Hammock - Raising Your Voice... Trying to Stop an Echo (2006)

Wat 'n heerlijk album. Afwisseling van shoegaze en post-rock. Echt een goede chillout cd...

De songtitles zeggen al genoeg lijkt me!

geweldig album, heerlijk wegdromen met deze muziek op de achtergrond

Voor mij persoonlijk ..
een van de beste albums ever made. En dat kan ik nogsteeds na 2 jaar zeggen met trots en volle eerlijkheid.

Harmonieuze soundscapes, wat anders zou je verwachten van een band die zich hangmat noemt. Dit album bevat zinderende instrumentale dreampop (Disappear Like The Morning), zoete doch betoverende ballads (Floating Away In Every Direction, Losing You to You) maar ook desperate drones (Passing Away en When The Sky Pours Down Like a Fountain). De gitaren galmen je heel wat lichtjaren de ruimte in, maar gelukkig is er ook voldoende postrockbodem present om niet helemaal te verdwijnen in het luchtledige. Het adembenemende openingsnummer had zo als openingsnummer op een nieuw Sigur Ros album gepast. De titelsong - die veel aan Slowdive in zijn Souvlaki-periode doet denken - verdient tevens een aparte vermelding, zoals éigenlijk elk nummer dat wel verdient. Het geheel straalt veel kracht en licht uit. Buitengewoon sterk album dat wel iets meer onder de aandacht van dreampop / shoegaze / ambient / postrock liefhebbers mag komen.

Het doet haast pijn hoe mooi Disappear Like the Morning... klinkt, en dat is maar één van de minimaal 10 meesterwerkjes op deze plaat.

Transcending. Prachtig.

Niet alle nummers zijn even briljant, maar briljante nummers zijn er voldoende te vinden. Prachtig ingetogen werkje.

Waarom ontdek ik dit nu pas? Wat is dit mooi zeg!

Interessante plaat dat echter met z'n 74 minuten veel te lang dreigt te duren. De vergelijking met Sigur Ros ligt voor de hand; de wazige geluidsmuur die veelvuldig op de achtergrond zweeft doet denken aan het beste werk van de IJslanders en Losing You to You lijkt een eerbetoon aan Andvari te zijn.

Hammock is echter meer dan alleen een band die in de voetsporen van Sigur Ros wil treden. Ze verrassen met mooie melodieën (I Can Almost See You) en fijne ambient (God Send Us a Signal). Daar tegenover staat dat dit geen gemakkelijke muziek is. De overdonderende landschappen die worden geschetst worden alleen duidelijk als je er aandachtig naar luistert. En dat valt soms niet mee. Ik heb het gevoel dat het album nergens naartoe gaat. In zekere zin is dat niet negatief, want als je dit in zijn geheel kan bevatten is het juist erg aantrekkelijk om mee te gaan in deze doelloosheid. Maar dat gevoel heb ik nog niet. Daarvoor heeft het tijd nodig.

De neiging dat het allemaal teveel op elkaar gaat lijken is erg sterk aanwezig, maar het feit dat deze plaat de potentie heeft om uit te groeien tot een juweel van een album is zodanig aanwezig dat deze voorlopig nog wel even in mijn rotatielijst zal blijven staan.

Mij weet dit absoluut niet te boeien, het klinkt allemaal zo steriel.

Ach beter dan geïnfecteerd toch?

Wat een geweldige plaat is dit! De post-rock/ambient van Hammock gaat er bij mij als zoete koek in! Heerlijk rustige muziek die het vooral wat later in de avond bij mij goed doet. Niet voor iedereen weggelegd, maar voor mensen die eens lekker willen wegdromen is deze plaat en het andere werk van Hammock aan te raden. Ogen dicht en lekker wegzweven op deze prachtige muziek.

I can almost see you is een tranentrekker pfoe.
Snel dit hele album is checken, kenners kunnen me meer info over de andere tracks geven?