.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Als ik hierboven lees dat dit een bozer versie van Speedy Ortiz is, dan ga deze zeker een paar keer luisteren.

Wat ik hoor bij de eerste beluistering is Alternative Rock / Post-Punk van een band met een zangeres die óók schattig kan zingen en regelmatig hard haar best doet om die zang er schreeuwend uit te krijgen. Haar stem klinkt erg jonge en doet denken aan de zangeres van Charly Bliss - Guppy (2017). Het muzikale geweld klinkt wat ingehouden waardoor ik ook meen dat dit live waarschijnlijk een stuk agressiever zal klinken. Misschien dat de compressie naar MP3(?) op NPR het geluid wat erg knijpt en dat het later op Spotify wel meer energie heeft?

Het is een leuke kennismaking maar de impact van Speedy Ortiz en Charly Bliss bij de eerste beluistering van hun werk was een stuk groter.

Die NPR stream schiet zowel in het hoog als in het laag te kort. Die gitaren klinken namelijk ook nergens naar en de harde bas en krachtige drums zijn hier maar slap., die klinken op cd allemaal veel steviger. Ik maak me verder nooit de illusie dat het geluid op Spotify zo goed is.....

Die schreeuw in Seeing It is bijvoorbeeld wel diep hoor en dan in combinatie met de zware instrumentatie. Wel zo'n typische 90's Grunge scream, maar als je daar van houdt....

Heb regelmatig problemen met het geluid van NPR. Soms staat het volume veel te hard of te zacht maar nog erger soms is de bitrate bedroevend laag en dan wordt het geluid gewoon 'lelijk' en krijg je het verkeerde gevoel bij het album. Dan is het beter om te wachten tot de 'high bitrate' van Spotify Premium. Ook de nieuwe van Billy Corgan klinkt iets beter, iets warmer, via die streamingdienst dan via NPR.

Hoop dan dat dit album van Bully later via Spotify veel meer dynamiek heeft.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Bully - Losing - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bij eerste beluistering van Losing van de Amerikaanse band Bully concludeerde ik vrijwel onmiddellijk dat de band uit Nashville, Tennessee, zeker niet de originaliteitsprijs verdient.

Direct toen de eerste noten van de plaat uit de speakers kwamen had ik allerlei associaties met platen uit de jaren 90 en vooral met de platen van bands als The Pixies, Hole en The Breeders en iets mindere mate Throwing Muses en Belly en met vrijwel alle platen die Steve Albini in dit decennium produceerde.

Het zou normaal gesproken genoeg moeten zijn om de plaat van Bully opzij te leggen en in de enorme stapel releases van deze week te zoeken naar iets urgenters, maar Losing van Belly heeft iets dat ik maar heel moeilijk kan weerstaan of eerlijk gezegd helemaal niet kan weerstaan.

De associatie met de platen die Steve Albini produceerde blijkt overigens te kloppen, want Bully frontvrouw Alicia Bognanno liep ooit stage in de roemruchte Electric Audio studio van Steve Albini en mocht Losing ook in deze studio opnemen (overigens zonder de hulp van de topproducer). Alicia Bognanno heeft tijdens haar stage goed opgelet, want Losing klinkt precies zoals de platen die Steve Albini in de jaren 90 produceerde.

Het is niet het enige talent van Alicia Bognanno, want ze schreef alle songs op de plaat, zorgt voor heerlijk gitaarwerk en neemt ook nog eens alle vocalen voor haar rekening. Het zijn die vocalen die in zeer sterke mate bijdragen aan de kwaliteit van de plaat van Bully. Alicia Bognanno kan prachtig lieflijk en meisjesachtig zingen, maar kan ook krijsen als een wilde kat of net zo aangenaam onderkoeld zingen als PJ Harvey.

De vocalen waren voor mij in eerste instantie de belangrijkste reden om te blijven luisteren naar Losing van Bully, maar de plaat heeft nog veel meer moois te bieden. Het gitaarwerk op de plaat roept herinneringen op aan dat van Dinosaur Jr. en kan zowel prachtig melodieus als rauw en gruizig klinken, wat Losing voorziet van de in de jaren 90 zo uitgebuite hard-zacht dynamiek.

Alicia Bognanno verstaat tenslotte ook nog eens de kunst van het schrijven van aanstekelijke rocksongs. Het zijn rocksongs die continu schakelen tussen aan de ene kant meedogenloze riffs en een flinke bak gruis en aan de andere kant de zwoele verleiding van Alicia Bognanno, die net als Juliana Hatfield genadeloos kan verleiden of beangstigend kan krijsen.

Eenmaal verlost van alle associaties uit het verleden, ervaar ik Losing van Bully inmiddels als een heerlijke en zwaar verslavende rockplaat. Het is een rockplaat waarin de gitaren alle kanten op kunnen, de ritmesectie onverstoorbaar een solide basis legt en Alicia Bognanno steeds vaker laat horen hoe goed ze is.

De originaliteitsprijs gaat de band uit Nashville (wat dan wel weer een originele thuisbasis is) er zoals gezegd niet mee winnen, maar zeker nu ik Losing van Bully wat vaker heb gehoord vraag ik me steeds nadrukkelijker af of de genoemde bands uit het verleden zo vroeg in hun carrière al een plaat als Losing konden maken. Ik denk het eerlijk gezegd niet.

Inmiddels staat Losing van Bully voor de zoveelste keer op en is mijn liefde voor de muziek van Alicia Bognanno tot grote hoogten gegroeid. De gitaren, de ritmesectie, de songs en die heerlijkste stem; alles is raak. Wat een heerlijke plaat. Erwin Zijleman

Ik heb ze een paar jaar geleden in paradiso live gezien bij london calling en vond hun vorige plaat toen echt tof. Ik verwacht ook wel veel van deze dame. Dat ze talent heeft is overduidelijk en hoe kan je haar niet leuk vinden? Ze produceert zelf, ze schrijft zelf, ze heeft een goede stem met een (schattige) grunge erdoorheen zo nu en dan en ze ziet er ook nog eens leuk uit! Wij mannen hebben denk ik wel pech want ik heb het vermoeden dat ze op hetzelfde geslacht valt maar dat terzijde

Ok dan deze plaat. Op het eerste gehoor doet ie me iets minder dan de eerste. Dat komt met name omdat ik een beetje het rauwe randje mis. Misschien iets over geproduceerd en te veel vlak gestreken? Of ligt het gewoon aan Spotify ofzo? Ik weet niet wat het is, maar hierboven wordt ook aangegeven dat het wat ingehouden klinkt, dat gevoel heb ik ook. Zonde want er zit veel meer in het vat heb ik het idee.

Edit: in dit interview zegt ze juist dat ze het niet tot perfectie willen produceren, dus dat zal het niet zijn haha. Wel leuk interview: How Alicia Bognanno Became Bully's Frontwoman: VICE Autobiographies - YouTube

Niet heel bijzonder in het genre. De stage bij Steve Albini wordt veel genoemd als Unique Selling Point maar dat maakt je nog geen goede muzikant, maar hooguit iemand die veel weet over microfoonplaatsing en goede koffie.