King Gizzard & The Lizard Wizard with Mild High Club - Sketches of Brunswick East (2017)
mijn stem
30 stemmen
Australië
Rock
Label: Flightless
-
Sketches of Brunswick East I (1:20)
-
Countdown (3:22)
-
D-Day (1:39)
-
Tezeta (3:30)
-
Cranes, Planes, Migraines (1:15)
-
The Spider and Me (3:16)
-
Sketches of Brunswick East II (3:25)
-
Dusk to Dawn on Lygon Street (3:02)
-
The Book (4:59)
-
The Journey To (S)Hell (2:16)
-
Rolling Stoned (3:18)
-
You Can Be Your Silhouette (3:49)
-
Sketches of Brunswick East III (2:08)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 18 augustus 2017, 12:58 uur
Review #13:
King Gizzard neemt op hun nieuwe album afstand van hun garage rock formule, neemt duidelijk invloed uit jazz-funk en jazz-rock en vermengt deze met de bekende psychedelische pop zoals gewend van de band. Het gebruik van deze psychedelische effecten was binnen de discografie van King Gizzard nog geen een keer zo sterk als op dit album. Het goede gebruik hiervan is het beste te merken in de meer popgerelateerde nummers Tezeta, The Book and The Spider and Me, waar in tegenstelling tot Countdown de vocals van Stu Mackenzie veel beter passen bij de rustige ondertoon van de instrumentatie.
Het gebruik van psychedelische effecten was binnen de discografie van King Gizzard nog geen een keer zo sterk als op dit album. Aan de andere kant, het is duidelijk dat we hier niet te maken hebben met geweldige jazzmusici en het lijkt af en toe alsof de jazz-rock/jazz-funk er meer is als een aangename afwisseling dan als een echte artistieke toevoeging.
Het is daarentegen ook te horen dat we hier niet te maken hebben met geweldige jazzmusici. Het lijkt alsof de jazzinvloed vaker wordt gebruikt als een aangename afwisseling dan als een echte artistieke toevoeging. Daar komt bovenop dat een aantal nummers toch redelijk onafgewerkt klinken. A Journey To (S)Hell heeft net als een hoop andere nummers geweldige kleine toevoegingen, maar het gebrek aan diversiteit is duidelijk te blijken. Op dat moment zou een grotere input van de jazzinvloeden zoals te horen op de korte tussenstukken (D-Day en Cranes, Planes, Migraines) zorgen voor een meer compleet plaatje.
Het lijkt alsof King Gizzard op dit album enorm heeft lopen twijfelen welke kant zij op zullen gaan na drie toch wel vergelijkbare albums van Nonagon Infinity tot Murder of the Universe. Af en toe botsen de ideeën en passen alle puzzelstukken niet helemaal lekker in elkaar (Countdown), af en toe zou je zeggen dat een aantal ideeën die eerder in het album te horen zijn, wel vaker terug mogen keren (A Journey to (S)Hell). Verrassend? Zeker niet. Met de ambitie om vijf albums in een jaar tijd uit te brengen is het niet verrassend dat er een hoop nummers tussen zitten die gehaast klinken. Desalniettemin weet King Gizzard met dit album zich af te zetten tegen de oude King Gizzard-formule en een zeer, zeer comfortabel album te presenteren. Hopende is dat zij de nieuwe formule bewaren en in 2018 de ideeën gebruiken om een meer compleet album te maken, in plaats van vijf goede, maar gehaaste en incomplete albums. De potentie om een van de beste albums van dit decennium te maken is er in ieder geval wel.
7,0 / 10
Beste Nummers: Tezeta, Sketches of Brunswick East II, The Book
King Gizzard neemt op hun nieuwe album afstand van hun garage rock formule, neemt duidelijk invloed uit jazz-funk en jazz-rock en vermengt deze met de bekende psychedelische pop zoals gewend van de band. Het gebruik van deze psychedelische effecten was binnen de discografie van King Gizzard nog geen een keer zo sterk als op dit album. Het goede gebruik hiervan is het beste te merken in de meer popgerelateerde nummers Tezeta, The Book and The Spider and Me, waar in tegenstelling tot Countdown de vocals van Stu Mackenzie veel beter passen bij de rustige ondertoon van de instrumentatie.
Het gebruik van psychedelische effecten was binnen de discografie van King Gizzard nog geen een keer zo sterk als op dit album. Aan de andere kant, het is duidelijk dat we hier niet te maken hebben met geweldige jazzmusici en het lijkt af en toe alsof de jazz-rock/jazz-funk er meer is als een aangename afwisseling dan als een echte artistieke toevoeging.
Het is daarentegen ook te horen dat we hier niet te maken hebben met geweldige jazzmusici. Het lijkt alsof de jazzinvloed vaker wordt gebruikt als een aangename afwisseling dan als een echte artistieke toevoeging. Daar komt bovenop dat een aantal nummers toch redelijk onafgewerkt klinken. A Journey To (S)Hell heeft net als een hoop andere nummers geweldige kleine toevoegingen, maar het gebrek aan diversiteit is duidelijk te blijken. Op dat moment zou een grotere input van de jazzinvloeden zoals te horen op de korte tussenstukken (D-Day en Cranes, Planes, Migraines) zorgen voor een meer compleet plaatje.
Het lijkt alsof King Gizzard op dit album enorm heeft lopen twijfelen welke kant zij op zullen gaan na drie toch wel vergelijkbare albums van Nonagon Infinity tot Murder of the Universe. Af en toe botsen de ideeën en passen alle puzzelstukken niet helemaal lekker in elkaar (Countdown), af en toe zou je zeggen dat een aantal ideeën die eerder in het album te horen zijn, wel vaker terug mogen keren (A Journey to (S)Hell). Verrassend? Zeker niet. Met de ambitie om vijf albums in een jaar tijd uit te brengen is het niet verrassend dat er een hoop nummers tussen zitten die gehaast klinken. Desalniettemin weet King Gizzard met dit album zich af te zetten tegen de oude King Gizzard-formule en een zeer, zeer comfortabel album te presenteren. Hopende is dat zij de nieuwe formule bewaren en in 2018 de ideeën gebruiken om een meer compleet album te maken, in plaats van vijf goede, maar gehaaste en incomplete albums. De potentie om een van de beste albums van dit decennium te maken is er in ieder geval wel.
7,0 / 10
Beste Nummers: Tezeta, Sketches of Brunswick East II, The Book
0
Poa
geplaatst: 24 augustus 2017, 18:57 uur
Begin steeds meer respect te krijgen voor deze band, dit behoort wel tot hun beste albums tot nu toe. Na Paradiso een paar maanden terug staan ze nog sterker op mijn radar, en ze lijken steeds beter te worden. Iets wat je niet vaak ziet bij zo'n rap tempo aan releases. Ook leuk/knap hoe de stijl afwijkt van de vorige paar albums. Ik moet maar snel iets van Mild High Club gaan luisteren.
* denotes required fields.
* denotes required fields.