Lil Peep - Come Over When You're Sober, Pt. 1 (2017)

Ik schaam me kapot voor dit cijfer, maar ik vind die aanstelleritis zeer fascinerend.

Hier kan ik niets mee. Chester Bennington die Kid Cudi's Speedin' Bullet 2 Heaven op eigenzinnige wijze covert. Kreuntjes op hevig door post-hardcore beïnvloedde hiphopbeats. Lil' Peep heeft een eigen gezicht en op zeldzame momenten heeft het wel iets, maar verder erger ik mij er rot aan.

Tja, Lil Peep. Het is allemaal wel verdomde catchy en de beste knul heeft zeker z'n eigen herkenbare stijl.

Die catchyness houdt voor mij op bij track 1 en 3. Vooral veel herhaling in (zang)stijl en thematiek. Voelt daardoor veel langer dan het is.

Het is toch alweer zo’n decennium geleden dat ik in de ban raakte van emo rap. Juice WRLD, vroegere Bladee, nothing,nowhere, XXXTENTACION en Lil Peep staan veelvuldig in mijn emo rap afspeellijst waar ik misschien niet dagelijks naar luister, maar die enkele keren per jaar toch weer aan me trekt en die altijd weer leidt tot een obsessie van enkele dagen waarin ik weinig anders luister dan dit ietwat vreemde broertje van hiphop. Lil Peep opende voor mij de poort naar dit genre en is nog steeds mijn favoriete artiest binnen het genre.

Van de vijf hierboven genoemde artiesten zijn er inmiddels drie op zeer jonge leeftijd overleden. Dat is nogal opvallend en bijzonder tragisch. Lil Peep, die geboren werd als Gustav Elijah Åhr, overleed op 15 november 2017 op 21-jarige leeftijd. Het toeval wil dat op diezelfde dag bij mij de crisisdienst langs moest komen nadat ik vier weken niet geslapen had. Ik werd volgestopt met antipsychotica en na een zeer lange, aangename, droomloze slaap werd ik wakker met het nieuws dat Lil Peep, naar wie ik veel luisterde in die slapeloze weken, overleden was. Dat schept toch een band.

Aanstelleritis
Maar waar deze periode zonder slaap bij mij iets in beweging zette waardoor ik nu een (nagenoeg) stabiel en gelukkig en betekenisvol leven leid, herinner ik me Lil Peep alleen als die jongeman die kapotging aan alle drugs die hij gebruikte, terwijl er in zijn omgeving alleen maar mensen waren die wilden profiteren van zijn populariteit en er niemand was die echt voor hem zorgde (dit baseer ik op de documentaire Everybody’s Everything, die gaat over zijn leven en korte carrière).

Als 36-jarige houden van de muziek van Lil Peep is niet iets om trots op te zijn, maar ik heb het al eens geschreven: ik ben mateloos gefascineerd door de aanstelleritis die hoorbaar is in deze muziek. Simpele doch pakkende trap beats, basisschoolrijmpjes over alle coke die je snuift en dat het leven zo zwaar is, met pathos gerapt/gezongen door een jonge man – in mijn ogen eigenlijk nog een jongetje – wiens gezicht voor een aanzienlijk deel getatoeëerd is en die op de cover van zijn eerste album met een joint in zijn mond ligt en behoorlijk van de wereld lijkt te zijn.

Teenage angst
Dit is muziek voor tieners die kapotgaan aan teenage angst en flirten met alles wat gevaarlijk en ongezond is, niet voor gelukkige volwassen vrouwen, maar toch luister ik hier heel erg graag naar. Dit is muziek die bij mij hetzelfde losmaakt als de bands uit míjn onzekere tienerjaren. Ik heb het dan over bands als Linkin Park, Limp Bizkit, AFI en System of a Down. Daar luister ik bij tijd en wijle ook nog steeds heel erg graag naar en de nostalgie die ik dan voel, is dezelfde nostalgie die ik voel als ik luister naar Lil Peep.

Het is deels valse nostalgie, want ik zou voor geen goud daadwerkelijk terug willen keren naar die tijd, maar het is heerlijk om voor even teruggevoerd te worden naar die begindagen waarin ik mijn eigen muzieksmaak begon te ontwikkelen en ik zo’n beetje dagelijks omvergeblazen werd door nieuw ontdekte albums. Lil Peep brengt me samen met al die favorieten uit mijn eigen tienerjaren terug naar die periode.

Zestien
Ik bezit de dubbel-LP met de twee beide delen van Come Over When You’re Sober. Voor mij bevat het eerste deel alleen maar hoogtepunten. Het tweede deel – dat na Lil Peeps overlijden uitkwam – is wat wisselvalliger, maar mettertijd ben ik die ook enorm gaan waarderen. Dat is sowieso iets raars met de muziek van Lil Peep. In eerste instantie denk ik altijd: wat een vreselijke aansteller, maar een paar maanden later kan ik alles meezingen en laaf ik me buitengewoon graag aan die gevoelens van nostalgie die deze muziek bij me teweegbrengen.

Ik lijk altijd de enige te zijn die dit leuk vindt, maar een blik op Lil Peeps Spotifypagina toont dat ik lang niet de enige ben. Sommige nummers zijn inmiddels meer dan een miljard keer afgespeeld en aangezien ik helemaal niemand ken die dit (potentieel) leuke muziek vindt, moeten dat inderdaad wel jonge mensen zijn uit een heel andere generatie en leefwereld. Nu ik dat schrijf voel ik me heel oud, maar gelukkig kan ik me met de muziek van Lil Peep weer eventjes zestien voelen.

blogpost