Robert Plant - Carry Fire (2017)

mijn stem
3,59
34 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Nonesuch

  1. The May Queen (4:13)
  2. New World... (3:29)
  3. Season's Song (4:19)
  4. Dance with You Tonight (4:48)
  5. Carving Up the World Again... a Wall and Not a Fence (3:55)
  6. A Way with Words (5:18)
  7. Carry Fire (5:25)
  8. Bones of Saints (3:46)
  9. Keep It Hid (4:07)
  10. Bluebirds Over the Mountain (4:58)
  11. Heaven Sent (4:39)
totale tijdsduur: 48:57
26 BERICHTEN 4 MENINGEN
zoeken in:
avatar van lennon
4,0
0
jaaaa, fijn een nieuwe Plant!

Hopelijk gevolgd door een tournee in Europa, en dus ook in Nederland.

avatar van meneer
 
0
Mag ik ?

Ik zie hier erg naar uit !

Nee, zonder dollen: ik mag Plant zeer. Ik was pasgeleden op de Gentse Feesten en maakte daar een zeer goed optreden mee van tribute band 'Let's Zep' waar de zanger toch een stukje van de magie overbracht van Plant. Ik hou daar wel van . De man heeft kwaliteit en geschiedenis. Ik weet nooit zo goed wat een nieuw album van hem brengt. Maar mooi dat hij weer wat uitbrengt

avatar van Broem
 
0
Een release om naar uit te kijken. Album cover lijkt overigens akelig veel op die van de film "Passion of the Christ" ... of heb ik die openbaring maar alleen

avatar van lennon
4,0
0
meneer schreef:
Ik weet nooit zo goed wat een nieuw album van hem brengt. Maar mooi dat hij weer wat uitbrengt


Zeker de laatste jaren zijn zijn albums echt heel erg de moeite waard. Wereld muziek of country... hij flikt t steeds!

avatar van iggy
 
0
Aha, een nieuwe Plant plaat. Altijd geinig.

 
0
Ja, Een aantal nieuwe nummers klinken weeral veelbelovend !

Hij levert inderdaad de laatste jaren enkel Cd's van hoog niveau .

Top

avatar van iggy
 
0
Van Blue Birds en Bones of Saints ben ik vooralsnog niet erg onder indruk. The May Queen is wel geinig. Maar ook niet meer dan dat.

avatar van E-Clect-Eddy
3,5
0
Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Benieuwd of deze 'oude knar' nog indruk kan maken. Luisteren zelden naar Led Zep of Robert Plant solo, dus überhaupt iets anders op het menu.

Chrissie Hynde doet mee op Bluebirds Over the Mountain

3,0
0
Aardig album, maar niet meer dan dat. Hij haalt (helaas) het niveau niet van: Shake 'n Stirred, Now & Zen en Fate of Nations. Het album is wel beter als zijn voorganger!

avatar van iggy
 
0
Verrassend dat je juist Shake 'N' Stirred en Now and Zen noemt. Vind ik juist weer twee mindere platen van Plant. En de voorganger van deze juist weer erg sterk.
Onze Plant smaken komen niet erg overeen geloof ik.

3,0
0
Fate of Nations vond ik wel een heel sterk album van deze maestro!, iggy!

avatar van Alicia
 
0
Prachtige foto!
Nu, de rest nog....

avatar van iggy
 
0
Is inderdaad een mooie foto/hoes, Alicia.
Fate of Nations is inderdaad een beste plaat, Neal.

avatar van bikkel2
 
0
Ik wil Mighty Rearranger zeker ook noemen als een heel fijn album.
Maar eens betreft Fate Of Nations. Vanaf die plaat kreeg Robert echt de smaak te pakken.

avatar van Kronos
 
0
Ik kies ook voor Fate of Nations. Heerlijk, die elektrische vioolsolo door Nigel Kennedy in Calling to You.

De hoes van dit nieuwe album vind ik eigenlijk maar niks.

