Pictish Trail - Future Echoes (2016)

Future Echoes is opnieuw uitgebracht op Fire Records als een dubbel LP met veel extra's. Voor mij is het een kennismaking met muziek die bij iedere beluistering weer iets nieuws prijs geeft. Een plaat die blijft groeien. Wie de *** ook gegeven heeft (de enige stem tot nu), had gelijk; bij de eerste beluistering. Daar haalde ik weinig bijzonders uit. De plaat klonk, zonder meer, aangenaam, maar niets blonk uit of klonk uit. De plaat is bij een oppervlakkige beluistering vlak en zeer eenstemmig.

Dit veranderde pas nadat ik Future Echoes echt aandacht schonk. Vanaf dat moment kwamen allerlei details naar boven, die de rijkdom van deze plaat tot wasdom lieten komen. Dat zit in kleine sfeerveranderingen tussen en binnen nummers. De toevoeging van een bescheiden melodie of hoe onder een simpele 'ooh' de dynamiek wordt aangesproken.

Als geheel heeft Future Echoes iets magisch. Het bijgeloof uit de tijd van de Pictish trails omgezet in 21e eeuwse muziek, met vleugjes psychedelica, maar toch voornamelijk veel sfeer verweven in de muziek. Johnny Lynch heeft veel zelf gedaan, zo lijkt het, op zijn laptop en daaroverheen, als hij het nodig vond, gewerkt met "echte" instrumenten. Vaak vind ik dat maar zo zo, hier is het echt zo smaakvol gedaan, dat het (als) geheel zeer in de smaak valt.

Zoals gezegd, heb ik geen aandacht geschonken aan plaat 2. De liefhebber treft daar live opnames, remixen en b-kantjes aan, die eveneens zeer aangenaam klinken. Een ontdekking durf ik Future Echoes wel te noemen.

Het hele verhaal staat op WoNoBlog:

WoNoBloG: Future Echoes. Pictish Trail - wonomagazine.blogspot.com

Je weet dat je dat op kunt zoeken bij 'Stemmen'? Ik heb hier toch wel drie, vier keer naar geluisterd, maar beklijven deed het allemaal niet.