Maggie Reilly - Midnight Sun (1993)

De beslist betere opvolger van het debuut ''Echoes''. Ragfijne welluidende songs, prachtig gearrangeerd, een lust voor het oor. Uiteraard niet in de laatste plaats door Maggie's betoverende engelenstem. Deze 2 albums zijn voor de Oldfield/Reilly fan best de moeite waard. Hierna houdt het voor mij wel een beetje op met ''La Reilly'' hoewel namen als Tim Renwick, John Giblin en Graham Broad op het volgende album ''Elena'' uit '96 me toch wel weer nieuwsgierig maken.....

Wat mij betreft meer van hetzelfde. Licht symfonische pop/folk/rock bijeen gezongen met de wonderschone stem van Maggie.

Zo eentje, die niet uit de kleren hoeft om te presteren.

Ehm nee......... dat zou niet bepaald voordelig uitwerken voor La Reilly ben ik bang. Toch blijft dit een van haar meest prettige albums voor mij. Waar ik bij ''Echoes'' nog wel eens wat skip is dat hier geheel niet nodig.

Dan luister ik nog lustig verder.

Kan overigens niet het gevoel onderdrukken dat het soms een beetje doet denken aan de wat softere kant van Heart...

Tja, het heeft natuurlijk iets AORachtigs, zij het dat Maggie wel Schotse is en ik hier derhalve toch wat meer sfeer en magie in vind zitten. Maar de vergelijking gaat inderdaad wel op hier en daar.

Ik weet nog niet of ik verder ga met de rest van de albums. Het blijft erg fraai en relaxt op zijn tijd maar ook weer erg glad en zoet en volgens mij meer voor de vrouwelijke luisteraar. We zien wel.