Spirit Adrift - Curse of Conception (2017)

Spirit Adrift is een band geworden. Nate Garrett heeft een groep muzikanten om zich heen verzameld, waardoor Chase van Gatecreeper, de deathmetalband waar Garrett in speelt. Daar waar bij Behind - Beyond en Chained to Oblivion de doom ervan af droop, is Chained to Oblivion duidelijk een grote stap naar een eigen geluid. Het songmateriaal is simpelweg sterker dan voorheen: de nummers zijn compacter, maar bevatten toch flink wat wisselingen en complex gitaarwerk. De band pakt veel invloeden uit jaren '80 heavymetal, de groten: Iron Maiden, Judas Priest en Metallica. Vooral de laatste komt stevig naar voren in de vocalen en het gitaarwerk. De melancholie is nog steeds volop aanwezig: luister maar naar het prachtige Spectral Savior dat aan het eind wonderschoon openbreekt met harmonieuze gitaren en samenzang. Dit is ambitie en durf, een flinke verandering ten opzichte van het vorige werk, maar de handtekening van Garrett staat er dik op. Dat is knap.

Was het debuut van Spirit Adrift nog een een echt doomfeestje, op Curse Of Conception gaat het tempo voorzichtig iets omhoog en komen naast de Sabbath-invloeden ook steeds meer NWOBHM-invloeden naar boven. Het maakt dat dit album wat meer afwisseling kent.

Toch ontbreekt het op dit album aan iets om mij gedurende de hele speelduur van deze plaat geboeid te houden. Dat heeft onder andere met het vrij eentonige en soms wat valse stemgeluid van Nate Garrett te maken. Ook is de opbouw van de nummers nog wat voorspelbaar en tenslotte helpt de vlakke productie niet mee. Desondanks is de potentie van de band hoorbaar.

Afgelopen vrijdag is hun nieuwe plaat uitgekomen, maar allicht wist je dat al. Spirit Adrift is de laatste paar jaar voor mij persoonlijk uitgegroeid tot 1 van mijn favoriete nieuwe bands. Productief en behoorlijk consistent in wat ze afleveren. Geen wereldschokkende of vernieuwende muziek, maar je krijgt wel meteen zin om je luchtgitaar te bespelen