Robert Plant - Carry Fire (2017)

Teleurstellend album. Nummers missen wat aan kracht, blijven niet hangen en ik moet me echt beetje door het luisteren naar Carry Fire heen slepen. Robert Plant kan (of kon) zoveel beter!

Geen onverdienstelijke plaat, maar na Band of Joy bekruipt me bij deze en zijn voorganger toch langzaam het gevoel dat ik het allemaal al eens eerder heb gehoord. Dreamland, Mighty Rearranger en Band of Joy vind ik frisser en verrassender overkomen.

Het verrassingselement is er dan weliswaar een beetje vanaf. Is ook niet geheel onlogisch. Het is niet zo gek veel muzikanten gegeven die zich in hun nadagen om de zoveel jaren Interessant blijven door ontwikkelen. En Robert Anthony Plant heeft dat uiteindelijk toch maar mooi voor elkaar gekregen. En tuurlijk heeft ook Plant een mindere periode gekend. Vanaf 1985 tot 1990 zijn zijn platen niet bijster interessant te noemen. Om zich met Fate of Nations sterk te revancheren.

Deze plaat blijk over de hele linie ook lang niet zo sterk te zijn dan zijn als voorganger. Waar wat mij betreft slechts een misser op staat. Helaas staan er op Carry fire enkele nummers die me een pak minder bij de ballen grijpen.
De plaat begint behoorlijk met The May Queen en New World.... Maar ook niet meer dan dat. Pas bij Season's Song begint mijn Plant hart wat sneller te kloppen. Dance with You Tonight en Carving Up the World zijn ook nog goed te pruimen. Jammer van die fade out bij Carving. Waardoor we een lekker klinkend gitaar stuk(je ?) mogen missen. Maar zeker geen klassiek werk. Pas bij het mooi en gevoelig gezongen A Way with Words haalt Robert het niveau van zijn vorige plaat. En deze stijgende lijn wordt met gemak doorgetrokken met het oosters aandoende prachtig dreigende Carry Fire. Plant zoals ik hem het liefst hoor. Jammer van die zeik fade out. Bij Bones stoort me die fade out niet eens. Vooral het refrein vind ik knap waardeloos. Keep It Hid is prachtig. Erg mooi gezongen. Bluebirds hoeft voor mij niet. Gelukkig is het laatste nummer weer behoorlijk goed. Lekker dreigend en meeslepend.

Al met al een nogal wisselende plaat. Die me hier en daar toch wel iets teleur stelt.

Het solomateriaal van Plant is wisselvallig te noemen. Fate of Nations is een prima schijf maar alle worpen uit de jaren 80 kunnen mij maar matig boeien.
Slecht zijn mans platen niet, ik mis echter net te vaak de spanning, zinderende ritmes en verrassende transities, allemaal elementen zo kenmerkend voor zijn vroege werk met ...juist.
Met Fate of Nations leverde Plant een album af dat wat mij betreft (deels) kan wedijveren met het werk van zijn voormalige broodheer.

Carry Fire behoort wat mij betreft tot zijn betere platen, het is echter ook een frustrerende schijf.
De productie is top, de songs zijn verzorgd en de arrangementen zorgen voor de juiste ondersteuning.
Wat alleen blijft hangen; het is mij net allemaal te safe. De ingetogen setting bloeit zelden uit tot songs van epische proporties. De nummers zijn haast zalvend van aard, dat Robert de zanglijnen niet meer uit zijn tenen haalt is logisch, desalniettemin had het songmateriaal wel wat meer mogen schuren.

De titelsong kent met zijn oriëntaalse arrangement een mysterieus karakter en zo lust ik ze graag, hiermee schiet Plant raak.
Het is alleen jammer dat de plaat te weinig van dergelijke invalshoeken kent.
Een track als Keep It Hid levert via moderne en elektronische technieken een broeierige sfeer af. Een fijn contrast waarbij de 2 songs vreemd genoeg juist ook weer naar elkaar toe trekken.

Carry Fire haalt alsnog een dikke voldoende binnen, Plant weet bij vlagen nog steeds te boeien, man's stem is nog steeds uniek en de productie is top. Het gevoel blijft echter hangen dat er meer uit dit album te halen viel.

Na the Principle of Moments (solo debut 1983) en een reeks beduidend mindere albums is dit eindelijk weer een werk dat me boeit van a tot z. De oosterse invloeden in combinatie met de m.i. beste rockstem ooit maken het voor mij tot een meesterwerk dat ik bij uitzondering 5 stars geef. En dan meld ik tot slot de tranentrekkend beste track op dit album: Season's Song. HEERLIJK!!

Heel mooi album van Robert Plant. Dit is typisch zo'n plaat die je even via normale speakers moet luisteren. Ik draaide deze eerst vaak via de laptop tijdens het werk, en vond het allemaal maar zozo. Maar nu ik de CD het via een ordentelijke stereo luister hoor ik alle details, de donkere klanken, het oosterse geluid. Hoogtepunt is voor mij de titelsong. Donker, dreigend, oosters. Heerlijke sound.