A.J. Croce - Just Like Medicine (2017)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: A.J. Croce - Just Like Medicine - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Adrian James (A.J.) Croce werd in 1971 geboren als zoon van singer-songwriter Jim Croce, die op dat moment net aan de weg begon te timmeren als beginnend muzikant.

Een week voor de tweede verjaardag van A.J. sloeg het noodlot toe voor vader Jim, die een paar maanden daarvoor eindelijk de erkenning had gekregen waar hij zo hard voor had gewerkt en aan de vooravond van het sterrendom stond (met zijn eerste single Bad, Bad Leroy Brown hoog in de hitlijsten).

Een vliegtuigongeluk maakte abrupt een einde aan het leven van Jim Croce, die de belofte van zijn zo geprezen debuut You Don't Mess Around With Jim uit 1972 helaas nooit waar zou kunnen maken.

Zoon A.J. heeft inmiddels een flink stapeltje platen op zijn naam staan en het zijn platen die soms aandacht trekken en zeer positief worden besproken en soms ook totaal worden genegeerd; niet alleen door de critici, maar ook door mijzelf. Zelf heb ik Adrian James Croce uit 2003 en Cantos uit 2006 in de kast staan en dat zijn platen die ik hoog heb zitten; zijn andere platen ken ik echter niet.

De twee genoemde platen worden wat mij betreft overtroffen door het deze week verschenen Just Like Medicine, dat A.J. Croce eindelijk maar eens op de kaart moet gaan zetten als het grote talent dat hij al zo lang is.

Op zijn negende (!) plaat werkt A.J. Croce samen met de gelouterde producer Dan Penn, die als geen ander weet hoe een tijdloze Memphis Soul plaat moet klinken. Dan Penn tekende niet alleen voor de productie van Just Like Medicine, maar haalde ook een aantal topmuzikanten naar de studio.

Just Like Medicine klinkt door het bijzonder trefzekere gitaarwerk van topkrachten als Colin Linden en Steve Cropper en de prachtige, uiteraard door Dan Penn gearrangeerde blazers fantastisch, maar het zijn de piano en de stem van A.J. Croce die op mij toch de meeste indruk maken. A.J. Croce voorziet de plaat van heerlijk swingend pianospel, dat de plaat voorziet van veel energie, en overtuigt met een rauwe en soulvolle strot.

Just Like Medicine laat goed horen in hoeveel genres A.J. Croce uit de voeten kan. Dan Penn heeft de nieuwe plaat van A.J. Croce zoals verwacht voorzien van flink wat soul, maar A.J. Croce sleept ook zo ongeveer de hele muzikale historie van New Orleans er bij en overtuigt met passie, emotie en doorleving. Just Like Medicine broeit, schuurt, verleidt en imponeert.

Als eerbetoon aan zijn veel te vroeg overleden vader vertolkt A.J. een niet eerder uitgebrachte song van Jim Croce, maar de songs van A.J. zijn stuk voor stuk beter. Het zijn bovendien songs die nog lang sterker worden en vol zitten met muzikale hoogstandjes en rauwe emotie.

Sinds het overtuigende Cantos uit 2006 was ik A.J. Croce zelf weer eens uit het oog verloren, maar door het uitstekende Just Like Medicine ben ik weer helemaal bij de les. Prachtplaat van een groot talent. Erwin Zijleman

Als ik dit album beluister moet ik soms aan Dr. John denken. A.J. Croce heeft ook een beetje zo'n raspig stemgeluid, en de sfeer op dit album komt bovendien overeen met die op sommige albums van eerstgenoemde. Dat laatste is niet zo gek, omdat Dan Penn verantwoordelijk was voor de productie.
Ook niet onbelangrijk is het feit dat Croce een prima liedjesschrijver is; alles is hier van zijn hand, behalve
Name of the Game, dat geschreven werd door zijn vader Jim Croce.
Het is wel jammer, maar niet vreemd, dat kwaliteitsmuziek zoals dit album (evenals zijn andere albums) niet de nodige aandacht trekt, zelfs nauwelijks op MusicMeter. Niet hip en interessant genoeg, en nauwelijks op de radio te horen.