Magnum - The Eleventh Hour (1983)

Iets minder dan "Chase the dragon", maar nog steeds een solide plaat, in die typische Magnum stijl. Bob Catleys stem is uit duizenden te herkennen. Met weer een mooie Rodney Matthews cover.

Beduidend minder dan Chase The Dragon.
Ik vergeet altijd dat deze later is en niet eerder dan Chase the Dragon.

Geen enkele song van deze plaat blijft echt hangen.

The Word is wel een mooie ballad.

Heb deze vroeger nog op cassette gehad.
Vond het altijd wel een aardige plaat, weet er weinig meer van, maar ik kan me herinneren dat ik Hit and Run altijd wel een lekker nummer vond.

Maar ja, ik heb het ondertussen al zo'n 10 jaar niet meer gehoord, dus misschien nog eens opsnorren. Kijken of ik er nog steeds zo over denk.

Ah, Magnum wisselt goede met minder goede platen af. Na het magistrale Chase The Dragon valt The Eleventh Hour wel wat tegen. De AOR is op de vorige platen nooit ver weg geweest, maar hier neemt het de overhand ten koste van de progrock. Breakdown is een goed nummer, maar de rest blijft niet hangen. Toch geldt ook hier weer dat dit album ook zeker geen straf is om naar te luisteren, maar het is vaak wel heel zoetjes. Mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar de meer spannende songs van Magnum. Die kabbelen niet zo lang voort, zoals het hier op The Eleventh Hour vaak wel gebeurt. Young And Precious Souls trekt de aandacht weer even aan, maar kan me niet overtuigen om voor 3,5* te gaan.



Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Magnum II
4. The Eleventh Hour

Onderschat album. Sowieso de laatste in de reeks albums die nog die jaren '70 progrock-vibe hebben, maar wel met een collectie sterke songs. In een bepaald opzicht is het album wat mij betreft zelfs consistenter dan Chase The Dragon, al had dat album wel beduidend betere uitschieters. Goed, Hit And Run heb ik altijd een beetje een gezapige track gevonden, maar The Prize, Breakdown, The Great Disaster, So Far Away, The Word, Young And Precious Souls en Road To Paradise zijn voor mij stuk voor stuk schotten in de roos. Iets minder hardrock dan zijn voorganger, maar sterke rocksongs waar de toetsen en gitaren subtiele rollen hebben.

Wat vooral opvalt is de ijzersterke productie. Vooral de bassound (en de baspartijen) zijn erg fijn en het album klinkt nergens te volgeproduceerd en daardoor lekker in your face. Catley's zang blijft echter nog steeds de voornaamste smaakmaker. Wat mij betreft een zeer onderschat album dat veel meer aandacht verdient.

Voorlopige tussenstand:
1. The Eleventh Hour
2. Chase The Dragon
3. Magnum II
4. Kingdom Of Madness

The Prize en Road To Paradise blijven als opener en afsluiter het meest hangen. De rest kan mij niet bekoren. Zelfs na een extra luisterbeurt niet. Nee, ik heb zo mijn twijfels of Magnum mijn band zal worden.