avatar van iggy
 
0
En Dreamland is natuurlijk ook klasse.

avatar van Fathead
 
0
Afgrijselijke hoes, het lijkt de zandtovenaar wel...

avatar van Gewoon Pim
3,0
0
Robert Plant is een persoon wiens muzikale leven moeilijk in een paar zinnen valt samen te vatten. Iedereen kende hem natuurlijk als frontman van het welmachtige Led Zeppelin, maar velen zijn hem daarna, al dan niet terecht, uit het oog verloren in de jaren '80. Direct na de afsluiting van Led Zeppelin is Plant echter verder gegaan als solomuzikant en is hij verscheidene collaboraties aangegaan met andere vakgenoten, waarmee hij in de loop der jaren toch vijftien albums heeft opgehoest. Niet geheel onverdienstelijk dus.

Het goed ontvangen, zowel Oosters mystieke als Keltisch geïnspireerde Lullaby and... The Ceaseless Roar uit 2014 was daarbij zijn tiende soloalbum en daar breit Plant nu een vervolg aan met zijn nieuwste werk: Carry Fire. Beide albums overigens in samenwerking met de backingband The Sensational Space Shifters. Hij gaat dan ook door op de ingeslagen weg, waarbij de lat enigszins hoog ligt. Plant is immers een legende waarvan bekend is wat hij kan. De vraag is nu of het hem weer lukt.

Antwoord: toch niet helemaal. Hoewel het album één pareltje (A Way With Words) en een paar goede nummers bevat, valt het vooral op dat er heel wat nummers op staan die vrijwel direct nadat de laatste tonen gespeeld zijn, zijn vergeten. Waar ligt dit aan? Niet direct aan Plant of zijn band. Ook niet direct aan het materiaal. Eerder lijkt het de rijpingstijd van de nummers te zijn. Te vroeg opgenomen misschien, terwijl het net hier en daar wat had moeten worden bijgeschaafd. Neem het nummer Dance With You Tonight. Enige vorm van een spanningsboog of dynamiek ontbreekt, waardoor alles egaal in de oren klinkt. En wanneer een geforceerde blazerssectie zich bij de muziek voegt tegen het einde van het nummer kun je bijna niet anders dan grinniken. Toch niet helemaal de bedoeling, zou je zeggen.

Hoewel deze kritiek in mindere mate ook geldt voor een handjevol andere nummers op Carry Fire, doet het onrecht aan het werk dat wel sterk is, zoals opener The May Queen of afsluiter Heaven Sent. A Way With Words steekt echter met kop en schouders boven de rest uit. De piano zorgt voor een dromerige, doch verontrustende sfeer. Een aparte liefdesverklaring volgt. Een direct inkijkje in Plant's gedachten, zo voelt het. Zijn stem lijkt gemaakt voor precies die emotie en de viool maakt het compleet. Je kunt niet anders dan zuchtend concluderen dat er meer van dit op de plaat had moeten staan.

Ook een woord van verdienste moet worden uitgesproken voor het titelnummer. Over de aanwezige Arabische invloeden bestaat geen twijfel, maar Robert Plant gedijt daar goed bij, zo liet hij al merken op zijn vorige plaat. Het universele plaatje dat gecreëerd wordt met het liedje werkt: tegen het eind sta je buikdansend in de kamer en ben je blij dat de wereld zo is geglobaliseerd. Hierop volgt dan echter wel weer de zwakkere single Bones of Saints.

En zo kan het album ook eigenlijk worden samengevat. Teveel schiet Carry Fire heen en weer in kwaliteit. Had Plant over de gehele breedte net zoveel liefde gegeven als hij gaf aan A Way With Words, dan had hij zichzelf kunnen overtreffen. Dat is nu niet het geval, maar toch is zo'n Robert Plant album iedere keer weer interessant.

Mijn recensie op Nieuweplaat:
Robert Plant - Carry Fire - nieuweplaat.nl

avatar van erwinz
4,0
0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Robert Plant - Carry Fire - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Robert Plant viert volgend jaar zijn zeventigste verjaardag, maar is als muzikant gelukkig nog altijd zeer actief.

