Peter Oren - Anthropocene (2017)

Altcountry,nl geeft ***** voor dit album. Het titelnummer gaat dat bij mij in ieder geval niet halen. Ben wel benieuwd naar de rest.
Peter Oren - Anthropocene

Beter dan het titelnummer gaat het niet worden heicro, behalve het slotnummer, dat is echt de beste van allemaal. Voor dat slotnummer heb je een vrij vlakke weinig bijzondere plaat gehoord. Vind ik dan. Wat aan Sean Rowe, denkende zang, die her en der flink uit de bocht vliegt. Nummers apart niet slecht, maar zeker ook niet bijzonder. Een hele gemiddelde plaat eigenlijk. Hooguit 3 sterren. Zijn vorige Living by the light is echt veel gevarieerder en ook veel beter, al is ook daar de zang vaak niet al te best.

Altcountry.nl is best handig om af en toe als bron te gebruiken om achter nieuwe releases (of oude) te komen. Hun waarderingen die ze toekennen aan albums pakken vaak hoger uit dan die ik geef, dat wel. Ben ik te kritisch of zijn de recensenten niet zoveel gewend? Of is het gewoon verschil van smaak?

Neemt niet weg dat mijn nieuwsgierigheid wordt gewekt door hoge waarderingen in Altcountry.nl. Ik beluister die albums dan ook zo kritisch mogelijk, maar er zijn altijd wel nummers bij die niet voldoen aan mijn hoge eisen. Daarom kom ik niet verder dan 4,5* of minder. Neemt niet weg dat er altijd juweeltjes tussen zitten. De laatste weken waren dat voor mij:

The Delines-The Oil Rigs at Night
Joe Purdy - Who Will Be Next
Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Troubled Soul
Aaron Lee Tasjan - Ready To Die
Elles Bailey - What If I
Margo Price - Hands of Time
Brent Cobb - South of Atlanta
Carter Sampson - Queen of Oklahoma,
Jesse Marchant - Words Underlined
Jim Keaveny - Anything Without You M
Marlon Williams - Dark Child
Chris Whitley & Jeff Lang - Changing of the Guards (een oudje en een cover van Dylan, maar!!!)
Gold Star - Sadie
Isobel Campbell & Mark Lanegan - You Won't Let Me Down Again
Cordovas - Old Dog (opnieuw uitgebracht)
Sturgill Simpson - Brace for Impact en In Bloom (zal niet iedereen met me eens zijn)
Fruit Bats - Absolute Loser
Luke Winslow - King - I'm Glad Trouble Don't Last Always
Mandolin Orange - Wild Fire
Beans and Fatback - Come and Get it
Chris Stapleton - Last Thing I Needed

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Peter Oren - Anthropocene - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik was zeker niet direct overtuigd van Anthropocene van Peter Oren, maar weet eigenlijk niet precies wat me bij eerste beluistering in de weg zat.

Het tweede album van de singer-songwriter uit Bloomington, Indiana, valt op door vaak ingetogen en altijd zeer stemmige klanken en door een bijzondere stem. Het is een stem waar ik flink aan moest wennen, waarschijnlijk omdat hij anders klinkt dan de meeste andere stemmen in het genre.

Het is ook een stem die het oor streelt wanneer je er eenmaal aan gewend bent; iets dat ik in het verleden ook heb gehad met de stemmen van onder andere Tindersticks zanger Stuart Staples en Bill Callahan (aka Smog), waarbij Peter Oren af en toe in de buurt zit.

De Amerikaan maakt op zijn tweede plaat muziek met vooral invloeden uit de country, blues en folk, maar Anthropocene is geen dertien in een dozijn rootsplaat, al is niet makkelijk uit te leggen waarom dit zo is.

De songs van Peter Oren zijn voornamelijk akoestisch en ingetogen en zijn gebouwd op een basis van akoestische en elektrische gitaren en de al genoemde stem van Peter Oren. Toch is Anthropocene geen hele sobere singer-songwriter plaat.

Producer Ken Coomer, ook bekend als de eerste drummer van Wilco, heeft de akoestische gitaren van Peter Oren aangevuld met hier en daar een pedal steel, een elektrische gitaar, een piano en een viool en heeft verder op subtiele wijze synths en een ritmesectie toegevoegd aan het bijzondere geluid op de plaat. Hij heeft vervolgens de stem van Peter Oren wat naar de achtergrond gemixt en zo nu en dan voorzien van wat galm, wat de muziek op Anthropocene een ruimtelijk effect geeft.

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal sober, maar ook prachtig. De akoestische gitaar van Peter Oren zorgt voor een warme basis, terwijl het elektrische gitaarspel en de prachtige pedal steel bijdragen van Laur Joamets (Sturgill Simpson) en Sam Wilson en hier en daar een vrouwenstem bijzonder mooie en trefzekere accenten toevoegen aan het geluid op de plaat. Het is een geluid dat op fraaie wijze verder wordt aangevuld met de genoemde andere instrumenten en uiteindelijk een wat donkere ondertoon heeft. Het is ook een geluid vol dynamiek, want Peter Oren is misschien niet bang voor bijna verstilde klanken, maar schuwt ook de stevigere uithalen op de elektrische gitaar niet.

Het levert in combinatie met zijn stem muziek op die het uitstekend doet op donkere herst- en winteravonden, maar Anthropocene verdient ook aandacht wanneer de zon nog op is. Ik moest op een of andere manier erg wennen aan deze plaat, maar inmiddels hoor ik alleen maar de schoonheid en de intensiteit van de indringende songs van Peter Oren en iedere keer als ik ze opnieuw hoor zijn ze nog wat mooier. Bijzondere plaat dus. Erwin Zijleman

Verbaast me dat je aan zijn stem moest wennen, Erwin, als ik Canary in a mine zit te luisteren, dan denk ik dat ik Kurt Wagner hoor.

Mooie plaat dit he.