ComboNations - Dunya (2017)

Het is volgens mij somber gesteld met de populariteit van de wereldmuziek, getuige het feit dat de Noorse supergroep ComboNations slechts 247 likes heeft op Facebook. In de jaren negentig konden artiesten als Nusrat Fateh Ali Khan dankzij een label als Real World en een fantastisch album als Mustt Mustt nog een grote populariteit opbouwen.

ComboNations werd opgericht en wordt geleid door Javid Afsari Rad (hakkebord). Hij verzamelde de beste internationale muzikanten woonachtig in Oslo voor zijn septet.

Percussionist Diom de Kossa verraste begin dit jaar aangenaam met Wasso. Grote bekendheid geniet de neef van Seckou Keita, de koraspeler Solo Cissokho. Hij werkte in verleden met grootheden als Ali Farka Toure en Youssou N’dour. De overige leden van het septet zijn mij minder bekend, maar overtuigen mij allen met hun virtuoze spel.

Wat Dunya zo boeiend maakt is dat deze muzikanten, met wortels in India, Afrika en Iran nieuwe wegen bewandelen in hun muzikale reis, die nu al zo’n zeventien jaar duurt. Nederland kent trouwens ook zo’n uniek gezelschap, NO blues, die Arabicana maken. ComboNations verwerken Afrikaanse, Arabische en Indiase invloeden toch een eigen, uniek geheel.

Het jarenlang samenwerken heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen, de musici voelen elkaar blindelings aan. Vooral van het vioolspel van de enige dame in het gezelschap, Harpreet Bansal, ben ik bijzonder gecharmeerd. De zes lange composities bestaan uit twee traditionals en vier eigen composities.

Ik deel trouwens de mening van de recensent van Rootstime, Dani Heyvaert, dat Dunya hoge ogen kan gaan gooien in de eindejaarslijstjes, mits men natuurlijk de moeite neemt om te gaan luisteren.