Dat zag er in de tweede helft van de jaren 70 heel anders uit. Zijn band Led Zeppelin had vanaf 1969 de hardrock op de kaart gezet en vervolgens verrijkt met allerlei invloeden, maar na de revolutie van de punk in 1977 werd de band opeens geschaard onder de rockdinosaurussen die bij voorkeur een kopje kleiner moesten worden gemaakt.

Led Zeppelin hield het nog vol tot de dood van drummer John Bonham, in 1979 maar was op dat moment al geen schim meer van zichzelf.

Robert Plant begon aan het begin van de jaren 80, toen de punk storm weer was gaan liggen, voortvarend aan zijn solocarrière, maar na twee sterke platen (Pictures at Eleven uit 1982 en The Principle Of Moments uit 1983) zakte het flink in en maakte Robert Plant pas weer een echt goede plaat toen hij halverwege de jaren 90 werd herenigd met Led Zeppelin gitarist Jimmy Page.

Sinds het begin van het nieuwe millennium maakt Robert Plant weer soloplaten en verkeert hij wat mij betreft in topvorm. Het heeft een stapeltje hele goede platen opgeleverd met Band Of Joy uit 2010 als mijn persoonlijke favoriet en het samen met Alison Krauss gemaakte Raising Sand uit 2007 als de kers op de taart.

Het deze week verschenen Carry Fire is de opvolger van het uit 2014 stammende lullaby and... The Ceaseless Roar en werd voor een belangrijk deel gemaakt met dezelfde muzikanten, die ook dit keer zijn verenigd onder de naam The Sensational Space Shifters. Ook in muzikaal opzicht ligt Carry Fire in het verlengde van zijn voorganger, maar ik vind het persoonlijk een betere plaat.

Op Carry Fire eert Robert Plant nadrukkelijk zijn eigen muzikale erfenis. De plaat heeft flink wat raakvlakken met het meer folk georiënteerde werk van Led Zeppelin en sluit ook meer dan eens aan op de flirts met wereldmuziek op de platen die hij samen met Jimmy Page maakte en op zijn recente soloplaten.

Robert Plant eert zijn verleden op geheel eigen wijze en weet dat hij niet meer de jonge god uit de jaren 70 is. In vocaal opzicht is Carry Fire daarom meer ingetogen dan we van het grootste deel van het oeuvre van Robert Plant gewend zijn, maar de Brit beschikt nog steeds over een bijzonder en uit duizenden herkenbaar stemgeluid, ook al zit er inmiddels een flinke laag gruis en kwetsbaarheid op de stembanden.

Carry Fire is een plaat vol haakjes naar een rijk muzikaal verleden, maar Robert Plant blijft ook nieuwe stappen zetten, waardoor hij nog altijd muziek maakt die intrigeert en inspireert en er daarom zeer toe doet.

Bij beluistering van de nieuwe plaat van de Britse grootheid hoor ik zoals gezegd flink wat raakvlakken met de folky kant van Led Zeppelin, maar de roemruchte band klonk nooit zo als op Carry Fire. Robert Plant en zijn band maken op Carry Fire vrij makkelijk indruk met lekker in het gehoor liggende en vaak tijdloze folk- en rocksongs, maar wanneer je de plaat vaker beluistert, hoor je pas goed hoe knap het allemaal in elkaar steekt en hoe Robert Plant en zijn band meerdere invloeden aan elkaar weten te smeden tot een bijzonder geluid.

Dan pas hoor je alle bijzondere muzikale accenten, de bezwerende ritmes en de bijzondere sfeer op de plaat en hoor je bovendien hoe mooi en gevoelig Robert Plant zingt op zijn nieuwe plaat. Carry Fire bevat een aantal heerlijke rocksongs met een hoofdrol voor de gitaren, maar ook flink wat meer breekbare songs vol bezwering en mysterie. Het zorgt voor een plaat die behoort tot het betere werk van Robert Plant en dat mag best een prestatie van formaat worden genoemd, als is het maar vanwege zijn leeftijd en zijn enorme staat van dienst. Erwin Zijleman

avatar van E-Clect-Eddy
3,5
0
In diverse nummers weet ik niet of ik nu Keltische invloeden of juiste Indische invloeden hoor of een mix van beiden.

