Primitive Man - Caustic (2017)

Primitive Man is extreem tot op het bot. Caustic komt 77 minuten lang als gitzwarte molasse uit je speakers en verscherpt de operationele definitie van ''sludge''. De gitaarpartijen plakken als stroperige dissonante lagen aan elkaar, de bassist dreunt de vullingen uit je tanden en de drummer geselt zijn set met iedere slag. Ethan McCarthy klinkt ronduit hatelijk en spuwt zijn gal bijna letterlijk: de klanken uit zijn keel komen bijna onmenselijk over. Het grootste gedeelte is op een belachelijk laag tempo, maar bij vlagen gooit de band er een monsterlijke d-beat of blastbeatpassage in: die komen dan ook aan als een rechtse in je gezicht. De laatste drie tracks laten niks meer heel van iets dat met hoop te maken heeft. Primitive Man maakt zichzelf kapot om in Absolutes langzaamaan te vervagen. Is dit de bruutste plaat van het jaar? Ik denk het wel.

Potverdikkemme! En dat wat de Don zegt! (Erg fijne beschrijving overigens.)

De vergelijking met een gitzwarte substantie die uiterst traag uit je speakers naar buiten sijpelt is inderdaad wel een treffende, al gooi ik het eerder op teer dan melasse. Nu heb ik vanochtend toevallig nog een plaatje van Conan gedraaid, maar dit brengt sludge toch wel naar ongekend nieuwe hoogten. Extreem trage en lompe muziek, mede vanwege de absolute grafstem van de zanger. Bijna 80 minuten van dit gedreun is overigens wel wat teveel van het goede, een minuutje of 50 tot hooguit een uur was wat mij betreft ideaal geweest. De soundscapes en feedback in het laatste nummer zijn sowieso nogal overbodig

Buitengewoon vreemd overigens om dit via een gratis Spotify account te beluisteren. Elk kwartier van die debiele reclames voor de werkelijk meest oppervlakkige luisteraars die je je voor kunt stellen erdoorheen, ronduit hilarisch.

Dit is echt een fantastisch album. Ongekend hoe bruut, lomp en ruig dit album is. De trage passages afgewisseld met de meer uptempo stukken zijn heerlijk. En dan die vocalen, fantastisch. Top plaat!