Quicksand - Interiors (2017)

Zo, wie had dat verwacht dat deze emo-rockers na 22 jaar nog een nieuw album zouden uitbrengen?
De single illuminant is al uit en klinkt goed.

Voorzichtig benieuwd.

Illuminant klinkt alvast goed!

Mijn interesse is meteen gewekt maar ik heb toch wel mijn bedenkingen bij dit soort releases.
Leuk dat de oude rockers bij elkaar komen maar als het net zo middelmatig uitpakt als bij bijvoorbeeld At The Drive In dan mag mijn portie naar Fikkie.
Maar goed, ik heb nog niks gehoord of gezien.

Positief verrast door dit werkje van Quicksand.
Het puntige en de scherpe kantjes zijn er af maar daar tegenover staan een aantal fraaie meezingers waar Walter Schreifels patent op heeft. ❤️

Cosmonauts

Intussen zijn we bijna drie jaar verder en ik moet toch zeggen dat dit een heel sterk album is. Nog regelmatig zet ik deze op. Ik ben zeer benieuwd of hier nog een vervolg op komt.

Cosmonauts is voor mij 1 van de sterkste nummers die ze hebben geschreven.

Quicksand levert gewoon een ontzettend sterk album af.
Nee, het is geen Slip, maar verwacht ook niet een album zoals weleer.

De heren zijn ouder geworden en dat werkt door in de muziek, maar dat is absoluut geen probleem. Gooi je Quicksand in de blender met Rival Schools en dan krijg je ongeveer de ingrediënten voor dit album.
Geweldige melodie, songs die gewoon goed in elkaar zitten, goede hooks, vocals van Schreiffels zijn ook weer helemaal in orde.

Vooral begin van het album is enorm sterk, richting het einde blijft het niveau niet de hele tijd zo hoog, maar voor een comeback album absoluut de luisterbeurten waard.

De laatste weken is Bring On The Physics niet uit mijn hoofd te branden. Het nieuwste plaatje van Quicksand is in 1 woord fantastisch.
De wijze waarop het geluid van de band is geëvolueerd is fraai te noemen. Niet dat de heren volledig een andere muzikale koers zijn gaan varen, maar de sound is rijker geworden.
De arrangementen voelen bij vlagen weldadiger aan zonder de hardcore roots te verloochenen en dat is knap.
Interiors vormde het eerste teken van leven van Quicksand hoewel roerganger Schreiffels ondertussen ook met Rival Schools in de weer was.
22 jaar na Manic Compression vond men de tijd rijp om er weer een plaat uit te knallen, maar ik word helaas niet omver geblazen door het songmateriaal.
Niet alleen duurt het album wat langer in vergelijking met zijn twee opvolgers, het songmateriaal is voor mijn gevoel ook minder afwisselend.
Op Distant Populations is het diversiteit troef en dat geldt ook voor de laatste worp.
Slecht is Interiors niet, Schreiffels schiet nog steeds raak, echte voltreffers op dit schijfje - hoewel Cosmonauts uitstekend is - blijven voor mij uit.