Dit is zo'n album die je vaker moet horen om echt goed te kunnen waarderen en voor mij vooral een album om laat op de avond om bij te relaxen / weg te dromen.

avatar van Minneapolis
 
1
Nogal gave coverfoto!

avatar van lennon
4,0
0
Ik vind het weer een erg fijne plaat geworden.

Plant maakt er nu al een paar op rij die allemaal zeer goed te pruimen zijn

avatar van Cor
3,5
0
Opnieuw een fijn amalgaam van rock, Keltische en Oosterse sferen. Hij heeft het kunstje eerder gedaan en doet het hier net iets minder scherp. Fijne plaat, maar ik vond de voorganger(s) net iets spannender.

avatar van meneer
 
0
Intens genieten dit album !

avatar van WoNa
4,0
2
Toch weer een album waar ik onder de indruk van ben. Nee, ik hoor helemaal niets nieuws. Ja, wat ik hoor heeft een consistente, hoge kwaliteit. Robert Plant en zijn muzikale makkers weten precies wat er nodig is om het beste in de zanger boven te krijgen en tegelijkertijd prima songs neer te zetten.

Ik ben nooit zo'n fan van zijn solo werk geweest en stopte medio jaren 80 met moeite doen. Eigenlijk tot "Lullabies'. Die plaat verraste mij zo danig dat ik hele hoge verwachtingen had voor dit nieuw album. Die worden allemaal ingelost.

De hellhound die Led Zeppelin achterna zat, is geheel verdwenen. Die unieke groove, de ijzersterke riffs, de schreeuw van de getormenteerde jongeling zijn ingeruild voor prachtige, deels gedragen nummers, waarin Plant laat zien wat hij als 69 jarige in zijn mars heeft en dat is veel.

Wat de laatste platen aantonen, is dat Robert Plant de volkomen juiste keuze heeft gemaakt, door niet met het verleden drie jaar de wereld rond te toeren, maar te investeren in de creativiteit die hij nog wel in zich heeft en Jimmy Page al zeker 20 jaar niet meer. Dat is op zich jammer, want ik had Led Zep graag een keer in het echt gezien, maar dit is duidelijk beter.

Carry Fire is een prachtige luisterplaat met een paar uitschieters en een verrassende cover van de Beach Boys hit 'Bluebird Over The Mountains' gezongen met Chrissie Hynde. Inderdaad genieten.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

avatar van vincentcorjanus
3,5
0
Veel grootheden uit de 60’s brengen geen nieuwe muziek meer uit. Robert Plant is een van de uitzonderingen op de regel. Op zijn vorige album werd hij al begeleid door The Sensational Space Shifters, op Carry Fire is dit ook het geval. Maar liefst 11 nieuwe songs krijgen we voorgeschoteld en kok Plant kan nog steeds prima koken, hoewel het wellicht iets minder gevarieerd is. Is dat erg? Nee. Bij de opener May Queen horen we dat de stem van deze bijna 70-jarige nog niets aan kracht heeft ingeboet, zijn kenmerkende stem klinkt juist warmer en voller dan ooit tevoren. Dat de arrangementen allemaal wat minder groots zijn mag de pret niet drukken. Hoewel de spanningsboog bij bijvoorbeeld Dance With You Tonight volledig lijkt te ontbreken, wordt dat bij songs als Carving Up The World Again… a wall not a fence weer helemaal recht getrokken. Een verrassend hoogtepunt is de Beach Boys-cover Bluebirds over the Mountain waarin een lekker potje gerockt wordt samen met Pretenders zangeres Chrissie Hynde. Plant is het nog verleerd bewijst Carry Fire. Misschien in 2021 een nieuwe menukaart? Ik schuif graag weer aan in zijn restaurant.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.