Micah P. Hinson - The Holy Strangers (2017)

Zesendertig is hij intussen, de Amerikaanse singer-songwriter Micah P. Hinson, en heeft reeds een redelijk bewogen leven achter de rug. Micah groeide vanaf zijn vierde op in Abilene, Texas, waar hij zich totaal niet thuis voelde.

Rond zijn twintigste ontspoorde zijn leven, hij verdeed zijn tijd met skateboarden, maar erger nog, raakte verslaafd, ging om met foute vriendinnen en raakte bovendien dakloos.

Gelukkig wist hij uit dit dal te klimmen dankzij de muziek. In Engeland toonde men veel interesse in zijn demo’s en zijn kostje was gekocht.

Zijn debuutalbum in 2004, Micah P. Hinson and the Gospel of Progress, kreeg meteen lovende kritieken. Intussen Is Micah met Presents the Holy Strangers toe aan zijn negende album. Deze keer trakteert hij ons op , zoals hij het zelf noemt, een moderne folkopera.

Het vertelt het verhaal van een familie in oorlogstijd, we volgen de hoofdpersonen vanaf hun geboorte, de fase van verliefd worden en trouwen, het krijgen van kinderen, verraad, tot aan moord en zelfmoord.

Het opname proces nam twee jaar in beslag. Micah maakte daarbij gebruik van de nodige analoge apparatuur. Het repertoire bestaat voor een deel uit instrumentale stuken. De andere liedjes worden op zijn kenmerkende, langzame manier gezongen.

De langste track, Micah Book One, is gesproken. In Lover’s Lane dringt door zijn zang de vergelijking met Johnny Cash erg op. Helaas beschik ik over een promo zonder credits en persinfo, maar als ik mij niet vergis is afsluiter Come By Here een bewerking van een bekende traditional. De desolate pianoklanken hier passen goed bij deze treurig eindigende folkopera.

Tien oktober komt Micah Presents the Holy Strangers voorstellen op een mooie locatie, namelijk het Zonnehuis in Amsterdam.

Micah P. Hinson - Lover's Lane [Official Audio] - YouTube

Dat is overduidelijk een bewerking van 'Kumbaya', een titel die naar het Engels vertaald ook gewoon 'Come By Here' is. Mooie versie trouwens.

Die traditional begon ik spontaan te zingen, toen ik het de eerste keer hoorde.
Het was eigenlijk meer om aan te geven, dat het je soms niet al te gemakkelijk gemaakt wordt als stukjesschrijver.

Tell me 'bout it, Lura. Toen ik gisteren de cd ging rippen moest ik eerst uitgebreid googlen of dit nu een titelloos album was van Micah P. Hinson and the Holy Strangers; of dat ik als albumtitel Presents the Holy Strangers op moest geven of gewoon The Holy Strangers. Ingewikkeld.

Niet dat alles voorgekauwd moet worden, maar op zijn minst de credits zou wel fijn zijn. Daarom heb ik liever de gewone cd dan die promo's. Overigens begint het album me steeds beter te bevallen.

Hoewel ik groot liefhebber ben van het werk van de heer Hinson moet ik toch zeggen dat ik deze minder vind dan z'n voorganger waar ik nog best heel tevreden over was. Er staan weinig echte liedjes op deze plaat. Een aantal instrumentals, en dat spoken word dat had 'ie van mij weg mogen laten. Af en toe komt de echte kwaliteit die ik ken van Micah er doorheen, maar te weinig ...

Ik vind anders de instrumentale stukken heel intrigerend en ook filmisch overkomen. Mooi!